บทที่ 53 อาจารย์กลับมาแล้ว

ดอกหลานฮวาหยินเบ่งบานทั่วภูเขา ราวกับก้อนเมฆสีม่วงอ่อนงดงามราวกับภาพวาดของจิตกรเอก  เสิ่นรั่วหลันไม่ค่อยได้ออกจากตำหนักนัก เมื่อได้เห็นทัศนียภาพงดงามเช่นนี้ด้วยสองตา  ความงามที่เห็นทำให้ลืมเรื่องขุ่นมัวในใจไปหมดสิ้น  

“สวยจัง”  เสิ่นรั่วหลันพึมพำ ชายหนุ่มแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินจึงโน้มหน้าลงจนใบหูใกล้ริ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ