บทที่ 47 หลงป่าหรือหลงเด็ก

“ให้เพลินช่วยนะครับ”

“ได้เหรอ?”

เพลงเพลินเก็บซ่อนความเขินอายเอาไว้ คิดว่าอย่างไรคามาร์ก็มองไม่เห็น “ได้สิครับ แต่พี่คามต้องสอนเพลินนะครับ”

หนุ่มน้อยถดกายลงมาจากตักของคามาร์ ดวงตาสีน้ำตาลจับจ้องท่อนลำแข็งขืนไม่วางตา พลางก็กลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ ถ้าเมื่อครู่คามาร์เสียบมันเข้าไปในตัวเขา เพลงเพลินต้องจ...