บทที่ 59 ความจริงที่ต้องยอมรับ

คามาร์หมดสติไปสามวันสามคืนกว่าจะรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในเช้าวันหนึ่ง ทันทีที่เขาส่งเสียงแหบพร่า มือหนึ่งก็ยื่นเข้ามาสัมผัส

“เพลิน!”

คนแรกที่เขาเรียกหาก็คือคนรัก พยาบาลที่กำลังดูแลดึงมือกลับพร้อมกับยกยิ้ม

“คนไข้หมายถึงน้องผู้ชายหน้าตาน่ารักที่มาเฝ้าตั้งแต่เมื่อวานใช่ไหมคะ น่าจะออกไปทานข้าวค่ะ อีกสักพ...