บทที่ 18 คนที่เขารัก…รักสุดหัวใจ…

“อ๊ะ!”

ฝันหวานร้องเสียงหลงเมื่อร่างบางของเธอถูกดึงกลับอย่างแรงจนชามข้าวหล่นกระแทกพื้น เสียงโลหะกระทบดังสนั่น ก่อนที่เธอจะถูกผลักแผ่ว ๆ ชิดกำแพง และเห็นเวหายืนขวางตรงกลางเป็นกำแพงมนุษย์ระหว่างเธอกับสัตว์ร้ายตรงหน้า

เจ้าสิงห์ย่างเท้าเข้ามาทีละก้าว ดวงตาแข็งกร้าว ไม่เป็นมิตรแม้แต่น้อย

เวหาคุกเข่าลงข้าง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ