บทที่ 15 แค่เอื้อม

"เป็นอะไรมั้ยมึง " คริสซี่เอ่ยถามขึ้นฉันจึงส่ายหัวไปมาเป็การปฏิเสธ

"มึงไหวใช่มั้ยหวัน กูว่าไม่ มึงหายไปนานจนกูแทบจะโทรหาพ่อแม่มึงแล้ว" ไอ้เฟย์กล่าวด้วยสีหน้าเป็นกังวลปนกับความห่วงใยที่มันมีให้ฉัน

ฉันถอนกอดจากพวกมันแล้วเอามือปาดน้ำตาที่มันจะกลับมาไหลอีกครั้ง

"อย่าบอกพ่อแม่กูนะเว่ย กูไม่อยากทำให้เค...