บทที่ 33 หรือเราไม่เคย... รักกัน

บทที่ 32

หรือเราไม่เคย... รักกัน

หิรัญไม่สามารถข่มตาลงนอนในห้องของตัวเองได้ สุดท้ายเขาจึงต้องหอบหมอนและผ้าห่มมาปูนอนอยู่หน้าห้องเกี้ยวจันทร์ เพราะคิดว่าหากหญิงสาวต้องการอะไร จะได้ลุกและปฏิบัติได้ไว อีกอย่างทำแบบนี้เขารู้สึกสบายใจมากกว่าถึงจะมีประตูกั้นไว้ก็เถอะ

ชายหนุ่มทรุดตัวนั่งลงหลังพังพิงผนัง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ