บทที่ 46 มันแค่สำออยต่อหน้าหนูหรือเปล่า?

“ฮึก… พี่เวหาช่วยพี่ภูผาด้วย”

เขาหันขวับไปตามเสียงทันที แล้วพบกับร่างบางของ เหม่ยอิง ยืนสะอื้นอยู่ข้างผนัง ใบหน้าเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตา ดวงตาบวมแดงจ้องมาที่เขาราวกับกำลังพยายามคว้าความหวังชิ้นสุดท้าย

เธอดูเหมือนเด็กสาวที่เพิ่งถูกโลกโหดร้ายกระแทกใส่จนเซ ไม่ใช่เหม่ยอิงคนเดิมที่ร่าเริงอีกแล้ว

“เอ๊ะ… ทำไม...