บทที่ 54 ข้างหลังเป็นหน้าผา ข้างหน้าเป็นทะเล

ปัง ปัง ปัง!

และกลุ่มคนพวกนั้นก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง พวกมันทักทายกันด้วยกระสุนปืนทันที

“เพลิน เป็นอะไรไหม” คามาร์แทบจะใช้ตัวเองเป็นเสื้อเกราะให้เพลงเพลินเพราะเขาโอบกอดคนตัวเล็กไว้ตลอดเวลาขณะที่วิ่งไปข้างหน้าเพื่อหนีวิถีกระสุน ส่วนเพลงเพลินก็ทำหน้าที่เป็นดวงตาให้อย่างกล้าหาญ แม้ข้างในจะหวาดกลัวและขวัญเ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ