บทที่ 39 คนใจร้าย

คำพูดของน้ำหวานทำให้พริมชะงักไปเล็กน้อย แต่ความเจ็บปวดในใจยังไม่ได้ลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย

“แต่ฉันทรมานนะน้ำหวาน...” พริมก้มหน้าลง สะอื้นจนตัวโยน “การที่เขาเดินออกไปแบบนี้ มันเหมือนเขากำลังบอกว่าฉันเป็นภาระ... เป็นเด็กที่ไม่รู้จักโตที่ทำให้เขาต้องมาเดือดร้อน”

“พี่ธันไม่ได้คิดแบบนั้นแน่ๆ” น้ำหวานดึงพริ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ