บทที่ 87 ภาคใต้

จารวีในเวลานี้ไม่เหลือเค้าความงามสง่าเฉิดฉายในอดีตแม้แต่น้อย ผมเผ้าแห้งกรังยุ่งเหยิง ใบหน้าซีดเซียวตอบโอมจนเห็นโหนกแก้ม ดวงตาลึกโหล สวมเสื้อผ้าเก่าๆ ยับยู่ยี่ที่ไม่พอดีตัว ซึ่งไม่รู้ว่าไปขุดคุ้ยมาจากที่ไหน ร่างกายผ่ายผอมจนผิดรูปราวกับคนจรจัดข้างถนนที่ตกอับถึงขีดสุด

เธอพุ่งเข้ามาเกาะแขนภาวิดาแน่น เล็...