บทที่ 11 Ep.11
คนที่ธนิสรากำลังตามหาอย่างกวินนั้นกำลังทำให้ปวิตาหนักใจเพราะเขาทั้งเรียกร้องและเอาแต่ใจเหลือเกิน ปวิตาไม่เคยคิดว่าเธอจะต้องมาเจอกับผู้ชายร้ายกาจที่จะบังคับให้เธอปรนเปรอสนองอารมณ์ของเขาด้วยการยั่วเย้าให้คนด้อยประสบการณ์อย่างเธอต้องยอมมอบตัวให้โดยไม่อาจหลีกเลี่ยง แม้แต่ยามที่เธอต้องการจะอาบน้ำ คนบ้ากามตรงหน้ายังตามราวีเธอถึงในห้องน้ำทั้ง ๆ ที่เธอทั้งขู่ทั้งขอร้องแต่อีกฝ่ายกลับไม่ยอมฟัง จากเช้ายันบ่ายเขาไม่ยอมห่างหายจากเธอราวกับว่านี่คือการมาฮันนีมูนของคู่รักที่พึ่งแต่งงานกันทั้งที่จริงแล้วเธอและเขาพึ่งเจอหน้ากันเมื่อวานเท่านั้น
“นี่คุณเมื่อไหร่จะปล่อยฉันสักทีเล่า ฉันหิวข้าวแล้วนะ” ปวิตาตวาดเสียงแหลมด้วยความโมโห
“โอเค ถ้าอย่างนั้นไปกินข้าวกัน” กวินว่าพร้อมฉุดรั้งข้อมือคู่เล็ก
“คุณก็ไปก่อนสิ เดี๋ยวฉันไปของฉันเอง ฉันไม่อยากให้นิดรู้เรื่องนี้”
“ทำไม เป็นคู่ควงผมมันไม่ดีตรงไหน” กวินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงพาลเอาเรื่อง
“ฉันไม่ได้อยากเป็นคู่ควงของคุณหรอกนะคุณกวิน โปรดเข้าใจไว้ด้วย”
“ผมเข้าใจแต่ฐานะของคุณในตอนนี้ไม่ใช่แค่คู่ควงเพราะคุณเป็นคู่นอนของผมแล้วต่างหาก คุณต้องการเงินเดือน ๆ ละเท่าไหร่ ผมให้มากกว่าเป็นผู้จัดการส่วนตัวของธนิสราอีกนะ”กวินถามอย่างเอาแต่ใจด้วยน้ำเสียงอวดดี
“นี่คุณ!! ฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัวนะ” เธอตวาดเสียงใส่เขาด้วยความโมโห ดวงตาเกรี้ยวกราดมองอย่างเอาเรื่องพลางเอ่ยเสียงต่ำอย่างถือตัว “จำไว้นะคุณกวิน ที่ผ่านมาฉันจะถือซะว่าฉันมันซวยเองที่มาเจอคนอย่างคุณ”
“อ้อให้ฟรีว่างั้น แหมใจดีจริงนะ ถ้าไม่ได้พิสูจน์เองว่าเป็นเบอร์หนึ่งผมคงคิดว่าคุณผ่านมาจนชิน”
“ไอ้กวิน ไอ้ปากเสีย” ปวิตาทั้งด่าทั้งเต้นอย่างมีโมโหทันทีที่ได้ยินคำส่อเสียดของกวิน
“อ๊ะ ๆ อย่าด่ามากกว่านี้นะ ไม่งั้นคุณไม่ได้ไปไหนยันมืดแน่ ๆ” พ่อเลี้ยงจอมเกเรยกมือขึ้นชี้หน้าเธอพร้อมกับเอ่ยข่มขู่จริงจัง
“ออกไปเดี๋ยวนี้นะ ฉันไม่ทนกับคุณอีกแล้ว” ปวิตากลั้นสะอื้นด้วยความเจ็บใจที่ทำอะไรคนตรงหน้าไม่ได้
“ผมจะบอกอะไรให้นะปวิตา คุณเป็นของผมและผมจะไม่ปล่อยคุณไปง่าย ๆ ด้วย ผมยังติดใจคุณอยู่เพราะฉะนั้นคุณไม่มีทางหนีผมพ้นหรอก”กวินกัดฟันพูดกับร่างบางด้วยน้ำเสียงเอาแต่ใจไม่ยอมแพ้ให้กับน้ำตาหยดเล็ก ๆ ของเธอ
“งั้นคุณก็แต่งงานกับฉันสิ ฉันจะอยู่กับคุณ เอาไหมล่ะ”ปวิตากลั้นเสียงสะอื้นพยายามยื่นข้อเสนอด้วยความรู้สึกเจ็บปวด
“หวังสูงเกินไปหรือเปล่าคนสวย คุณไม่ใช่สเป็คผมแต่แรกแล้ว อย่างคุณไม่เกินเดือนผมก็เบื่อ ถ้าเปลี่ยนเป็นเงินสักก้อน เครื่องเพชรสักชิ้นสองชิ้น หรือบ้านสักหลังนะก็ได้อยู่เพราะคุณมันยังใหม่สำหรับผมเหลือเกิน” กวินลูบไล้แก้มสาวที่เปียกไปด้วยน้ำตาอย่างปลอบโยน
ปวิตาอ้าปากค้างมองเขาเหมือนเห็นตัวประหลาดก่อนจะหุบปากฉับรีบยกมือขึ้นปาดน้ำตาพร้อมกับตวาดเสียงใส่เขาด้วยความโมโห
“ไปตายซะ ฉันไม่ต้องการของของคนอย่างคุณ จำไว้นะว่าสักวันคุณจะต้องเสียใจที่ทำกับฉันแบบนี้”
“วันนี้ผมก็เสียใจนะ ที่มันผิดแผนไปหน่อย แต่ก็เอาเป็นว่าผมรู้สึกดีกับคุณแถมคุณยังไม่เคยกับเรื่องแบบนี้อีกด้วย แต่หลังจากวันนี้ผมว่าคุณน่าจะติดใจจนอยากให้มันเกิดขึ้นบ่อย ๆ ด้วยซ้ำ เพราะคุณร้อนแรงไม่ใช่เล่นนะปอย”
“ปากกระโถน สกปรก ทุเรศ หน้าด้านที่สุด”ปวิตาด่าคนตรงหน้าเป็นชุดทีเดียว
“คุณนี่ไม่สวยแล้วยังปากจัดอีกนะ รับรองไม่เกินเดือนผมต้องระอาคุณจนไม่อยากมองด้วยซ้ำ”
“ไม่ต้องถึงเดือนหรอก ฉันจะทำให้คุณระอาฉันตั้งแต่วันนี้แหละ แล้วก็ไปตายที่อื่นเลย”
“คุณนี่เป็นผู้หญิงคนแรกที่อยากให้ผมเบื่อนะ หรือว่าเป็นลูกเล่นที่ต้องการใช้เพื่อเรียกร้องความสนใจจากผมกันแน่ปวิตา”
“หลงตัวเอง คนทุเรศอย่างนาย ฉันไม่รู้ว่ามีดีอะไร ผู้หญิงอื่นถึงทำท่าจะเป็นจะตายแย่งนายกัน แต่สำหรับฉัน
ปวิตา รัตน์สุวรรณ์ นายมันก็แค่จอมฉวยโอกาส โจรบ้ากาม”ปวิตากัดฟันกล่าว
“คุณนามสกุลรัตน์สุวรรณ์เหมือนกับธนิสราอย่งนั้นเหรอ”กวินถามอย่างนึกแปลกใจ
“ใช่ แล้วจะทำไม”ปวิตาถามอย่างถือดี
“มิน่าเมื่อคืนถึงเกิดการเข้าใจผิดแบบนี้”กวินครางอย่างเข้าใจทุกอย่าง
“หมายความว่ายังไง”ปวิตาถาม
“ผมนัดกับธนิสราต่างหาก แต่พนักงานดันไปขอกุญแจห้องมิสรัตน์สุวรรณ์ เลยคงได้กุญแจห้องคุณมาแทนนะสิ”กวินอธิบาย
“นี่คุณนัดจะนอนกับน้องสาวฉันงั้นเหรอ”ปวิตาตวาดพร้อมกับระดมกำปั้นทุบลงบนตัวชายหนุ่มแรง ๆ อีกครั้ง
“ใครจะไปรู้ว่าคุณเป็นพี่น้องกันเล่า” กวินแก้ตัวพร้อมกับจับฝ่ามือเรียวเป็นพัลวัน
“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับการที่คุณนัดนอนกับน้องฉันเล่า” ปวิตาตวาดเสียงดัง
