บทที่ 19: ฝนหาย

จันทร์เพ็ญพิงกำแพงหอบหายใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยสีหน้าวาบหวาม

ผมไม่สนใจความรู้สึกของเธอ เอาของลับส่งไปที่ปากเธอ เธอรู้ความคิดของผม ช่วยเลียของลับให้จนสะอาด

ทำทุกอย่างเสร็จแล้ว ผมใส่กางเกงให้เรียบร้อย กลับไปนอนข้าง ๆสุชาดา กอดร่างสุชาดาอีกครั้ง จิตใจผมสงบลง แต่ผมพบว่าภายในใจมีความรู้สึกผิดเกิดขึ้น คงคิดว่...