บทที่ 12 Ep.12

“ก็น้องคุณเชื้อเชิญผมเองนี่ แล้วถ้าคุณไม่ได้นามสกุลรัตน์สุวรรณ์เหมือนกัน มันก็คงไม่ผิดฝาผิดตัวแบบนี้หรอก”

“ผิดแล้วยังโทษคนอื่นอีก ไอ้บ้ากวิน ไอ้คนทุเรศ” ปวิตารัวกำปั้นใส่อกแกร่งไม่ยอมถอย

“โธ่เอ๊ย บอกว่าเข้าใจผิดไง จะชดใช้ให้อยู่นี่” กวินรวบมือบางพร้อมบอก

“ไปเลยนะ ไปหาไอ้นิดโน้น ไอ้น้องบ้า คอยดูนะจะฆ่าให้ตายทั้งสองคนเลย ทำเรื่องบ้าอะไรกัน”

“หึงหรือไงหรือโกรธที่ผมเลือกน้องคุณก่อน ใคร ๆ ก็ต้องเลือกน้องคุณก่อนทั้งนั้นแหละเพราะน้องคุณทั้งสวยกว่า เชื้อเชิญกว่าขนาดนั้น แต่หลังจากเมื่อคืนนี้ ผมว่าถ้าให้ผมเลือก ผมก็เลือกคุณแน่ ๆ ไม่ต้องห่วง” กวินยิ้มใส่ตาปวิตาพร้อมมองแต่หัวจรดเท้าอย่างยั่วเย้า

“ไม่ต้องเลือก ฉันไม่ใช่ตัวเลือกของคุณ” ปวิตาดิ้นอีกครั้งทั้ง ๆ ที่รู้ว่าไม่มีผลต่อร่างแกร่งอย่างแน่นอน

“ดิ้นอีกแล้ว อยากต่ออีกรอบหรือไง”กวินกล่าวพร้อมหอมแกมใสอย่างห้ามใจไม่ไหว

กวินไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงติดใจปวิตาขนาดนี้ เขาไม่เคยร่วมรักกับสาวคนไหนข้ามคืนข้ามวันอย่างที่ทำกับปวิตาเลยสักครั้ง เพราะอย่างดีเขาก็แค่ร่วมหลับนอนกับคู่ควงอื่น ๆ ไม่เกินสองครั้ง แต่กับปวิตาเขากลับรักเธอได้ไม่เบื่อ ยิ่งเธอต่อต้านเขาก็ยิ่งอยากอยู่ใกล้ และเขาก็ดูเหมือนจะคลั่งไคล้อกขาว ๆ อวบ ๆ เกินตัวของเธออย่างมากมาย ไม่อยากจะเชื่อว่าคนตัวเล็กแต่มีอกใหญ่เหมาะมือแถมไมหย่อนยานได้อย่างไรกัน ปวิตาทำให้เขาทึ่งและตื่นเต้นกับลีลารักเร่าร้อนอย่างไร้เดียงสาของเธอจนกรู่ไม่กลับ ถึงเริ่มแรกจะต้องบังคับหญิงสาวแทบทุกครั้งแต่เมื่อเกมเริ่มเธอกับพร้อมจะเดินไปจนจบเกมอย่างน่าประทับใจ จนเขาลืมวันลืมคืน ลืมแม้กระทั่งว่าต้องทำอย่างไรกับตัวปัญหาในอ้อมกอดนี้ดี

ปวิตาลืมตาตื่นอีกครั้งหลังจากที่เหนื่อยรบกับกวินทั้งที่เธอพยายามจะต่อต้านกระทั่งอ้อนวอนขอร้องให้เขามอบอิสระให้จนอ่อนใจ แต่คนป่าเถื่อนที่กอดเธออยู่ไม่ยอมเชื่อฟังกันบ้างเลย เขาทั้งปรนเปรอและเรียกร้องชนิดที่ทำเอาคนด้อยประสบการณ์เช่นเธอถึงกับหมดแรงทั้งกายและใจ ปวิตารู้สึกสะเทือนใจกับการสูญเสียที่เกิดแต่เนื่องจากเธอไม่เคยร้องไห้รำพันกับสิ่งใดนาน ๆ และที่สำคัญกวินไม่เปิดโอกาสให้เธอได้คร่ำครวญเสียใจเพราะเขาคอยแต่จะทำให้เธอตกอยู่ในอารมณ์หวามไหวตลอดทั้งวันซะมากกว่า

“นี่คุณปล่อยฉันซะทีสิ แล้วก็ออกไปจากห้องของฉันได้แล้ว” ปวิตาฟาดฝ่ามือลงบนต้นแขนที่กอดกระชับเอวเธอไม่ยอมปล่อย

“ไล่ซะจริงเชียวคุณนี่”กวินบ่นพร้อมถอนหายใจยาว ๆ

“ก็ขนาดไล่แล้วยังไม่ยอมปล่อยฉันสักทีเลยนี่” ปวิตาทั้งผลักทั้งดันแขนหนาที่รัดแน่นขึ้น

“สัญญาก่อนว่าถ้าพาออกไปกินข้าวแล้วจะไม่ดื้อกับผม” กวินเรียกร้องคำสัญญาจากร่างนุ่มในอ้อมแขน ปวิตาใช้มนต์บทไหนผูกมัดเขาไว้กันแน่น้อ ทำไมยิ่งได้กอดยิ่งไม่อยากจะปล่อย เธอใช้เสน่ห์ยาแฝดให้เขาหลงใหลถลิวหาหรืออย่างไรนะ

“นี่คุณ ฉันเป็นเจ้าของตัวเองนะ ทำไมต้องรอคุณอนุญาตถึงจะออกไปไหนได้นะฮะ” ปวิตาตวาดอย่างนึกฉุน

“ใครว่า...ตั้งแต่เมื่อคืนผมต่างหากที่เป็นเจ้าของตัวคุณ” กวินพลิกกายขึ้นคร่อมตัวปวิตาพร้อมทอดสายตาหวานเชื่อมจ้องมองสบตาเธอ

“ฉันไม่ใช่สิ่งของนะพ่อเลี้ยงกวิน แค่เรื่องที่เกิดขึ้นมันก็มากเกินจะรับได้แล้ว อย่าให้ต้องถึงขนาดกักขังหน่วงเหนี่ยวกันอีกข้อหาเลย”ปวิตาสบตาคมอย่างฉุนเฉียว

“ไม่สนหรอกปวิตา ผมรู้แต่ผมยังไม่เบื่อคุณเลย แล้วก็ไม่ยอมปล่อยคุณด้วย” กวินยักคิ้วให้

“ไอ้.......”

“อ๊ะ อ๊ะ ถ้าไม่หิวก็ด่าเลยผมต่อได้เสมอ” กวินห้ามก่อนที่คนตรงหน้าจะหลุดคำด่าเขาออกมา

“ปล่อย ฉันหิวแล้ว” ปวิตาทำริมฝีปากยื่นด้วยความรู้สึกหมั่นไส้คนตัวโตที่เอาแต่ข่มขู่จะทำเรื่องอย่างว่ากับเธอ

“คุณนี่เป็นผู้หญิงที่แปลกจนผมประหลาดใจ” กวินยิ้มใส่ตาใสตรงหน้าอย่างนึกเอ็นดู

“แปลกอะไร ฉันก็เป็นของฉันอย่างนี้แหละ” ปวิตาถอนหายใจหนักหน่วง

“คุณไม่เสียดายตัวเหรอ เพราะผมเป็นคนแรกของคุณด้วย แต่คุณไม่เห็นคร่ำครวญอย่างที่ควรเป็นเลย” กวินถามพร้อมรอยยิ้มเอ็นดูส่งให้ตามเคย

“เสียดายสิ ทำไมจะไม่เสียดาย ยิ่งต้องมาเสียให้คนอย่างคุณยิ่งเสียดายไปใหญ่ แต่ฉันคร่ำครวญไม่เป็นหรอก ถึงจะเสียใจเสียดายยังไง ก็เรียกคืนมาไม่ได้ ฉันเป็นคนนับถือตัวเองนะ ฉันรักตัวเองด้วย ไอ้ที่จะประชดชีวิตไม่มีในสมองฉันแน่ เพราะฉะนั้นนายไม่ต้องกลัวฉันจะเรียกร้องอะไรจากนายด้วย ถึงเรื่องแบบนี้จะเป็นเรื่องใหญ่สำหรับผู้หญิง แต่ถ้าต้องตกกระไดพลอยโจนอยู่กินกับคนที่เราไม่เคยรู้จักมาก่อน ฉันก็ไม่เอาด้วย”

“ผมเสียหายยังไง คุณถึงไม่อยากอยู่กับผม”