เชลยรักหมอมาเฟียไร้ใจ

"อยากได้ฉันเป็นผัวงั้นเหรอ? หึ… งั้นฉันจะ ‘สนอง’ ให้เอง! แล้วมาดูกัน… ว่าเธอจะยังอยากมีลูกกับฉันอยู่ไหม… ในวันที่ฉันฆ่าเด็กนั่นต่อหน้าต่อตาเธอ!"

‘ม่านฟ้า ฆ่าตัวตาย’

ทุกคนต่างร่ำไห้ให้กับการจากไปของเธอ…

 ยกเว้นเขา… เวหา ไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้พูดอะไร…

 เขาแค่ยืนมองศพของผู้หญิงที่เขารักที่สุด ด้วยแววตาว่างเปล่า

เพราะเขาไม่ได้เสียเธอไปแค่คนเดียว…

แต่ลูกของเขาก็ตายไปพร้อมกับเธอ!

และคนที่ต้องรับผิดชอบ… ก็คือ ‘หมอสูติฝึกหัด’ คนนั้น!

‘ฝันหวาน’

เธอเป็นคนวินิจฉัยว่าลูกของม่านฟ้าไม่มีทางรอด…

เธอเป็นคนทำให้ม่านฟ้าสิ้นหวังจนเลือกทางตาย…

เธอเป็นต้นเหตุของทุกอย่าง!

งั้นก็สมควรแล้วไม่ใช่เหรอ…

ที่เธอจะต้อง ‘ชดใช้’ ให้เขา… ด้วยร่างกายและชีวิตของเธอเอง

แต่มันจะสาสมได้ยังไงถ้าตายแค่เธอ มันต้องตายทั้งเธอและคนที่เธอรักสิ แต่ฝันหวานกลับตัวคนเดียวไม่มีญาติไม่ครอบครัวคนที่เธอรัก 

ได้เลย…งั้นเขาจะคิดแผนการทำให้เธอท้องและฆ่าเธอให้ตายพร้อมกับลูกของเธอ!

และเมื่อเขาสืบลึกลงไป… เขาก็พบ ‘ความจริง’ ที่ยิ่งทำให้เขาโกรธแค้นยิ่งกว่าเดิม!

ฝันหวาน ‘แอบรัก’ เขา!

ผู้หญิงต่ำต้อยอย่างเธอ… คิดว่าตัวเองมีค่าพอจะได้เขาไปครอบครองงั้นเหรอ?

เธอแอบชอบเขา… เธอจงใจ ‘โกหก’ ผลวินิจฉัย เพราะอยากให้ม่านฟ้าหายไป!

“ฉันจะสนองความเป็นผัวให้เธอตามที่เธอต้องการ แล้วทรมานเธอจนเธอตายทั้งเป็น”

คืนนั้น…

ฝันหวานไม่เคยคิดเลยว่า… การไปร่วมงานศพของม่านฟ้าคนไข้คนแรกของเธอจะทำให้เธอต้อง ‘ตกนรกทั้งเป็น’ 

ร่างบอบบางถูกลูกน้องของเวหาลักพาตัวไปยังคฤหาสน์หลังใหญ่

ในเงามืด… เธอเห็นร่างสูงของผู้ชายที่เคยเป็น ‘อาจารย์แพทย์’ ที่เธอแอบรักมาหลายปี

แต่ในมือของเขา… กลับถือปืน พร้อมเหนี่ยวไกปลิดชีวิตใครบางคนที่กำลังพยายามแก้ปมเชือกที่มัดมือเธอไว้

“ใครที่คิดจะช่วยชีวิตยัยผู้หญิงสารเลวนั่น ฉันยิงมันทิ้งแน่ รวมถึงโคตรเง้าศักราชมันด้วย ถ้าไม่อยากตายดีก็ลองดู!”

เธอแทบทรุดลงกับพื้นเมื่อตระหนักว่า หมอเวหา ที่เธอเคยเคารพ…

แท้จริงแล้วคือ ‘มาเฟีย’ ที่โหดเหี้ยมที่สุด!

และเธอ… ก็คือ ‘เหยื่อ’ รายต่อไป!

“เธอทำลายความสุขของฉันจนหมดสิ้น ยังกล้ามาร้องขอชีวิต ถ้าอยากตายมากก็รีบท้องดิ ฉันจะได้ปลิดลมหายใจของเธอพร้อมลูกของเธอ”

2 เดือนต่อมา…

เวหาทำให้เธอ ‘ตั้งท้อง’ และทำให้ทุกวันของเธอเหมือนตกนรกทั้งเป็น!

เธอไม่ได้เป็น ‘ผู้หญิง’ สำหรับเขา… แต่เป็นแค่เครื่องมือให้เขาระบายความแค้น!

"อย่าคิดหนีฝันหวาน…รู้ดีใช่ไหมว่าต่อให้หนีไปสุดขอบฟ้าฉันก็ลากเธอกลับมาได้อยู่ดี หรือต่อให้เธอตายฉันก็จะขุดเธอขึ้นมา ถ้าฉันไม่อนุญาตคนโง่ไร้ความสามารถอย่างเธอก็ไม่มีสิทธิ์หนีไปมีความสุขที่ไหนทั้งนั้น"

เธอถูกขัง… ถูกกักขังไว้ในกรงขังที่เรียกว่าคฤหาสน์หลังนี้

ไม่มีใครช่วยเธอได้… ไม่มีใครปกป้องเธอ… ไม่มีใครได้ยินเสียงร้องไห้ของเธอ…

และเธอเอง… ก็ไม่สามารถแม้แต่จะ ‘ตาย’ เพื่อหนีจากฝันร้ายนี้ได้!

แต่เมื่อถึงวันคลอด… เธอกลับต้องเผชิญกับสิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่า…

"ลืมตาดูโลกได้สักที ถ้าอยากให้เด็กนั่นมีชีวิตต่อก็ใช้ร่างกายเธอบำเรอฉันให้พอใจ ถ้าทำได้ฉันจะให้โอกาสเธอสองแม่ลูกได้หายใจต่ออีกสักสามเดือน จิ๊ รู้สึกขอบคุณมากไหม ในขณะที่ลูกฉันยังไม่มีโอกาสลืมตาดูโลกเลยด้วยซ้ำ!"