อย่าเสียใจที่หลุมศพของฉัน

แผนกมะเร็งวิทยาของโรงพยาบาล

ฉันนอนเงียบๆ อยู่บนเตียงคนไข้ ดารินทร์เพื่อนสนิทของฉันสอดมือทั้งสองข้างไว้ในกระเป๋าเสื้อกาวน์สีขาว ด้วยสีหน้าที่ดูเหมือนจะผิดหวังในตัวฉันเต็มทน

“คนอื่นเขากับสามีเธอกำลังสารภาพรักกันอย่างโรแมนติกอยู่กลางทะเล ส่วนเธอก็ดีจริงนะญาณี ปวดจนเป็นลมอยู่ข้างถนนแล้วมีคนผ่านมาส่งโรงพยาบาล”

เธอหยิบมือถือออกมา แล้วเปิดข่าวที่ติดเทรนด์อันดับหนึ่งให้ฉันดู

ในงานเลี้ยงอาหารค่ำบนเรือสำราญ ผู้หญิงคนหนึ่งกำลังมองพิธีสารภาพรักด้วยโดรนบนท้องฟ้าด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ ส่วนผู้ชายในชุดสูทสีดำกำลังพิงราวระเบียงมองเธออย่างอ่อนโยน

ข้างใต้มีคอมเมนต์เรียงกันเป็นแถว

【ประธานทุ่มทุนสร้างมาก! เหมาะสมกันจังเลย ขอให้รักกันไปนานๆ นะคะ!】

【โรแมนติกเกินไปแล้ว ได้ยินมาว่าการแสดงโดรนแบบนี้เริ่มต้นที่หลักแสนเลยนะ แฟนคนอื่น!】

【ได้ยินมาว่านี่เป็นครั้งแรกที่ประธานบริษัทเซบิลเลอร์เปิดตัวความรักต่อสาธารณะ เล่นใหญ่ขนาดนี้! แหวนเพชรเม็ดโต! ผู้ชายที่รักคุณจริง จะไม่ยอมให้คุณน้อยหน้าใครจริงๆ ด้วย!】

ฉันเม้มริมฝีปาก ในใจสงบนิ่งไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ

ดารินทร์เห็นฉันเป็นแบบนี้ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ แค่ถอนหายใจแล้วกลับไปพิมพ์ประวัติคนไข้ที่หน้าคอมพิวเตอร์ของเธอ

“ฉันให้ยามอร์ฟีนชนิดออกฤทธิ์นานกับเธอไปแล้ว มันจะช่วยระงับปวดได้ในระยะสั้น แต่ตอนนี้เธอเริ่มดื้อยาไพโรทินิบแล้ว ต่อไปต้องเปลี่ยนแผนการรักษาใหม่”

ความเจ็บปวดที่กระดูกทำให้ฉันหนาวไปทั้งตัว ฉันลูบแขนตัวเองแล้วลุกขึ้นนั่งบนเตียง “ยังมียารักษาได้อีกไหม?”

ดารินทร์เหลือบมองฉันค้อนๆ เธอไม่ชอบฟังฉันพูดแบบนี้

เธอรัวนิ้วพิมพ์บนคีย์บอร์ด แล้วพูดอย่างอารมณ์เสียว่า “ตอนนี้คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยปักกิ่งมีงานวิจัยร่วมกับห้องปฏิบัติการในต่างประเทศ เป็นยามุ่งเป้าตัวใหม่สำหรับรักษามะเร็งกระดูกระยะสุดท้าย เธอลองดูได้นะ น่าจะได้ผล”

“แต่ฉันไม่มีเงิน” ฉันพูดเรียบๆ

ดารินทร์สบถด่าผู้ชายเฮงซวยเบาๆ

เธอลุกขึ้นยืนแล้วยื่นใบสั่งยาให้ฉัน พูดลอดไรฟันว่า “กรณ์ทำแบบนี้ไม่กลัวเวรกรรมตามสนองบ้างหรือไง!”

ฉันพูดเสียงเบา “เขาไม่รู้ว่าฉันป่วย”

ดารินทร์ทำท่าให้ฉันหุบปาก “อย่าหาข้ออ้างให้ผู้ชาย ก็แค่เพราะเธอทิ้งเขาไปต่างประเทศในวันรับปริญญาไม่ใช่เหรอ? เรื่องนี้มันก็สมยอมกันทั้งสองฝ่าย ในเมื่อตอนนี้เขาแต่งงานกับเธอแล้ว ก็หมายความว่าเขาไม่ถือสาเรื่องเก่าๆ แล้ว เป็นถึงประธานบริษัทใหญ่โตขนาดนั้น แต่ไม่ให้แม้แต่ค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันของภรรยาตัวเอง มันน่าสมเพชเกินไปแล้ว”

ฉันหัวเราะอย่างขมขื่น

ไม่ถือสาเรื่องเก่าๆ งั้นเหรอ?

กรณ์แต่งงานกับฉันไม่ใช่เพราะเขาไม่ถือสา แต่เป็นเพราะเขาแค่ต้องการแก้แค้น

ในคืนวันแต่งงาน เขาก็ทิ้งฉันไว้แล้วออกจากบ้านไป แม้จะไม่ได้บอกว่าไปไหน แต่รอยลิปสติกที่ชัดเจนบนคอของเขาในวันรุ่งขึ้นที่กลับมาในสภาพเมามายก็อธิบายทุกอย่างได้แล้ว

อาจจะเพราะเห็นว่าฉันไม่มีปฏิกิริยาอะไร หลังจากนั้นเขาก็ยิ่งทำเกินกว่าเดิม เกือบทุกคืน เขาจะพาผู้หญิงไม่ซ้ำหน้ามาปรากฏตัวต่อหน้าฉัน

จะบอกว่าไม่เจ็บปวดใจเลยก็คงเป็นไปไม่ได้

กรณ์เป็นคนเปิดเผยมากในเรื่องบนเตียง ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงชวนให้หน้าแดงอย่างคลุมเครือดังออกมาจากห้อง ฉันก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกคลื่นไส้

มีครั้งหนึ่งที่ฉันทนไม่ไหวจริงๆ เลยพุ่งเข้าไปในห้อง

ตอนแรกฉันคิดว่ากรณ์จะเพลาๆ ลงบ้าง แต่ไม่คิดเลยว่าเขาจะอุ้มผู้หญิงคนนั้นขึ้นมาจากเตียง แล้วมายืนทำเรื่องอย่างว่าต่อหน้าต่อตาฉันอย่างไม่เกรงใจ

ฉันสติแตกในทันที ปาของบนโต๊ะลงพื้นจนเกลื่อน และทะเลาะกับเขาอย่างหนัก

แต่ไม่คิดเลยว่ากรณ์จะแค่ยิ้มเยาะอย่างดูถูก

ตามคำพูดของกรณ์ ฉันทรยศต่อความรักที่จริงใจทั้งหมดของเขา ตอนนี้ต้องมาเจอจุดจบแบบนี้ก็สมควรแล้ว

ฉันหัวเราะเยาะตัวเอง “บางทีฉันอาจจะสมควรแล้วจริงๆ”

ดารินทร์ขมวดคิ้วด้วยความสงสาร “พูดบ้าอะไรของเธอ! ตั้งใจรักษาตัวให้หายดี เดี๋ยวในอนาคตกรณ์จะต้องเสียใจ”

“ฉันจะช่วยนัดศาสตราจารย์ที่คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยปักกิ่งให้ก่อน ค่ารักษาพยาบาลฉันจะออกให้ก่อน แต่การรักษาหลังจากนี้ฉันไม่รู้ว่าต้องใช้เงินอีกเท่าไหร่ เธอต้องเตรียมใจไว้ล่วงหน้าด้วยนะ”

ฉันรู้สึกขอบคุณในใจมาก กำลังจะขอบคุณ ก็ถูกดารินทร์พูดสวนกลับมา

“ระหว่างเราสองคนไม่ต้องเกรงใจกันหรอก ดูแลตัวเองให้ดีๆ อย่าให้ฉันต้องมารับเคสฉุกเฉินของเธอบ่อยๆ ก็พอ”

ฉันยิ้มแล้วพยักหน้า ดารินทร์ทั้งออกเงินออกแรงเพื่อการรักษาของฉัน ฉันจะถ่วงเธอไปตลอดไม่ได้

หลังจากออกจากโรงพยาบาล ระหว่างทางกลับบ้าน พนักงานร้านขนมก็โทรมา

“คุณญาณีคะ เค้กวันเกิดที่สั่งทำไว้เสร็จแล้วนะคะ ไม่ทราบว่าให้จัดส่งตอนนี้เลยไหมคะ?”

“ไม่ต้องแล้วค่ะ เงินฉันจ่ายไปแล้ว ช่วยจัดการทิ้งให้หน่อยนะคะ ขอบคุณค่ะ” ยังไงซะ ส่งไปที่บ้านก็ไม่มีใครกินอยู่ดี

“ทำเสร็จแล้วจริงๆ นะคะ คุณไม่ต้องการจริงๆ เหรอคะ?”

ฉันพูดเรียบๆ “ไม่เอาแล้วค่ะ”

ฉันในตอนนี้ นอกจากเงินสำหรับรักษาชีวิตแล้ว ก็ไม่ต้องการอะไรอีก

เมื่อกลับถึงวิลล่า ฉันก็บังเอิญเจอกับณัฐพล ผู้ช่วยส่วนตัวของกรณ์พอดี

ในมือของเขาถือถุงของขวัญเสื้อผ้าผู้ชายอยู่ เมื่อเห็นฉันกลับมา เขาก็ชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด แล้วรีบทักทาย “นายหญิง กลับมาแล้วเหรอครับ”

ฉันพยักหน้าอย่างเย็นชา ขี้เกียจจะเสวนาด้วย

ณัฐพลมองฉันแวบหนึ่ง แล้วพูดอย่างลังเลว่า “นายหญิงครับ ช่วงนี้ดูสีหน้าไม่ค่อยดีเลย จะให้ผมเรียนท่านประธานให้ไหมครับ”

ฉันมองเขาอย่างประหลาดใจเล็กน้อย

กรณ์จะมาสนใจความเป็นความตายของฉันตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

แต่ผีผลักหรืออะไรดลใจก็ไม่รู้ ฉันก็ยังถามออกไปว่า “วันนี้เป็นวันเกิดฉัน กรณ์จะกลับมาเมื่อไหร่?”

แววตาของณัฐพลฉายแววสับสนวูบหนึ่ง ก่อนจะกลับมาเป็นปกติ “ท่านประธานมีประชุมข้ามประเทศ เลยให้ผมกลับมาเอาเสื้อผ้า คืนนี้น่าจะ...”

ไม่รอให้เขาพูดจบ ฉันก็หันหลังเดินขึ้นชั้นบนไป

บางคำพูด ก็ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาพูด

หน้าประตูห้องนอนมีกล่องของขวัญที่ห่ออย่างสวยงามวางอยู่ บนการ์ดอวยพรเขียนว่า: ถึงญาณีที่ดีที่สุดในโลก ขอให้ไม่มีเรื่องทุกข์ใจ คิดสิ่งใดก็ขอให้สมปรารถนา ความสุขรักษาสารพัดโรค!

ลงชื่อ: ดารินทร์

อารมณ์ของฉันดีขึ้นมาก พอแกะดูก็พบว่าเป็นเทียนหอมที่สวยงามประณีตมากชิ้นหนึ่ง

เมื่อเข้ามาในห้องนอน ฉันจุดเทียน อธิษฐาน แล้วเป่าให้ดับ

ขณะที่ควันสีขาวอมเทาซึ่งอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอันอบอุ่นลอยขึ้นช้าๆ มือถือก็ส่งเสียง ‘ติ๊ง’ ดังขึ้น

เป็นข้อความแจ้งเตือนการโอนเงิน

จากบัญชีส่วนตัวของกรณ์ แม้ว่าปกติแล้วณัฐพลจะเป็นคนจัดการก็ตาม

หมายเหตุเป็นคำสั้นๆ สี่คำ: สุขสันต์วันเกิด

เห็นได้ชัดว่าณัฐพลเป็นคนส่งมาเพื่อแก้ไขสถานการณ์

ฉันหัวเราะเยาะตัวเอง คำอธิษฐานนี่ได้ผลดีจริงๆ

เมื่อได้รับเงินแล้ว ฉันก็ส่งข้อความหาดารินทร์ต่อ ให้เธอช่วยนัดหมอที่ทำวิจัยเกี่ยวกับยามุ่งเป้าให้หน่อย

ไม่นานนัก มือถือก็ได้รับข้อความตอบกลับจากเธอ

“พรุ่งนี้สิบเอ็ดโมงครึ่ง ที่ร้านอาหารวิวทะเลสาบ พบกับคุณหมอภาคิน”