บทที่ 74 ต่อให้คุณตายตรงหน้า ฉันก็จะไม่ยกโทษให้

“ปล่อย!”

เขากอดขาเธอไว้แน่น แต่ฝันหวานไม่ตอบ และเดินหนีไปอีกทาง 

เงียบ…

แต่เสียงรองเท้าที่แตะพื้นเบา ๆ เหมือนพา ความลังเล กระทบใจทั้งห้อง เวหายังคุกเข่า มือยังสั่น สายตายังจ้องตามเธอเหมือนอยากให้เธอหันกลับมา

ประตูห้องเปิดออก เสียงฝีเท้าเล็ก ๆ ดังขึ้น เสียงใสแหลมเจือความไร้เดียงสา

“ป๋าาา~ ทำไมป๋านั่ง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ