บทที่ 47 ปากน้ำโพ 16/2

รถจีปที่พวกเขานั่งอยู่โคลงเคลงไปตามถนนดินแดง ฝุ่นคละคลุ้งลอยฟุ้งขึ้นในอากาศแสงอรุณ เสียงล้อยางเสียดสีกับพื้นทางประหนึ่งจังหวะเพลงกล่อมที่เนิบช้า รอบกายมีเพียงทุ่งหญ้าและแนวป่าที่ทอดยาวสุดสายตา

เอื้องจันทร์ลืมตาขึ้นอีกครั้งด้วยความสะดุ้งเมื่อรถหยุดกึก เขาขยับตัวเล็กน้อยก็พบว่าเสือเพชรกำลังยกแขนกอดรั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ