บทที่ 41 เชื้อไฟ 16/2

กระแสน้ำไหลเอื่อยเนิบช้าดั่งหยาดน้ำตาที่รินไหลไม่ขาดสายบนใบหน้าซีดเซียว ร่างกายขาวผ่องสั่นสะท้านประหนึ่งพฤกษาต้องพายุโหมกระหน่ำ ครองขวัญก้าวเท้าอย่างเชื่องช้า ไปยังลำธารที่อยู่ไม่ไกลจากเรือนไม้หลังใหญ่

ร่างนั้นทรุดลงบนโขดหิน ณ ริมธาร สายน้ำเย็นเยียบซัดสาดกระทบก้อนกรวดน้อยใหญ่ ก่อเกิดเป็นเสียงกระซิบ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ