บทที่ 3 ฉันจะ…เธอแบบไม่มองหน้า
‘ต้องยั้งมือยังไงไม่ให้ฆ่าทิ้งก่อนจะทำยัยนี่ให้ท้องว่ะแม่ง!’
ภายในห้องทำงานเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมหายใจหนักหน่วงของเวหา ชายหนุ่มที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าเธอ ดวงตาคมเต็มไปด้วยเพลิงโทสะ ในขณะที่ฝันหวานยืนยิ้มเย้ยหยัน ท้าทายสายตาคมคู่นั้นราวกับไม่รู้สึกหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย
"อยากได้ฉันเป็นผัวนักใช่ไหม? ได้! ฉันจะจัดให้จุกๆ เอง!"
เสียงกระแทกกระทั้นของเวหาทำให้เธอเงยหน้าขึ้นสบตา ทว่าดวงตาของเธอกลับไม่ไหวหวั่นแม้แต่นิดเดียว มีเพียงรอยยิ้มท้าทายที่แต้มอยู่บนริมฝีปาก
"ขอแรงๆ เน้นๆ เลยนะคะอาจารย์ ไหนๆ ก็คิดว่าหนูผิดอยู่แล้ว อยากทำให้หนูท้องก็ทำเลยค่ะ เพราะหนูเองก็อยากได้อาจารย์มาเป็นผัวจนตัวสั่นอยู่แล้ว!"
เวหากำหมัดแน่น นัยน์ตาลุกวาวด้วยไฟโทสะ
เธอ...กล้าท้าทายเขาขนาดนี้เลยเหรอ?
"อยากมากก็อ้าดิ ทั้งขาและปากเธอเลย รู้ใช่ไหมว่าเก่งกับฉันจะเกิดอะไรขึ้น?"
น้ำเสียงเย็นเยียบของเขาแทบจะกรีดผิวเธอได้ แต่น่าแปลกที่เธอยังคงยืนหยัดอยู่ตรงนั้น ไม่ถอยหนีไปไหน
‘คงทำกรรมมาสินะตัวเรา’
ใช่ เธอรักเขา รักมาตลอด แม้ว่าจะไม่ได้หัวใจของเขา อย่างน้อย...การได้ครอบครองร่างกายของเขาก็ยังดีกว่าไม่ได้อะไรเลย แต่เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าการที่เขาบังคับควบคุมแบบนี้ควรทำให้เธอรู้สึกยังไง เธอรู้แค่ว่าเธอรักเขา…ก่อนที่เธอจะรู้ด้วยซ้ำว่าเขาโหดเหี้ยมขนาดนี้
"อย่าปากดีให้มันมาก"
เสียงของเขากระด้างขึ้นทันที พร้อมกับมือหนาที่เอื้อมมาบีบคางเธอแน่น
"ใครช่างกล้าตั้งชื่อให้ผู้หญิงแบบเธอว่าฝันหวาน? ฝันร้ายน่ะสิไม่ว่า!"
เวหากระชากใบหน้าเธอเข้าหา ก่อนจะโน้มตัวลงจนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน ลมหายใจร้อนๆ ของเขาเป่ารดผิวเธอ แต่ในวินาทีที่ริมฝีปากของเขากำลังจะบดจูบลงมา เขากลับชะงักไปเหมือนตั้งสติได้ทัน แล้วเบี่ยงใบหน้าไปที่ลำคอเนียนทันที
"อ๊ะ! อย่าทำรอยนะคะ!"
เสียงหวานของเธอหลุดออกมาอย่างไม่ตั้งใจ แต่มันกลับเป็นตัวกระตุ้นให้เขากระทำตรงกันข้าม
‘หึ กล้าดียังไงมาออกคำสั่งกับฉัน’
ริมฝีปากร้อนๆ ของเวหากดลงบนลำคอขาวนวลก่อนจะกัดลงไปเบาๆ จนผิวเนียนละเอียดขึ้นสีแดงชัดเจนภายในไม่กี่วินาที ความตั้งใจแรกของเขาคือการทำให้เธอเจ็บ แต่พอเห็นรอยที่ปรากฏขึ้น เขากลับลดแรงลงโดยไม่รู้ตัว แล้วเปลี่ยนเป็นขบเม้มและดูดซ้ำลงไปแทน
"รสชาติโคตรแย่!"
เขาพึมพำเสียงต่ำ ขณะปล่อยให้สัมผัสนั้นซึมลึกลงไปในตัวเธอ
"รสชาติแย่แต่ดูดไม่คาย ปากแข็งหรอคะอาจารย์?"
ฝันหวานยิ้มเยาะ ทั้งที่หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ขณะที่สายตาของเขาวาวโรจน์ขึ้นมาอีกครั้ง
"เธอคิดว่าฉันพิสวาทเธอหรือไง?"
เวหากระชากใบหน้าของเธอเข้ามาใกล้ บีบคางเธอแรงขึ้นจนรู้สึกถึงแรงกดที่กำลังทำให้เธอเจ็บ
"อ๊ะ…หนูเจ็บนะคะ!"
ฝันหวานครางเสียงเบา ดวงตาของเธอฉายแววเจ็บปวดออกมาชัดเจน
"เจ็บเหรอ? แล้วฉันล่ะ!"
เวหาตะโกนออกมา ก่อนจะกระแทกหมัดลงบนอกตัวเองเต็มแรง คนตัวสูงกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นตามลำแขน ขณะที่ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่แปรเปลี่ยนเป็นความแค้น
"ตรงนี้ของฉันมันเจ็บมากกว่าเธอร้อยเท่าพันเท่า! เธอโดนแค่นี้มาร้องว่าเจ็บ? สำออยว่ะแม่ง! ฆ่าให้ตายวันนี้ไปเลยดีไหม? ห้ะ!"
"เอาเลยค่ะ ถ้าฆ่าหนูแล้วเมียอาจารย์ฟื้นขึ้นมาได้ก็ทำเลยค่ะ"
น้ำเสียงของเธอแข็งกร้าวอย่างที่เขาคาดไม่ถึง สายตาของเธอไม่ได้มีความกลัวอยู่เลยแม้แต่น้อย
เขากัดฟันแน่น
"หึ ผู้หญิงอย่างเธอตายง่ายๆ มันจะสาแก่ใจฉันได้ยังไง"
เวหาโน้มตัวลงมาใกล้อีกครั้ง น้ำเสียงเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง
"ฉันจะสนองความเป็นผัวให้เธอตามที่เธอต้องการ แล้วทรมานเธอจนเธอตายทั้งเป็น!"
"หนูไม่คิดเลยนะคะว่าคนที่หนูหลงรักมาตลอดหลายปีจะเป็นคนชั่วได้ขนาดนี้"
เธอพูดชัดถ้อยชัดคำ คำพูดนั้นเหมือนคมมีดที่กรีดลงกลางใจเขาอีกครั้ง
"อ๊ะ! หนูบอกว่าหนูเจ็บไง! ปล่อยหนูนะ! ถ้าไม่รีบฆ่าหนูทิ้งก็รีบเอาหนูซะสิ จะได้จบๆ!"
"เธอทำลายความสุขของฉันจนหมดสิ้น! ยังกล้ามาร้องขอชีวิตหรอ?"
เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง
"ถ้าอยากตายมาก ก็รีบท้องสิ! ฉันจะได้ปลิดลมหายใจเธอพร้อมลูกของเธอ!"
"ก็ใส่มันเข้ามาสิ แค่ท้องก็พอใช่ไหม?"
ฝันหวานยืนหยัด ดวงตาที่มองเขามั่นคงจนเขารู้สึกได้ถึงแรงกดดันบางอย่าง
"อยากให้หนูรู้สึกเหมือนที่เมียอาจารย์รู้สึกงั้นเหรอ? แต่จำไว้เลย...หนูไม่ได้ทำอะไรผิด! ถ้าอาจารย์เจ็บมากก็ตายตามเมียอาจารย์ไปสิ ฆ่าตัวตายตามเธอไปเลยดิ!"
คำพูดของฝันหวานเหมือนใบมีดที่กรีดลึกลงไปในแผลสดของเขา ดวงตาคมกริบของเขาลุกโชนด้วยความโกรธจัด เส้นเลือดบนขมับเต้นตุบๆ มือของเขากำแน่นจนข้อขึ้นสีขาว
‘ยัยนี่ต้องทรมานให้ค่อยๆตายใช่ไหมถึงจะรู้สึกผิด’
เธอกำลังท้าทายเขา... ท้าทายความอดทนของเขา ท้าทายความแค้นของเขา!
เวหาไม่ปล่อยให้เธอได้พูดอะไรอีกต่อไป ร่างสูงพุ่งเข้าหาเธอ กระชากต้นแขนเล็กแรงๆ แล้วบดริมฝีปากลงมาอย่างรุนแรง
มันไม่ใช่จูบ แต่มันคือการลงโทษ
