เกียร์เกี่ยวรัก!

หลายเดือนก่อน... 

"ลูกอมนี้กินแล้วอารมณ์ดีมากกก หนูให้นะคะ หวังว่าจะได้เจอพี่อีก เจอกันคราวหน้าต้องบอกชื่อหนูโอเคมั้ย"

"เห้อ!ฉันคงจำเธอได้ รีบไปเถอะ "

.

.

.

ปัจจุบัน-

Yiwan  part-

ลลินณ์ยิหวา สกุลวนิพัช ชื่อที่รับประกับความแสบและเด๋อแบบไม่ทำให้ผิดหวัง! ลูกสาวของคุณหญิงโป๊ยเซียนกับนายกเทศมนตรีของเมืองร้อยเอ็ดอย่างนายเกริกกะรัต มีพี่ชายหนึ่งคนชื่อมิวสิคเรียนอยู่ภาคเหนือ เอ้างงละสิๆ พี่ชายฉันชอบการผจญภัยรักป่า รักเขา เลยไปเรียนที่ภาคเหนือ ส่วนฉันหรอ....

"โอ๊ย พ่อจะพิธีรีตองอะไรเยอะแยะหนูไปเรียนมหาลัยที่กรุงเทพไม่ได้ไปเรียนต่างประเทศซะหน่อย "

แน่นอนว่าพ่อฉันสอบติดมหาวิทยาลัยที่กรุงเทพฉันดีใจมากแถมติดกับเพื่อนด้วยต่างหากกรี๊ดสุดๆ

ตั้งแต่เกิดมาจำได้ว่าเคยเข้ากรุงเทพไม่กี่ครั้งถึงห้ารึเปล่าก็ไม่รู้ แต่จำได้ว่าตอนไปสถานที่เที่ยวเยอะมาก!ไม่รู้สิ ฉันชอบอะ อยากลองไปใช้ชีวิตอยู่สักครั้ง ซึ่งตอนนี้ฉันก็ได้คว้าโอกาสนั้นมาแล้ว

แต่ครอบครัวฉันนี่สิ พอถึงวันเดินทางพากันยกขโยงมาทั้งตระกูลยกเว้นพี่ชายอะนะติดช่วยกิจกรรมของมหาลัยมาไม่ได้แถมพ่อเนี่ยร้องไห้แล้วหนึ่ง แน่สิฉันไม่เคยจากบ้านไปไกลยิ่งเป็นลูกคนเล็กแถมเป็นผู้หญิงด้วยพ่อเนี่ยโคตรจะห่วง(กลัวว่าฉันจะไปทำให้คนอื่นเดือดร้อนเพราะความเอ๋อ) แต่พี่ชายฉันเคยเรียนโรงเรียนประจำมาก่อนตอนพี่บอกจะไปเรียนที่ภาคเหนือพ่อก็อาการแบบนี้แหละ ควรมีพ่อแม่เมื่อพร้อมกันนะคะ!

"ยี่หวันลูกเรียนที่นี่ไม่ได้หรอไม่ก็ไปเรียนกับพี่เขาก็ได้นี่ลูก อยู่ไกลหูไกลตาเป็นห่วงมากนะรู้มั้ย"

แม่ฉันพูดขึ้น ท่านทั้งสองคงเป็นห่วงฉันแหละฉันเข้าใจ มีลูกสาวสวยก็ต้องห่วงเป็นธรรมดา(มั้ง)

ยิ่งเป็นลลินณ์ยิหวาคนนี้ คนในครอบครัวก็ยิ่งพากันห่วงมากถึงมากที่สุดมาตลอด

"หนูขอออกไปเรียนรู้ใช้ชีวิต ในเมืองกรุงหน่อยนะแม่ เดี๋ยวหนูจะกลับบ้านบ่อยๆเด้อ หนูโตแล้วน้าเชื่อใจหนูสิ "

ฉันพูดพลางสวมกอดพ่อกับแม่ พอจะถึงเวลาไปเนี่ยรู้สึกใจหายชะมัดเริ่มไม่อยากไปแล้วอ่ะ เกิดมาไม่เคยไปไหนไกลบ้านเกินข้ามอำเภอจริงๆนะ

"เฟย์!คริสซี่ พ่อฝากดูแลไอ้หวันด้วยนะมันยิ่งเอ๋อๆเด๋อๆด๋าๆอยู่"

เอ้า!ว่าลูกเฉยแหม นี่อีหล่าเองอิพ่อ แต่มันก็จริงของพ่อนะฉันยังแอบกลัวว่าถ้าเข้าไปในเมืองกรุงแบบนั้นจะไปสร้างความเดือดร้อนให้ใครอยู่ เช่น เหยียบตีนคนนู้นคนนี้ ปากไวเผลอด่าคนอื่นเขา เป็นต้น เด๋อวัดแปดแปกไม่เกินจริง

"จ้าอาเกริก เฟย์จะดูแลมันเอง"

"คริสซี่นำจ้า"

"อิพ่อจ๋าอิแม่จ๋า หวันขึ้นรถก่อนเด้อ ฮักอิพ่อ ฮักอิแม่หลายเด้อจ้า "

"เบิ่งโตดีๆล่ะ แม่กับพ่อก็ฮักอีหล่าเด้อ ไปๆฟ่าวขึ้นรถเถาะ"

แม่พูดทั้งน้ำตาที่คลอเต็มเบ้า เห็นจังสี้บ่อยากไปเลย 

ฉันสวมกอดพ่อกับแม่ของตัวเองก่อนจะเดินขึ้นรถทัวร์ไปกับเพื่อน ลาก่อนเด้อร้อยเอ็ด... แล้วพบกันใหม่!

ฉันนั่งรถไปนานเท่าไหร่ก็ไม่รู้ตื่นมาอีกทีก็ตอนที่ถึงกรุงเทพฯเเล้ว ฉันเดินลงมาจากรถทัวร์ด้วยสภาพสะลึมสะลือหัวกระเซอะกระเซิงทั้งหอบกระเป๋าแล้วก็ของฝากของพวกญาติๆอีก หนักสิตาย 

ถ้าพวกเราสามคนมีรถส่วนตัวกันจะดีมากเสียอย่างเดียวขับไม่เป็นกันสักคนแถมพวกผู้ใหญ่ก็ไม่ไว้ใจให้ขับกันเท่าไหร่เรื่องดีเป็นศูนย์บรรลัยเป็นร้อย!แต่พี่ชายฉันมันได้ขับไง!!!

ช่างมันละกัน ถึงยังไงฉันก็ขี้เกียจขับอะส่วนเฟย์กับคริสซี่มันก็เหมือนๆฉัน

พวกเราสามคนตัดสินใจพากับเอาของไปเก็บไว้ที่หอก่อน หอพักแยกชายแยกหญิงทำให้คริสซี่เพื่อนหญิงในร่างชายต้องแยกกับพวกฉัน

อาคำสิงห์หรือพ่อของเฟย์เนี่ยอยากให้พวกเราอยู่คอนโดกันมากกว่า แต่พวกฉันคิดว่าหอนอกใกล้มหาลัยแบบนี้มันก็ดีสะดวกสบายแถึงค่าห้องจะแพงหน่อยแต่ไม่เท่าคอนโด แถมพวกฉันชอบหอนี้มากก็จัดไปจ้า อาคำสิงห์แกก็เคารพการตัดสินใจไม่อยากแย้งมากเพราะคะแนนเสียงมันก็เห็นๆกันแล้วอะ คริสซี่นางก็ดูเอ็นจอยกับการที่จะได้อยู่หอพักชายนะคะ จุดประสงค์อะไรก็รู้ๆกันอยู่อะเนาะ มองตาก็รู้ใจเห็นลิ้นไก่ยันไส้ติ่ง

หลังจากที่เอาของไปเก็บเสร็จพวกฉันก็มาพบกกันที่จุดนัดหมาย พร้อมกับชุดใหม่เพราะไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดมาด้วย

"ไปเดินตลาดกัน "

คริสซี่มันชวนพวกฉันด้วยท่าทางกระดี๊กระด๊า อ่ะจ้า ของกินเต็มห้องอยากไปเดินตลาดหาของกินเพิ่มหรือจะไปส่องผู้เอ่ย

"จะไปเดินตลาดหรือจะไปส่องผู้ไอ้คริสซี่!"

ไอ้เฟย์พูดซะเสียงดังฉันนึกขำกับสองคนนี้จริงๆเพราะสองคนนี้ชอบทะเลาะกันบ่อยๆไม่เชิงหรอกแค่ชอบเถียงกัน

"มันก็ต้องเป็นอย่างหลังอยู่แล้วไหมอะนังชะนี ป่ะๆเขาว่ากันว่าหนุ่มกรุงเทพหล่อ"

พูดจบมันก็เดินนำหน้าพวกฉันไปเลยทำเหมือนตัวเองรู้จักทางดีตายล่ะ!ไอ้เพื่อนเวร-_- แต่เอาเข้าจริงนะไม่ว่าจะหนุ่มที่ไหนมันก็บอกว่าหล่อหมดนั่นแหละแรดจริงๆเพื่อนใครเนี่ย เฉลยเพื่อนกูเองจ้า

"ไม่ว่าหนุ่มที่ไหนมึงก็ชมหมดไม่ใช่หรอวะ"

เฟย์ตะโกนพูดตามหลังมันไปส่วนฉันก็ยืนขำจะเป็นจะตาย คนเส้นตื้นก็งี้

"มึงๆดูนั่นสิ เชี่ย!เทพบุตรชัดๆ หล่อแบบโคตรพ่อโคตรแม่!นี่มันเทพบุตรในร่างมนุษย์เดินดิน! กรี๊ดด"

พอมาถึงที่ตลาดนัดนังคริสซี่ก็เริ่มเปิดเรด้าสแกนหาผู้ ฉันมองตามที่ไอ้คริสซี่มันชี้....เชี่ยหล่อจริง หล่อแบบเทพบุตรจุติมาเกิดที่โลกมนุษย์อ่ะแม่ หล่อจนข่อยตาค้าง

ผู้ชายตัวสูงผิวขาวแถมใบหน้าหล่อลากไส้อยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนสีดำ กำลังยืนเลือกอะไรสักอย่างอยู่ที่ร้านเครื่องประดับที่ร้านๆหนึ่งอยู่ หล่อมาก สูงมาก ขอบใจ! แต่งงนะทำไมรู้สึกคุ้นๆเหมือนเห็นที่ไหนมาก่อนเลยวะ คุ้นสัดๆ หรือว่าเนื้อคู่ชาติที่แล้ว?

"กูจะฟ้องพ่อแม่พวกมึงว่าพวกมึงบ้าผู้ชาย!"

ไอ้เฟย์พูดขัดขึ้นทั้งๆที่มันก็มองพี่เขาไม่วางตา

"แหม มึงอ่ะต้องฟ้องพ่อแม่มึงก่อนเลยอีชะนี!"

"เงียบไปเลยมึงอีเวร เชี่ย!คนไรหล่อขนาดนี้!"

"โซผัวมากจ้ะแม่~~~"

พวกฉันสามคนยืนเหม่อมองผู้ชายคนนั้นจนเสียงโทรศัพท์ของฉันดังขึ้นทำให้ฉันต้องหยุดเพ้อถึงเทพบุตรคนนั้น หล่อจริงๆนะ แบบเคยได้ยินคำว่าหล่อจนละสายตาไม่ได้ปะฉันเข้าใจคำนี้ก็วันนี้นี่แหละ

ฉันกดรับสายซึ่งสายที่โทรเข้ามาไม่ใช่ใครที่ไหนพี่ชายสุดที่ฮักของข้าพเจ้าเองจ้า 

"ฮัลโหล อ้ายโทรมาเฮ็ดหยัง"

ฉันพูดอีสานใส่พี่ทั้งๆที่ปกติคุยภาษากลาง ถึงจะอยู่อีสานมาตั้งแต่เกิดแต่ฉันค่อนข้างติดภาษากลางพอควรเลยเพราะแม่จะพูดกลางบ่อยกว่า จริงๆแม่ฉันเป็นคนกรุงเทพนี่แหละ

"ได้ข่าวว่าน้องสาวไปเรียนในเมืองหรือครับ ถามจริงจะไปเรียนหรือไปเต๊าะหนุ่มกรุงเทพจ๊ะ"

"สิเฮ็ดอิหยังอ้ายกะบ่ต้องเสือกติล่ะ แหม ทีโตไปเรียนอยู่ภาคเหนือยังมีเมียเป็นสาวเหนือเลยตั้ว"

"โว๊ะ!ไม่คุยด้วยละ ดูแลตัวเองดีๆละกัน"

"ฮู้ล้ว บ่ต้องย้ำปานนั้นค่ะอ้าย นี่ไผ!? ลลิณน์ยิหวาเด้อหนิ!มื้อนี้ได้ยินคำนี้กรอกหูจนสิเก็บฝันแล้ว"

"ก็ห่วงแกกันทั้งนั้นแหละหวัน ซุ่มซ่ามไม่เคยยอม เด๋อไม่เคยเกิน "

"กะเว่าไปเนาะสู นี่น้องเด้อนิ"

"ถ้ามีใครทำอะไร ใครแกล้ง ให้บอกพี่ ถ้าแกเก็บไว้คนเดียวเมื่อไหร่นะหวันนะ"

"ฮู้แล้วจ้า"

"งั้นแค่นี้แล้วกัน ดูแลตัวเองดีๆนะ วางละ"

"เคจ้า"

พี่มิวสิคพูดทิ้งท้ายไว้ก่อนที่จะกดวางสายไป นี้แหละความสัมพันธ์ของฉันกับพี่ชายทะเลาะกันทุกครั้งที่คุยกันจนอย่างกับเราสองคนเป็นศัตรูกัน ส่วนฉันกับว่าที่พี่สะไภ้เนี่ยสนิทกันเป็นปี่เป็นขลุ่ยเลยจ้า

แต่เวลาฉันมีปัญหาอะไรพี่ชายก็มักยื่นมือเข้ามาช่วยเสมอ แถมยังได้ฟังบทสวดพระธรรมเทศนาไปหลายบทเป็นของแถมด้วย พี่หรือพระอีกหน่อยมันก็บวชได้แล้วนะนั่น

"ไปเหอะพวกมึง ยิ่งมองเรายิ่งดูโรคจิตฉิบหาย"

ฉันเลือกที่จะเดินหนีพวกมันมาก่อนเลย ขืนยืนมองต่อไปเรื่อยๆฉันได้ดูเป็นโรคจิตชอบถ้ำมองผู้ชายหล่อของจริงแน่ เรียกว่าให้เกียรติเขาด้วยดีกว่า คิดดูมีคนดีๆที่ไหนเขาแอบถ้ำมองผู้ชายกันวะ ถ้าฉันเป็นเขาอึดอัดน่าดูเลย

ตื่นเต้นจังใกล้เปิดเทอมแล้ว! ชีวิตเฟรชชี่ปีหนึ่งของน้องหวันต้องสนุกสุดเหวี่ยงไปเล่ย!

.

.

.

หลายวันต่อมา...

ย้อนเวลากลับไปได้ฉันจะไม่เลือกมาเรียนที่นี่!

เพราะอะไรน่ะหรอ...

"ผมสั่งให้คุณลุกนั่งสิบรอบปฏิบัติ!"

พี่ว้ากนี่ไงมีแต่คนบอกว่ามหาลัยนี้รับน้องโหดตอนแรกฉันไม่เชื่อหรอกเพราะอาจจะเป็นแค่คณะวิศวะที่ไหนได้คณะฉันก็โหดไม่แพ้กัน ยิ่งเอกฉันเหมือนโดนแกล้ง โดนสั่งทำโทษตลอด!

อีระบบโซตัสบ้าๆนี่เมื่อไหร่จะหมดไป ถ้าจะว้ากก็ช่วยว้ากแบบดีกว่านี้ได้ไหม ว้ากเหมือนพวกกูไปฆ่าพ่อแม่ใครตาย

เอกประวัติศาสตร์ เป็นเอกที่ปีนี้มีนักศึกษาอยู่ค่อนข้างน้อยส่วนมากจะไปกองกันอยู่เอกที่เป็นเกี่ยวกับภาษาไรงี้  เพราะตอนนี้ภาษามีความสำคัญที่ต้องใช้สื่อสารในเชิงธุรกิจด้วยล่ะมั้งฉันก็ไม่ค่อยรู้อะไรกับเอกนั้นหรอกฉันอยู่เอกประวัติหนิ-_-

และมีรุ่นพี่คนหนึ่งที่ฉันไม่ชอบและไม่โอเคกับเขาเลยสักนิด!พี่เขาชื่อวีนัส ชื่อเล่นว่าพี่วีน แถมนิสัยขี้วีนสมชื่อจ้า!!เว่าแล้วสูนคักแท้ พี่เขาอยู่เอกภาษาอังกฤษแถมเคยเป็นอดีตดาวมหาลัยพรรคพวกเลยเยอะแถมเป็นเน็ตไอดอลด้วยจ้า

เขาเหมือนจ้องเล่นงานเพื่อนในเอกฉันอยู่ตลอดเวลาไม่สิตั้งใจจะเล่นงานงานฉันนี่แหละ เอาจริงวันนี้ฉันกับเพื่อนๆในเอกลุกนั่งกันจนขาสั่น เว่าแล้วสูนคักแท้ ชาติที่แล้วเกิดเป็นไก่มั้งชอบจิกจังเดี๋ยวแม่จะกลายร่างเป็นงูฉกกลับ อยากจะเอานันยางฟาดเข้าที่หน้าแม่งจิกจัง จิกเก่ง!บ้าอำนาจเหี้ยๆ

หลังจากที่ลุกนั่งเสร็จพวกเราก็ได้นั่งลงทำกิจกรรมต่อ รับน้องในแต่ละวันมันไม่สนุกเลยสักนิด รุ่นพี่ก็โหดชอบว้ากเสียงดัง ถ้าฉันไม่เกรงใจฉันด่ากลับไปแล้ว! นี่พูดเลยนะว่าโคตรจะเกรงใจ!ถ้าไม่เกรงใจ ไม่นับถือฉันอาจจะตะบันหน้าพี่เขาไปแล้ว!

ฉันไม่อยากมีเรื่องนะเอาจริง ขอล่ะอยากใช้ชีวิตสงบๆได้มั้ย! ก่อนฉันจะได้ใส่หน้าพี่เขาตอนนี้คงต้องปรามอารมณ์ไอ้เฟย์ก่อนแม่ง!ทำท่าเหมือนจะเอาตีนยันหน้าพี่เขาอยู่แล้ว โอ๊ยยยย!กูขอพาราสักสามล้านเม็ดได้มั้ย!

ฉันทนนั่งทำกิจกรรมร่วมอย่างเบื่อหน่าย เบื่อชนิดที่ว่าอยากจะกลับบ้าน แล้วให้เวลาผ่านไปเร็วๆจนครบหนึ่งเดือนที่จบการรับน้อง!

ว้ากเสียงดังขนาดนี้ขอให้เส้นเสียงแตกตายแม่งเลยดีมั้ย มะนาวหมดสวนแล้วมั้ง