บทที่ 30 คิดว่าลืมไปแล้ว

หลายวันต่อมา

“กลับมาแล้วค้า.....” เสียงสดใสดังเข้ามาก่อนที่เธอจะเดินเข้ามาถึงห้องรับแขก

“เป็นไงบ้างทำข้อสอบได้ไหม”

“ได้ทำค่ะหมอ” เธอตอบพร้อมกับนั่งลงบนโซฟาอย่างอ่อนแรง

“ที่เธอไปมหาลัยหรือไปออกรบเหรอเฟิร์น” คีรินทร์ถามพลางหัวเราะเมื่อเห็นท่าทางของขวัญนภัส

“ถ้าออกรบจริงหนูคงตายตั้งแต่ในสนามรบ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ