บทที่ 67 ไม่ได้มองใครมองแค่เธอ

“จะตายจริง ๆ ใช่ไหมครับ…?”

ไม่มีคำตอบ เวหาไม่พูด เขาแค่หอบเฮือก ๆ อยู่ตรงนั้น เหมือนจะขาดใจได้ทุกเมื่อ

มิ่งยกมือปาดน้ำจากหน้า ทั้งน้ำทะเล ทั้งน้ำตา และทั้งคำพูดที่เขาต้องกลั้นมาตลอดทาง...เสียงของเขาเริ่มเข้มขึ้น หนักขึ้น เหมือนคำที่พูดออกมานั้น…ไม่ได้มีไว้ปลอบ

“แล้วธารฝันล่ะ…?”

“ลูกสาวสุดที่รักของนา...