บทที่ 15 ขอบคุณ สามีฉันตายแล้ว

คำถามนั้นฟังดูละลาบละล้วงเกินไป สายตาของเพื่อนร่วมงานบางคนที่ยังไม่กลับเริ่มเหลือบมองมาอย่างมีนัยยะ พลางแฝงเร้นด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ภาวิดากระชับอ้อมกอดที่โอบอุ้ม 'น้องแชมป์' ซึ่งกำลังสลึมสลือด้วยความง่วง ใบหน้าของเธอราบเรียบไร้ความรู้สึก กระแสเสียงที่เปล่งออกมาท่ามกลางลมหนาวในยามกลางคืนนั้นชัดเจน...