บทที่ 48 ไร้เดียงสาถึงเพียงนี้

         เสิ่นรั่วหลันได้เห็นรอยยิ้มของเหลียนหงอี้แล้วก็สบายใจอย่างบอกไม่ถูก นางไม่ได้พูดเพื่อเอาใจเขาแต่พูดจากความทรงจำในวันวาน ปลายนิ้วเรียวและข้อกระดูกงดงามยื่นมาแตะเรือนแก้มนางแผ่วเบา

           “เจ้าไร้เดียงสาถึงเพียงนี้ อาจะตัดใจให้เจ้าแต่งงานได้อย่างไรกัน”

           “แต่งงาน?” นางกะพริบตาปริ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ