บทที่ 7 ใจร้ายแค่ไหนก็ไม่สู้มารยาหญิง
‘กลัวจนตัวสั่นเลยยัยนี่…ไม่มีอะไรน่ากลัวเท่าผู้หญิงไร้ความคิดอย่างเธอหรอก’
เธอพยายามกลืนน้ำลายลงคอ แต่ลำคอกลับแห้งผากอย่างน่ากลัว ดวงตาสั่นระริก มองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตา เขาไม่ใช่หมอผู้ใจดีคนนั้นอีกแล้ว ไม่ใช่คนที่เธอเคยชื่นชมอีกต่อไป
“คุณทำบ้าอะไรของคุณ ฆ่าคนโดยไม่รู้สึกผิดเลยหรอ”
“แล้วฆาตรกรอย่างเธอช่างกล้าที่จะอ้าปากสอนฉันนะ”
ฝันหวานสั่นกลัวคนตรงหน้าเธอรู้ดีว่าคนที่โดนเล็กคนต่อไปคงไม่พ้นจากเธอแน่
“หนูขอโทษ หนูไม่รู้ว่าหนูไปทำอะไรให้คุณถึงมาทำกับหนูแบบนี้ แต่หนูขอร้องปล่อยหนูไปได้ไหมคะ ไว้ชีวิตหนูด้วยหนูสัญญาว่าจะไม่แจ้งความเอาเรื่องคุณ หนูจะลืมทุกอย่างที่คุณทำ”
"เธอทำลายความสุขของฉันจนหมดสิ้น ยังกล้ามาร้องขอชีวิต ถ้าอยากตายมากก็รีบท้องดิ ฉันจะได้ปลิด ลมหายใจเธอพร้อมลูกของเธอ"
"เธอทำลายความสุขของฉันจนหมดสิ้น ยังกล้ามาร้องขอชีวิต ถ้าอยากตายมากก็รีบท้องดิ ฉันจะได้ปลิดลมหายใจของเธอพร้อมลูกของเธอ"
คำพูดของเวหากรีดลงกลางใจเธอเหมือนใบมีดคมกริบ หัวใจของฝันหวานร่วงลงสู่เหวลึก หัวสมองขาวโพลนไปหมด
"ไม่นะ...ปล่อยหนูไปได้ไหม"
“เงียบปากดิ ไม่ต้องกลัว ฉันไม่ได้จะฆ่าเธอตอนนี้หรอก อย่าทำให้รำคาญได้ป่ะ”
“เมียอาจารย์ฆ่าตัวตายไม่ใช่หรอคะ แล้วทำไมถึงมาโทษแบบนี้ หนูบังคับให้เขาทำหรือไง”
เสียงเธอสั่นพร่า ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนแทบทรงตัวไม่อยู่ เธออยากจะกรีดร้องออกมาให้สุดเสียง แต่ไม่มีเรี่ยวแรงเหลือแม้แต่จะเปล่งเสียงออกมา
‘เรารักคนแบบนี้ได้ไง…’
ภาพปืนในมือเขา... แววตาเย็นชาไร้ความปรานี... มันกำลังบีบคั้นเธอจนหายใจไม่ออก
“ยังแกล้งโง่ไม่เลิก แล้วใครล่ะที่เป็นคนทำให้เมียฉันจบชีวิตตัวเองแบบนี้”
“แล้วหนูจะรู้ได้ไงคะ…อย่าเข้ามานะคะ…อย่า…”
ขาสั่น ๆ ของเธอก้าวถอยหลังอย่างไร้จุดหมาย ก่อนที่ส้นเท้าของเธอจะสะดุดเข้ากับขอบสระ...
"กรี๊ด!!"
เสียงน้ำกระเซ็นดังก้องไปทั่วบริเวณ เวหามองตามร่างของเธอที่จมหายไป คิ้วเข้มขมวดมุ่น นัยน์ตาสีเข้มฉายแววบางอย่างที่อ่านไม่ออก
‘คิดจะใช้มุกหนีเอาตัวรอดหรอ น่าสมเพชว่ะ’
เวหาชะงักสายตาจับจ้องไปที่พื้นน้ำที่กระเพื่อมแรงจากแรงกระแทก เขายืนมองอยู่ครู่หนึ่ง ปากขยับพึมพำเบา ๆ
"นี่เธอแกล้งว่ายน้ำไม่เป็นเหรอ?"
เขาพูดพร้อมกับถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย นี่มันละครน้ำเน่าชัด ๆ ผู้หญิงตกน้ำ เวหาต้องโดดลงไปช่วย แล้วไงต่อล่ะ? ตลกสิ้นดี…
“ขึ้นมาเดี๋ยวนี้ก่อนฉันจะหมดความอดทน”
แต่พอเวลาผ่านไปไม่กี่วินาที…
เธอก็ยังไม่โผล่ขึ้นมา
และลูกน้องที่เหลือทั้งสามคนไม่มีใครกล้าเข้าไปช่วยเพราะกลัวถูกยิงทิ้งเหมือนศักดิ์อีกคน
“ฉันบอกให้รีบขึ้นมาไงฝันหวาน ขึ้นมา!”
เวหากำปืนแน่น ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง ก่อนที่ในวินาทีต่อมา…
“คิดว่าฉันจะยอมให้เธอตายง่ายๆหรอ ยังไม่ได้ทรมานเลยกล้าดียังไงมาทำแบบนี้”
เขาจึงรีบกระโจนลงไปในน้ำ และช่วยเธอขึ้นมาทันที
"อย่ามาสำออย ตื่นได้แล้ว"
เสียงของเวหาดังขึ้นข้างหู ฝันหวานรู้สึกถึงแรงบีบเบา ๆ บนแก้มของเธอ
"ฝันหวาน!"
ไม่มีสัญญาณตอบรับ เวหาขมวดคิ้วแน่น ก่อนจะโน้มตัวลงประกบปากเธอ พร้อมป้อนลมหายใจเข้าไป
CPR...
เขาทำซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนในที่สุด
"อึก... แค่ก แค่ก!"
ฝันหวานสำลักน้ำออกมา ร่างกายเธอสั่นไหวดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
ทันทีที่เธอลืมตาเธอรีบโผเข้ากอดเขาแน่น
"คุณรู้ไหมว่าหนูกลัวน้ำมากแค่ไหน!?"
“ไม่รู้ ทำไมฉันต้องรู้ เมียก็ใช่ จะกลัวอะไรมันก็เรื่องของเธอ”
“หนูกลัว อาจารย์คะ อย่าทำอะไรหนูเลย ถ้าหนูผิดหนูขอโทษได้ไหม…”
เสียงเธอสั่นสะอื้น ฝังใบหน้าลงบนอกกว้างของเขา เวหาเม้มปากแน่น สองมือของเขาค้างอยู่กลางอากาศ ไม่รู้ว่าควรผลักเธอออกไป หรือควรทำอย่างไรกับความอ่อนแอที่เธอแสดงออกมา
‘เรียนแพทย์มาหรอนึกว่าเรียนเอกการแสดง เนียนเป็นบ้า!’
แต่แล้วเพียงเสี้ยววินาที อารมณ์เย็นชาของเขากลับคืนมาอีกครั้ง
"ไม่ต้องมาอ่อยฉัน" เขาผลักเธอออกห่าง ดวงตาคมกริบมองเธออย่างเย็นชา "ตามฉันมานี่ ขึ้นมาทำงานถนัดของเธอบนห้องนอนฉัน เดี๋ยวนี้"
ฝันหวานเม้มปากแน่นแม้จะกลัวแต่เธอรู้ดีว่าถ้าหนีคงโดนปลิดลมหายใจแน่ จึงจำใจเดินตามเขาไป แม้ในหัวจะเริ่มคิดแผนการทำให้เขาตกหลุมพรางที่ตัวเองขุดขึ้นมา
‘ใจร้ายแค่ไหนก็ไม่สู้มารยาหญิง หนูไม่ยอมตายที่นี่หรอกนะคะไอ้คนเลว’
แต่ยังไม่กี่ก้าว
ตุบ!
ร่างของเธอกลับล้มลงกับพื้น
เวหาหยุดชะงัก ก้มลงมองร่างของเธอที่นอนหมดสติอยู่ที่เท้าของเขา
ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะถอนหายใจอย่างหงุดหงิด
"ให้ตายสิ...ไร้ประโยชน์จริงๆ อ่อนแอแบบนี้ถ้าทนรับแรงกระแทกไม่ไหวนะ ฉันฆ่าทิ้งจริงๆแน่ จิ๊!"
พลันความคิดสกปรกหลั่งไหลเข้ามาในหัวเวหาไม่หยุดไม่หย่อนหลังโอบอุ้มคนตัวเล็กที่อวบอึ๋มอยู่บนอ้อมแขน
‘ตัวเล็กแต่ซ่อนรูปเป็นบ้า คิดสภาพไม่ออกเลยตอนโดน…จะทนได้สักกี่น้ำ!’
