เริ่มที่ร้ายลงท้ายที่รัก

ห้างสรรพสินค้าชั้นนำกลางเมืองเชียงใหม่จัดงานเปิดตัวผลิตภัณฑ์เครื่องสำอางยี่ห้อดังจึงมีการเชิญนางงามเวทีมิสไทยแลนด์เวิลด์คนล่าสุดมาโชว์ตัวเป็นพรีเซนเตอร์เพื่อดึงดูดใจลูกค้าทำให้บรรยากาศภายในห้างครึกครื้นเป็นพิเศษ ลูกค้าจำนวนมากที่มาใช้บริการและเลือกซื้อสินค้าภายในห้างต่างให้ความสนใจสาวงามตัวแทนคนทั้งจังหวัดซึ่งเป็นผู้คว้ามงกุฎบนเวทีมิสไทยแลนด์เวลิด์คนล่าสุดอย่าง ธนิสรา  รัตน์สุวรรณ์ กันจนล้นหลามทำให้ปวิตาในฐานะผู้จัดการส่วนตัวนางงามสาวที่ต้องเดินทางติดตามมาดูแลเจ้าหล่อนในขบวนพาเหรดนางงามนี้ด้วยต้องทำงานเหนื่อยกว่าปกติเป็นอย่างมาก

ท่ามกลางผู้คนจำนวนนับร้อยที่พุ่งความสนใจไปที่ธนิสรา ผู้จัดการสาวอย่างปวิตากลับกำลังวุ่นวายอยู่กับสมุดจดบันทึกในมือที่เต็มไปด้วยตารางงานการนัดหมายทั้งหมดของนางงามคนสวยซึ่งเธอต้องดูแลเพียงคนเดียว หญิงสาวรูปร่างอวบอิ่มแต่ไม่ถึงขนาดสาวเจ้าเนื้อแต่เธอมีส่วนเว้าส่วนโค้งสมส่วนและคงจะเป็นส่วนนูนของสองเต้าที่ดูจะโดดเด่นเกินตัวทำให้ปวิตาเป็นผู้หญิงเซ็กซี่หาตัวจับยากอีกคนหนึ่ง ซ้ำเธอยังมีท่าทางคล่องแคล่วปราดเปรียวน่ามองยามที่ต้องติดต่อประสานงานกับฝ่ายจัดงาน

ผู้จัดการสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่ขณะมองความวุ่นวายตรงหน้าอดที่จะมองย้อนกลับไปเมื่อคราวที่ญาติสาวได้รับตำแหน่งใหม่ ๆ อีกครั้งไม่ได้ ถ้าไม่ใช่เพราะคุณกาญจนา รัตน์สุวรรณ์ที่เป็นมารดาของญาติผู้น้องซึ่งมีศักดิ์เป็นน้องสะใภ้ของคุณเก็จแก้วมารดาของปวิตาเป็นฝ่ายขอร้องให้คุณเก็จแก้วอนุญาตและบังคับเธอให้มาช่วยคอยดูแลญาติสาวที่ได้รับตำแหน่งมิสไทยแลนด์เวิลด์คนนี้ ในฐานะผู้จัดการส่วนตัวแล้วละก็ ปวิตาไม่มีวันยอมรับงานนี้อย่างเด็ดขาดเพราะโดยส่วนตัวแล้วเธอรำคาญความเรื่องมากของธนิสาราที่ชอบยกตัวข่มเธอเรื่องความสวยความงามบ่อย ๆ สร้างความเอือมระอาให้กับเธอมาแต่เด็กเสมอ

 “นี่ปอย...เช็คเวลาให้หน่อยสิว่าอีกนานแค่ไหนที่ฉันจะต้องยืนฉีกยิ้มอยู่ตรงนี้ นานไหมกว่าเราจะได้กลับไปพักที่โรงแรมน่ะ”

เมื่อต้องติดอยู่ในงานเป็นเวลานานพอสมควรทำให้เสียงของธนิสราเริ่มที่จะแสดงอาการหงุดหงิดจนคนฟังรู้สึกได้แต่ญาติสาวของเธอสมกับเป็นนางงามตัวจริงเสียงจริงเพราะเจ้าหล่อนสู้อุตส่าห์ฉีกยิ้มหว่านเสน่ห์ใส่สายตาใครต่อใครที่กำลังจ้องมองตรงมาที่เจ้าหล่อนได้อยู่ตลอดเวลาแม้ว่าในใจนางกำลังหงุดหงิดแทบคลั่งก็ตาม

ปวิตาถอนหายใจอีกเฮือกก่อนจะก้มลงเหลือบตามองนาฬิกาข้อมือสลับกับมองตารางงานที่วางอยู่ตรงหน้าแล้วจึงเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายพร้อมกับเอ่ยเบา ๆ

“อื้ม...อีกสักสิบห้านาทีโดยประมาณก็กลับได้แล้วหล่ะ ทำไม...เบื่อแล้วเหรอ”  ถามญาติสาวพร้อมเช็คตารางงานต่อ

“ก็ใช่นะสิ อยากพักจะแย่ แล้วหลังจากงานนี้มีอะไรที่ไหนอีกไหมเนี่ยะ” คนเอาแต่ใจเริ่มชักสีหน้าเล็กน้อย

“ก็มีตอนหกโมงเย็นที่เธอรับนัดทานข้าวกับพ่อเลี้ยงกวินไว้นั่นแหละ” ปวิตาตอบโดยไม่ได้มองอีกฝ่าย สายตาของเธอยังคงไล่กวาดสำรวจตารางงานตรงหน้าพร้อมกับจดโน๊ตกันลืมเป็นระยะ ๆ

“ค่อยยังชั่วหน่อย ปอยรู้ไหมว่าพ่อเลี้ยงเป็นหนุ่มในฝันของสาว ๆ ทั้งเมืองเชียงใหม่เลยนะ” ธนิสราทำตาเคลิ้มฝันขณะเอ่ยถึงกวินให้ญาติสาวฟัง

“รวมทั้งนิดด้วยใช่ไหมล่ะ ทำตาหวานซะขนาดนี้น่ะ” ปวิตาเงยหน้าขึ้นชำเลืองมองลูกผู้น้องพลางส่ายศรีษะด้วยความระอากับความบ้าผู้ชายหน้าตาดี ฐานะดีของธนิสรา ที่เป็นมาตั้งแต่ยังไม่ได้รับตำแหน่ง

“ฮึ...ถ้าเธอได้เห็นเธอก็จะเป็นอีกคนที่คลั่งพ่อเลี้ยงเหมือนกันแหละปอย” คนสวยตวัดตามองค้อนญาติผู้พี่ที่ทำน้ำเสียงเอือมระอาใส่ก่อนจะเอ่ยเสียงหยันใส่ด้วยความฉิว

“แต่ว่าฉันคงต้องแสดงความเสียใจกับเธอล่วงหน้าเลยนะจ๊ะเพราะคนอย่างพ่อเลี้ยงกวิน เขาไม่มีทางให้ความสนใจผู้หญิงหน้าตาบ้าน ๆ อย่างเธอแน่ หุ่นเตี้ยล่ำอย่างปอยน่ะไม่ใช่สเป็คพ่อเลี้ยงหรอก” ธนิสรายักคิ้วส่งยิ้มเยาะขณะกวาดสายตามองปวิตาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างดูถูก

ปวิตาถอนหายใจยาวยืดด้วยความระอามากกว่าจะถือสาหาความคำพูดไม่คิดของญาติผู้น้อง นี่ขนาดธนิสราเป็นฝ่ายขอร้องให้เธอมาช่วยงานยังพยายามจะกดหัวเธอขนาดนี้แล้วถ้าเธอเป็นฝ่ายขอมาทำงานด้วยมิถูกอีกฝ่ายเหยียบหัวเลยเหรอ

“ต้องอย่างเธอสินะ ฉันไม่แปลกใจหรอกว่าทำไมพ่อเลี้ยงถึงนัดเธอเย็นนี้น่ะ”ปวิตาทำหน้าเซ็ง

“ใช่...แล้วเธอคอยดูนะปอย พ่อเลี้ยงจะต้องหลงเสน่ห์ฉันอย่างแน่นอน”ธนิสราเอ่ยอย่างมาดหมายพร้อมกับยิ้มฝัน ๆ ให้กับความคิดของตนเองที่มั่นใจว่าจะพิชิตหัวใจหนุ่มหล่อคนนี้ได้

“อื้ม เหมาะกันดี ฉันเอาใจช่วย”

ปวิตากรอกตาไปมากับท่าทางเคลิ้มฝันของญาติสาวที่เป็นปลื้มเจ้าของฉายาคาสโนวาแห่งล้านนาอย่างพ่อเลี้ยงกวินจนออกนอกหน้า ซ้ำยังทำท่าทางน่าหมั่นไส้ ปวิตาถอนหายใจก่อนจะเลิกสนใจความเพ้อเจ้อของธนิสราหันมาให้ความสำคัญกับงานของตัวเองต่อเพราะเธอยังต้องตรวจตารางงานซึ่งญาติผู้น้องแทบไม่เคยหยิบจับขึ้นมาดู เพียงแค่เธอเอ่ยปากว่าจะต้องทำอย่างไร ไปที่ไหน เมื่อไหร่ กับใคร แม่สาวงามก็จะทำตามเหมือนสุนัขเชื่อง ๆ โดยไม่มีเงื่อนไข