บทที่ 47 พายุในใจ

เสียงสะอื้นและแรงกอดจากมิตรภาพค่อยๆ ซาลง ทิ้งไว้เพียงความตึงเครียดที่เจือความหวังลอยอบอวลอยู่ในอากาศหลังร้านสัก เบลยิ้มจางๆ พลางยื่นกระดาษทิชชูให้ธันวาที่ขอบตายังคงแดงก่ำ ในขณะที่ภามขยับซองกระดาษสีน้ำตาลก้อนโตเข้ามาไว้ตรงกลาง

“กูว่าเรามานั่งวางแผนกันจริงจังแล้วไอ้ธัน” ภามเปิดประเด็นด้วยน้ำเสียงจริงจ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ