บทที่ 111 คนแบบฉัน

คำพูดประโยคนั้นเปรียบเสมือนก้อนหินที่ถูกโยนลงกลางบึงน้ำที่นิ่งสนิท ก่อให้เกิดระลอกคลื่นแห่งความหวั่นไหวแผ่ขยายออกไปในหัวใจที่เคยด้านชาและเงียบงันของธนภัทร

ความแข็งกร้าวและรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมารอบกาย ราวกับพร้อมจะเป็นศัตรูกับคนทั้งโลก พลันชะงักงันไปชั่วขณะอย่างที่แทบสังเกตไม่เห็น

ความห่วงใย?

คำคำน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ