บทที่ 22 หวงครับ

#วันต่อมา

#เวลา 11:30 น.

แสงแดดจัดๆ ยามสายส่องทะลุผ้าม่านเข้ามาในห้องนอน ร่างเล็กค่อยๆ ขยับเปลือกตาขึ้นมาด้วยความรู้สึกหนักอึ้งไปทั้งตัว ความระบมแล่นขึ้นมาทันทีที่ขยับขา คนตัวเล็กกวาดสายตามองไปรอบๆ เตียงกว้างที่ตอนนี้ว่างเปล่า ไร้ร่องรอยของคนตัวโต

“หายไปไหนแล้ว” พริมเอ่ยพึมพำเสียงแผ่ว พลางลุกขึ้นนั่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ