อสุราเร้นรัก

บทนำ

นัยน์ตาของหญิงสาวที่เพิ่งพ้นโทษออกมาจากเรือนจำได้ไม่ถึงหนึ่งวัน กำลังนั่งจ้องมองเอกสารที่วางอยู่ตรงหน้าสลับกับดวงหน้าของหญิงสูงวัยด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เธอไม่ค่อยเข้าใจกับสถานการณ์นี้สักเท่าไร แต่ส่วนหนึ่งที่พอรู้ดีที่สุดก็คงเป็นความจริงที่ว่า...

 ไม่ตอนนี้หรือตอนไหน ๆ ก็ไม่มีใครปรารถนาอยากมีเธออยู่ในชีวิต หากผลักไสให้ไกลห่างออกไปได้ ก็มักจะทำอยู่เสมอ มันเป็นแบบนั้นมาตลอดจนตอนนี้

“เสียเวลาคิดนานจริงเชียว ฉันรู้ว่าเธอไม่มีทางเลือกมากนักหรอก”

 “คุณท่านก็รู้ไม่ใช่หรือคะ ว่าหนู...” เป็นคำที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก เพราะ ‘เกี้ยวจันทร์ สุขกมล’ ไม่รู้ว่าตัวเองควรจะพูดออกไปดีไหม กับเรื่องราวที่มันเกิดขึ้นเมื่อสองปีที่ผ่านมา เป็นความทรงจำที่ไม่เคยลืมเลือนแม้จะผ่านมานานขนาดนี้แล้ว

 เป็นสองปีที่เธอตกเป็นจำเลย การเข้าไปอยู่หลังกำแพงสูงเสมือนฝันร้ายที่ไม่มีวันลืม...

 “รู้สิ เห็นฉันแก่แบบนี้ ฉันก็ไม่ใช่คนที่ไม่รู้อะไรเสียหน่อย รีบ ๆ เซ็นเข้า” น้ำเสียงแหบแห้งของคุณ ‘รัญสินี เวศน์วรานนท์’ หญิงสูงวัยอายุอานามเกือบเข้าเลขเจ็ดจ้องมองเกี้ยวจันทร์ไม่วางตา แม้อายุจะปาไปเกินครึ่งร้อยแล้วแต่ร่างกายนั้นยังคงสง่างามและอ่อนกว่าวัยมากโข

 “หนูไม่เข้าใจ ทั้ง ๆ ที่รู้ แต่ก็ยังทำแบบนี้เหรอคะ?” เธอเป็นคนมีมลทิน ใครต่อใครต่างรู้ดีแต่ยังไม่เข้าใจจุดประสงค์ของผู้หญิงตรงหน้า ว่าต้องการอะไรกันแน่ เธอเหลือบสายตามองเอกสารตรงหน้าอีกครั้งด้วยความหนักอกหนักใจ มันคงดีกว่านี้ถ้าหากข้างใบเซ็นสัญญาไม่มีใบทะเบียนสมรสวางอยู่ใกล้ ๆ

 “แล้วเธอคิดว่าตัวเธอเองมีทางเลือกนักหรือ? ลำพังจะให้ฉันรอเงินจากแม่เธอ เธอคิดเหรอว่าคนแบบนั้นจะมีให้ ตั้งสิบล้านเชียวนะมีปัญญาหามาให้รึเปล่า”

 “...” สิ่งที่คุณรัญสินีเอ่ยออกมานั้นคือความจริง จนคนฟังอย่างเกี้ยวจันทร์รู้สึกจุกอยู่ในอก ความรู้สึกกระแทกแดกดันก่อตัวจนเธอไม่รู้จะเอ่ยอะไร

 “อย่าว่าฉันดูถูกแม่เธอเลยนะ แต่ก็เห็นไม่ใช่หรือว่าผู้หญิงคนนั้นเห็นแก่ตัวขนาดไหน ทางที่ดีเซ็นสัญญาและทำตามที่ฉันบอกก็พอ”

 “แล้วคุณคนนั้นเขาจะ...”

 “ตั้งแต่เกิดเรื่อง หลานฉันไม่ได้ใคร่สนใจอะไรอยู่แล้ว” คุณรัญสินีเปรยตามองอย่างไม่ใส่ใจ แต่ข้างในลึก ๆ ใครจะไปรู้ว่าผู้หญิงคนนี้กำลังคิดอะไรอยู่

 “...” คนที่ทำให้เขาเป็นแบบนั้น มันก็เป็นเพราะเธออีกนั่นแหละ แต่จุดประสงค์หลังจากออกมาจากเรือนจำในตอนแรกของเธอไม่ใช่เรื่องนี้ เพราะเธอก็ยังมีเรื่องที่อยากทำอยู่ หากต้องทำตามสัญญาก็เกรงว่าตัวเองจะพยายามทำอะไรได้ไม่เต็มที่

 “ทำไม มีอะไรอีก” จู่ ๆ คุณรัญสินีก็ถามขึ้น เพราะจากนั่งสังเกตดู เห็นทีหญิงสาวคราวลูกคราวหลานคนนี้จะมีเรื่องให้หนักอกหนักใจเยอะเหลือเกิน

 เกี้ยวจันทร์เงยหน้าจ้องมองอีกฝ่าย เธอกำลังคิด... คิดว่าควรจะเอาอย่างไรดีจนในที่สุดก็ตัดสินใจได้ “จะเป็นอะไรไหมคะ ถ้าหนูอยากจะขออะไรคุณท่านสักอย่าง”

 “ยังไม่ทันได้เซ็นสัญญา เธอก็มีเรื่องขอฉันแล้วรึ?”

 “เรื่องนี้เป็นเรื่องที่หนูตั้งใจ ถ้าไม่ถูกแม่ดึงดันมาที่นี่ หนูก็คงทำอย่างที่ต้องการได้แต่ตอนนี้...”

 “พอ ๆ เข้าใจแล้ว พูดเรื่องของเธอมาแล้วกัน ถ้ามันไม่เหลือบ่ากว่าแรง ฉันก็จะช่วย” อย่างน้อย ๆ ก็คิดเสียว่ามันคือข้อแลกเปลี่ยนอีกอย่างหนึ่ง

 เกี้ยวจันทร์หลังจากได้ยินแบบนั้น เธอเผลอยิ้มออกมาแม้รอยยิ้มหญิงสาวจะเต็มไปด้วยความหม่นหมองแต่ก็ยังดูสดใสมากกว่ายามที่เจ้าหล่อนต้องตรอมตรม เกี้ยวจันทร์ตัดสินใจบอกความปรารถนาเพียงอย่างเดียวของตัวเองออกไปให้คุณรัญสินีได้รับรู้ ท่านไม่เอ่ยอะไรออกมาทำเพียงแค่พยักหน้าแค่นั้น

 “ขอบคุณนะคะ”

 “ทุกอย่างที่ฉันทำ ฉันย่อมมองเห็นผลประโยชน์ จากนี้ก็ช่วยทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี ส่วนฉันก็จะพยายามทำอย่างที่เธอต้องการ”

 “ค่ะ”

 “เซ็นซะ อย่ามัวรีรอ คนเขามารอรับนานแล้วมัวแต่ชักช้าอยู่นั่น” คุณรัญสินีบ่นอุบอิบตามภาษาคนเจ้าระเบียงและตรงเวลา

 “ขอโทษด้วยค่ะ” ครั้งนี้เกี้ยวจันทร์ยินยอมตวัดปลายปากกาลงบนสัญญา พร้อม ๆ กับเซ็นชื่อลงบนใบทะเบียนสมรสด้วยอีกหนึ่งใบ เป็นอันว่าตอนนี้เธอคือ ‘เกี้ยวจันทร์ เวศน์วรานนท์’ ไม่ใช่ เกี้ยวจันทร์ สุขกมล อีกต่อไป

 “จำเอาไว้ ตอนนี้เธอคือคนในครอบครัวฉันแล้ว จะทำอะไรคิดเยอะ ๆ แล้วที่สำคัญฉันต้องการให้หลานฉันกลับมามีชีวิตเหมือนปกติอย่างที่เคยเป็นให้ได้ ถึงตอนนั้นหากจะหย่าก็ตามใจเธอ เรื่องแค่นี้ฉันหวังว่าเธอจะทำได้ใช่ไหม?”

 “ค่ะคุณท่าน... หนูจะพยายามดูแลหลานคุณท่านให้ดีที่สุด”

 “ไม่ใช่ ต้องพูดว่าเธอจะดูแลสามีของเธอให้ดีที่สุด”

 “ค่ะ...” สถานะที่เปลี่ยนไป เร็วจนใจหายเพียงแค่เธอตวัดปลายปากกาลงบนกระดาษเธอก็กลายเป็นหญิงสาวที่มีสามีไปเสียแล้ว ชีวิตเธอ... มันจะเปลี่ยนไปทางไหน

 จะสูงขึ้น?

 หรือดำดิ่งลงมากกว่าเดิม

 “และอีกอย่างเรียกฉันว่าย่าสิ ส่วนเธอก็แทนตัวด้วยชื่อเล่นเสีย”

 “ค่ะย่าสิ”

 “ไปเถอะ พีมารอนานแล้วเสียเวลาทำมาหากินหมด”

 “เกี้ยวลานะคะ”

 ครานี้หญิงสาวพนมมือไหว้อีกฝ่าย คุณรัญสินีทำเพียงแค่พยักหน้ารับ ถึงอย่างนั้นเกี้ยวจันทร์กลับรู้สึกถึงความอบอุ่นบางอย่างที่ท่านมี ทว่า... เรื่องของเธอกับหลานของเขา ทั้งที่มันเป็นแบบนั้นแต่เธอก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทำไม ท่านถึงเลือกทำแบบนี้ แล้วจากนี้เธอจะต้องเผชิญหน้ากับอะไรบ้าง แต่เอาเถอะเธอจะพยายาม

 พ้นเกี้ยวจันทร์ไปแล้ว กระนั้นคุณรัญสินีไม่วายมองตามหลังหญิงสาว สิ่งที่เกิดขึ้นทุกอย่างตอนนี้นางล้วนมีเหตุผลของตัวเองทั้งหมดไม่ใช่การทำอะไรแบบไม่หยั่งคิดหรือคิดแบบไม่มีเหตุผล ทุกอย่าง...

 คือสิ่งที่ต้องทำ

 “เหมือนกัน... เหมือนกันมากจริง ๆ”

 เกี้ยวจันทร์เดินออกมาจากบ้านหลังใหญ่ ตรงไปยังรถเมอร์เซเดส-เบนซ์คันสีดำเงาวับที่จอดอยู่ไม่ไกล แต่แล้วทันทีที่เธอเห็นใบหน้าของเจ้าของชื่อ ‘พีระ’ ที่คุณย่าสิเอ่ยถึงเมื่อครู่นี้ก็ทำให้เรียวเท้าหยุดชะงัก นัยน์ตาของหญิงสาวไหววูบเล็กน้อย

 “เจอกันอีกแล้วนะครับคุณเกี้ยวจันทร์” ใบหน้ายิ้มแย้มนั้น ไม่ได้ทำให้เกี้ยวจันทร์รู้สึกว่าความประหม่าลดลงเลยแม้แต่น้อย

 “เอ่อ... ค่ะ”

 “เชิญขึ้นรถดีกว่าครับ นายรออยู่”

 “ค่ะ”

 เกี้ยวจันทร์พยักหน้ารับ ก่อนเดินขึ้นไปนั่งบนรถเบาะหลังคนขับโดยมีพีระคอยเปิดประตูให้ ช่างเป็นความแปลกใหม่ที่มาพร้อมกับความกดดัน เธอจิกมือตัวเองแน่นเมื่อในอีกไม่กี่ชั่วโมงต่อจากนี้เธอจะได้เผชิญหน้ากับเขา ผู้ชายที่เธอทำให้เขาต้องสูญเสียส่วนสำคัญในชีวิตไป...

 หิรัญ เวศน์วรานนท์