บทที่ 34: พายุฝนโหมกระหน่ำ

ผมหัวเราะอย่างสะใจในอุโมงค์ใต้ดิน เสียงหัวเราะของผมดังผ่านปากอุโมงค์ไปถึงหูของสุชาดาและพวกของเธอพวกเธอได้ยินความยินดีของผม เลยคิดว่าสมพงษ์ตกลงไปตายแล้ว

ทุกคนเลยเบากันมาก

ผมไม่ได้ใช้ไม้ไผ่ปีนกลับขึ้นไปต่อ แต่เลือกที่จะเดินไปทางที่สมพงษ์หนีไป ผมคิดว่าถ้าหาร่องรอยของสมพงษ์เจอ ผมจะต้องฆ่ามันให้ได้

แต่สิ...