บทที่ 27 กลางวันเธอคือคนใช้ กลางคืนเธอกลายเป็นของเล่น

“ใจร้ายเกินไปไหมตาบ้าเอ๊ย…”

เธอบ่นเบา ๆ กับตัวเอง ขณะเช็ดชั้นหนังสือไม้สักที่สูงเกินตัว

‘…ใช่สิ บ่นได้แค่นี้แหละ บ่นต่อหน้าก็โดนลากไปเหวี่ยง บ่นในใจก็ไม่มีใครได้ยินอยู่ดี’

“เมื่อคืนก็แทบจะตาย ยังจะให้ทำงานทั้งวันอีกเหรอ...”

ตายไปเลยมั้ยล่ะ... ตาย ๆ ไปซะก็คงไม่ต้องเหนื่อยแล้ว แต่ก็รู้อยู่ว่าไม่ได้ตาย...