บทที่ 166 ยกโทษให้ฉัน

หญิงสาววัยยี่สิบต้น ๆ ใครบ้างจะไม่สดใส ร่าเริง เปรียบเสมือนดอกไม้แรกแย้มที่กำลังเบ่งบานท้าแสงตะวัน

แต่ฉันเองก็เพิ่งจะอายุยี่สิบกว่าแท้ ๆ

กลับถูกมรสุมชีวิตและโรคร้ายรุมเร้า กัดกินจนดูร่วงโรยราวกับคนอายุสามสิบสี่สิบ

ใบหน้าที่ซูบตอบลงทุกวัน ริมฝีปากที่ซีดเซียวไร้สีเลือด และเส้นผมที่ร่วงหล่นไม่หยุดหย่อน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ