บทที่ 13 กลิ่นจันทร์กระพ้อ 5/2
ตะวันเริ่มเคลื่อนตัวสูงขึ้น เสือไพรเดินลงมาจากเรือนเขามาหยุดยืนหน้าเสือเหมที่ยังยืนยิ้มอยู่ข้างล่าง ก็นึกไม่ชอบใจอยู่เนือง ๆ ที่เห็นมันสนิทสนมกับคนของตน
“มึงมาทำไม” เสียงทุ้มเอ่ยถาม
“เอ้า! กูก็มาหาเพื่อนรักบ้างไม่ได้หรือไงวะ” เสือเหมตอบทีเล่นทีจริง
“กูก็ไม่ได้ว่าอะไรมึงสักหน่อย มึงจะมาชวนกูกินเหล้าไม่ใช่เหรอ ไปสิวะ” เสือไพรเอ่ยเสียงเข้ม เสือเหมเลิกคิ้วแปลกใจเพราะดูท่าวันนี้เพื่อนของเขาจะหงุดหงิดกว่าปกติ
“ครองขวัญ!” เสือไพรตะโกนเรียกครองขวัญ โกเมนหนุ่มจึงเดินลงมาจากเรือน ใบหน้ายังบึ้งตึงอยู่เล็กน้อยแต่ก็ไม่กล้าเถียง
“ไปเตรียมกับแกล้มมาให้พวกข้าหน่อย” เสือไพรสั่ง ครองขวัญจึงพยักหน้ารับคำ พลางมองเสือเหมด้วยสายตาขอความช่วยเหลือ เสือเหมเพียงยิ้มบาง ๆ ให้เป็นการรับรู้
เสือไพรหันไปมองใบบุญกุมารทองตัวน้อยที่นั่งเล่นดินอยู่หน้าบ้านของเขา “ใบบุญไปเฝ้าครองขวัญหน่อย อย่าให้มันแอบใส่ฟักหรือบวบลงไปในกับแกล้ม ถ้ามันทำเอ็งก็จัดการมันซะ”
ใบบุญพยักหน้าเล็ก ๆ ส่งเสียงใสแจ๋ว “จ้ะพ่อ”
ครองขวัญถึงกับผงะ เมื่อเห็นใบบุญจ้องมองมาอย่างนั้น เขาทำได้เพียงพยักหน้ารับคำสั่ง แล้วรีบเดินไปเตรียมกับแกล้ม โดยมีใบบุญคอยเฝ้าอย่างใกล้ชิด
เสือเหมและเสือไพรเดินไปนั่งที่แคร่ไม้ริมลำธาร บรรยากาศยามเย็น ลมพัดเย็นสบาย เสียงน้ำไหลเอื่อย ๆ สร้างความผ่อนคลายไม่น้อย
“ทำไมมึงไม่บอกครูขวัญเขาไปวะ ว่ามึงกินพวกนั้นไม่ได้ จะให้เขาเสียเวลาทำให้มึงกินตั้งนานสองนานอยู่ทำไม” เสือเหมพูดพร้อมกับเทเหล้าดองที่หมักกันไว้กับเสือไพรเมื่อสองเดือนก่อนลงในแก้ว สายตาเหลือบมองเพื่อนสนิทที่เอาแต่นั่งเกร็งหน้า ประหนึ่งพระเอกละคร
เขาละไม่เข้าใจมันจริง ๆ ปากก็มีทำไมไม่ยอมบอกครองขวัญไปดี ๆ ว่าตนเองกินของพวกนั้นไม่ได้ มัวแต่อมพะนำกระไรอยู่ก็ไม่รู้
“เรื่องของกู”
เสือเหมยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจมากนัก เพราะอย่างไรเสียครองขวัญก็เป็นลูกหนี้ของเสือไพร ไม่ใช่ลูกหนี้ของเขา
แต่เขาล่ะไม่เข้าใจมันจริง ๆ รู้ทั้งรู้อยู่เต็มอกว่าครองขวัญไม่ได้รู้เรื่องที่พ่อตนเองทำเลยสักนิด เหตุใดไอ้เสือไพรมันถึงต้องทำนิสัยร้ายกาจใส่โกเมนหนุ่มเช่นนั้นด้วย ดูท่าแล้วมันจะประสาทกลับตามที่ครองขวัญว่าจริง ๆ เสียแล้วกระมัง
ครองขวัญยกถาดกับแกล้มมาวางบนแคร่ไม้ที่เสือไพรและเสือเหมนั่งดื่มเหล้าอยู่ ใบหน้าคมยังคงบึ้งตึงเล็กน้อยแต่ก็ไม่แสดงออกอย่างชัดเจน
หลังจากงานของตนเสร็จ เขาก็เดินไปนั่งเอาขาหย่อนลงเล่นน้ำในลำธารใสแจ๋ว น้ำเย็น ๆ ช่วยให้ความโมโหที่สะสมมาทั้งวันลดลงไปบ้าง สายตาเหลือบมองเสือไพรกับเสือเหมที่กำลังสนทนากันอย่างออกรส ครองขวัญถอนหายใจเฮือกใหญ่ ใบหน้าหม่นหมองลงหลายส่วน
ป่านนี้พ่อจะกินอิ่มนอนหลับหรือเปล่า แล้วน้าจันทร์ฉายจะดูแลพ่อดีหรือเปล่า ครองขวัญคิดถึงพ่อ คำถามมากมายผุดขึ้นมาในใจ
เขาอยากกลับบ้านไปหาพ่อ อยากจะกลับไปดูแลพ่อดังเดิม ถึงแม้จะรู้ดีว่าพ่อไม่ต้องการตนแล้วก็ตาม แต่ก็รู้ดีกว่าถ้าตนกลับไปโดยที่พ่อยังไม่หาเงินมาคืนเสือไพร มันต้องเกิดเรื่องขึ้นอีกแน่ ๆ ถึงเสือไพรดูภายนอกจะใจดีกับผู้อื่น แต่สำหรับครองขวัญแล้วอีกฝ่ายเป็นเหมือนยักษ์เหมือนมารก็มิปาน
คนอย่างเสือไพรไม่ยอมเสียเงินห้าหมื่นไปเปล่า ๆ หรอก ครองขวัญรู้ดี แต่ถ้าเขาอยู่ที่นี่ทนให้เสือไพรโขกสับสักหน่อยแล้วพ่อสบายใจ ครองขวัญก็ยอม เพราะมันคงไม่ต่างอะไรกับการให้คนที่บ้านโขกสับมากนักหรอก
ครองขวัญชินเสียแล้วแหละ...
เสือเหมเผลอเหลือบมองครองขวัญที่นั่งเล่นน้ำอยู่ริมลำธาร ความรู้สึกเอ็นดูผุดขึ้นมาในใจอีกครั้ง เขาคิดจะเรียกครองขวัญมานั่งกินเหล้าด้วยกัน แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปากเสือไพรก็คว้าแขนเขาไว้แน่น
“มึงอย่าไปเรียกมัน” เสือไพรกระซิบเสียงต่ำอย่างไม่สบอารมณ์ “เดี๋ยวค่อยเอาเศษอาหารเหลือให้มันกิน กูไม่อยากเห็นหน้าที่มีปานน่าเกลียดนั้นของมัน”
ไอ้เหมนี่ก็กระไร เหตุใดถึงชอบมาพูดคุยกับคนของเขานัก!
“เก็บโกเมนเอาไว้ใกล้ตัวเยี่ยงนี้ ไม่กลัวจะใจอ่อนหรือไงวะไอ้เสือไพร” เสือเหมเอ่ยเสียงขำ ๆ ก่อนจะยกแก้วยาดองขึ้นดื่ม แล้วเหม่อมองไปทางครองขวัญที่นั่งเล่นอยู่ไม่ไกลนัก
งามขนาดนั้น เพื่อนเขามันโง่หรืออย่างไรที่ว่าไม่งาม
เสือไพรหน้าตึงสีหน้าไม่พอใจปรากฏชัดเจน “มึงอย่ามาพูดเรื่องไร้สาระ กูไม่มีวันเอามันมาทำเมียแน่”
“ให้มันแน่เถอะวะ อย่างไรเสียมึงเองก็เป็นนิลกาฬ อยู่เรือนเดียวกันกับโกเมนเยี่ยงนี้เกิดวันดีคืนดีมึงอยากสังวาสแล้วบุกเข้าไปข่มเหงครูขวัญเขาจะทำอย่างไร”
เสือไพรตวัดสายตามองเพื่อนอย่างดุร้าย “ต่อให้กูเกิดสังวาสขึ้นมาจริง ๆ กูก็คงใช้มือช่วยตัวเอง ไม่เอามันมาทำเมียให้เสียชาติเสือหรอก คนอัปลักษณ์อย่างนั้น แค่มองหน้าอาการสังวาสก็คงจะหายเป็นปกติแล้วกระมัง” เขาพูดเสียงแข็งน้ำเสียงเด็ดขาดราวกับต้องการย้ำให้เพื่อนเข้าใจว่าความรู้สึกของเขาต่อครองขวัญเป็นเพียงแค่ความรำคาญและความไม่พอใจเท่านั้น
เสือเหมหัวเราะ “แล้วกูจะคอยดูแล้วกันไอ้เสือ”
เสือไพรไม่ตอบเพียงแต่จิบเหล้าเงียบ ๆ ใบหน้ายังคงแสดงออกถึงความไม่พอใจ แต่แววตากลับแฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะคาดเดา
เสือเหมมองเพื่อนแล้วถอนหายใจเบา ๆ เขาไม่รู้ว่า ความรู้สึกที่แท้จริงของเสือไพรที่มีต่อครองขวัญเป็นอย่างไร แต่ก็ภาวนาให้มันใจดีกับครูขวัญเขามากกว่านี้เสียหน่อย เพราะถึงจะเป็นลูกหนี้ แต่ครองขวัญก็ช่วยทำประโยชน์ให้กับชุมโจรของพวกเขา
