บทที่ 14 Ep.14
“อย่าพูดแบบนี้นะนิด ถ้าเธอไม่รู้ความจริง อย่าเที่ยวพูดให้ใครเสียหาย” ปวิตาต่อว่าญาติผู้น้องอย่างนึกโกรธ
“ไม่รู้อย่างนั้นเหรอ...ฉันโทรหาเธอตั้งแต่เช้า แล้วเธอทำไมไม่รับสาย แถมยังหายไปกับพ่อเลี้ยง จะให้ฉันคิดว่ายังไงฮะปอย”ธนิสราตวาดถามญาติผู้พี่เสียงสั่น ดวงตาแสดงความรู้สึกผิดหวังทอดมองปวิตาด้วยความโกรธ
“มันเป็นเรื่องบังเอิญเข้าใจไหม แล้วฉันก็แค่กินข้าวกับพ่อเลี้ยง เธอจะโวยวายอะไรนักหนา”
“ปวิตา เธอ...เธอมันอิจฉาฉันเลยคิดจะแย่งพ่อเลี้ยงไปจากฉันใช่ไหมล่ะ”
“หยุดนะธนิสรา ผมไม่เคยให้ความหวังอะไรกับคุณด้วยซ้ำ แล้วผมจะจีบปวิตามันก็ไม่เกี่ยวกับคุณ”
“หมายความว่าไง นี่พ่อเลี้ยงจะเลือกมันมากกว่านิดเหรอ”
“ผมสนใจปวิตา แล้วก็ไม่เกี่ยวกับคุณด้วย” กวินกัดฟันบอกโดยมีปวิตาที่ทำหน้าเหนื่อยหน่ายอยู่ข้าง ๆ
“ฉันอิ่มแล้ว คุณตกลงกับนิดไปก่อนแล้วกัน”ปวิตาเตรียมจะเลี่ยงแต่ถูกเขายื่นมือมารั้งไว้
“ไม่ต้อง นั่งลงเลย คุณธนิสรากำลังจะไปพอดี ใช่ไหมครับ” กวินหันมาไล่ธนิสราอย่างไม่เกรงใจ
“พ่อเลี้ยง ทำไมพ่อเลี้ยงทำกับนิดแบบนี้” ปฏิกิริยาของกวินทำให้ธนิสราน้ำตาไหลพรากเพราะความเสียใจ
“คุณมีหน้ามีตานะธนิสราอย่าทำแบบนี้เลย ถ้านักข่าวเห็นคุณจะหมดอนาคตเปล่า ๆ” กวินเตือนเสียงเย็น ดวงตาคมทอดมองเธอด้วยอาการเคร่งขรึม
“พ่อเลี้ยง....” ธนิสรามองชายหนุ่มด้วยความเสียใจแต่คำเตือนจากเขาก็ทำให้เธอได้สติรีบปาดน้ำตาพร้อมมองรอบ ๆ ตัว สายตาหลายคู่ที่จ้องมองเธอตาไม่กะพริบทำให้หญิงสาวตัดสินใจที่จะเป็นฝ่ายเดินออกไปจากสถานการณ์นี้
หลังจากที่ธนิสรายอมเดินจากไปโดยไม่ลืมที่จะทิ้งสายตาอาฆาตไว้ให้เธออีกครั้งทำให้ปวิตารู้สึกหนักใจกับปัญหาที่เธอไม่ได้เป็นผู้ก่อ แต่ต้องมารับเคราะห์ในคราวนี้ เขาทำให้เธอกับธนิสราต้องมาเผชิญเรื่องราวชวนปวดหัวคล้ายพวกเธอกำลังแย่งชิงชายหนุ่มตรงหน้าอย่างนั้นเลยทีเดียว
“คุณทำให้ฉันงานเข้า” เธอเอ่ยด้วยความรู้สึกเหนื่อยใจ ใบหน้าบอกชัดถึงความเอือมระอา แววตาของเธอแสดงความรู้สึกชัดเจน
“เรื่องอะไร” กวินไม่เข้าใจประโยคที่เธอพูด เขาจึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสงสัย
“คุณก็รู้ว่าฉันมาเป็นผู้จัดการส่วนตัวให้ไอ้นิด แล้วดูคุณทำสิ ฉันกับไอ้นิดจะมองหน้ากันติดได้ไง”
กวินถอนหายใจเบา ๆ พร้อมกับเอ่ยอย่างสำนึกผิด “คุณก็รู้ว่าผมไม่ได้ตั้งใจ”
“ถ้าเป็นแบบนั้นก็เลิกยุ่งกับฉันได้แล้ว ก็บอกแล้วว่าที่ผ่านมาฉันไม่ติดใจเอาความไง” ปวิตากล่าวอย่างใจป้ำ
“ใจกว้างอย่างกับแม่น้ำเลยนะ” กวินประชดด้วยความรู้สึกหมั่นไส้ในประโยคตัดรอนของหญิงสาว
“คุณนี่เป็นผู้ชายแปลกนะ ผู้หญิงเข้าไม่ติดใจเอาความยังไม่ยอมปล่อยอีก”
“ปล่อยนะปล่อยแน่ แต่ขอให้เบื่อก่อนได้ไหมล่ะ” กวินประชดเสียงขุ่น ใบหน้าคมหงิกงอแสดงความไม่พอใจ
“บ้าหรือไง ใครจะรอให้นายเบื่อเล่า เปลืองเนื้อเปลืองตัว” ปวิตาตวัดสายตามองค้อนกวินด้วยความหมั่นไส้
“ตกลงอยู่กับผมนะปอย” น้ำเสียงทอดอ่อนเอ่ยอ้อนราวเด็กน้อยประจบมารดา ทอดสายตามองเธอด้วยความพยายามที่จะหว่านเสน่ห์ใส่
“ไม่! บอกแล้วไงว่าไม่ใช่ผู้หญิงอย่างว่าน่ะ”
“ผมไม่ได้คิดว่าคุณเป็นอย่างนั้นนี่ แต่ผมอยากอยู่กับคุณนะ” กวินอธิบายอย่างอ่อนโยน
“นี่พ่อเลี้ยง ถ้าอยากนอนกับผู้หญิง คุณก็มีคนเต็มใจสนองตั้งหลายคน ไม่จำเป็นต้องเป็นฉันหรอก เดี๋ยวพอไม่เจอกัน คุณก็จะลืมฉันได้เองแหละ” ปวิตายืนยันที่จะตอบปฏิเสธ
“แล้วคุณละ ลืมผมได้จริงเหรอ” เขาจงใจถามพร้อมกับรอฟังคำตอบจากเธออย่างใจจดใจจ่อ
“คุณพูดเหมือนว่าคุณสำคัญกับฉันมากมาย เราแค่เจอกันไม่ถึงยังไม่ถึงอาทิตย์เลย คุณทำเหมือนเรารู้จักกันมาหลายปี ทำให้ฉันลืมคุณไม่ได้”
“ผู้หญิงส่วนใหญ่เขาไม่ลืมผู้ชายคนแรกของวัยสาวหรอก”
“ฉันก็ไม่ลืมเหมือนกันว่าคุณทำให้วัยสาวของฉันมัวหมอง”
“นั่นไง คุณไม่ลืมผม ผมก็คงลืมคุณไม่ลง เพราะฉะนั้นเราก็อยู่ด้วยกันก่อนสิ” กวินสรุปอย่างเอาแต่ใจ
“เอ๊ะ! ก็บอกว่าไม่ยังไงล่ะ ฉันบอกคุณแล้วไง ถึงจะไม่ลืมแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าอยากจำนี่” ปวิตาตอบด้วยความโมโหชายหนุ่มที่ทำท่าเหมือนจะพูดกันไม่รู้เรื่องเป็นแน่
“ไม่รู้ละ ผมจะขังคุณไว้ถ้าคุณไม่ยอมดี ๆ” กวินกล่าวพร้อมฉุดมือบางให้เดินตาม
“จะไปไหนละนี่”ปวิตาตกใจแต่ก็เดินตามเพราะอายสายตาคนที่จ้องมองอยู่
“ไปเก็บของ”กวินลากเธอให้ตรงไปยังห้องพักของโรงแรม
“เก็บไปไหนเล่า”ปวิตาพยายามขืนตัว
“ไปบ้านผม”กวินบอก
“ไม่ไปนะ ฉันจะกลับบ้านแล้ว”ปวิตาปฏิเสธอย่างไม่ต้องคิด เธอพยายามจะขืนตัวไม่ปล่อยให้เขาลากไปลากมาแบบนี้แน่
“ไม่ให้กลับ”กวินเอาแต่ใจพร้อมเปลี่ยนใจดึงปวิตาให้ออกไปยังลานจอดรถของเขาแทน
“เอ๊ะ จะไปไหนละ ไหนว่าจะไปเก็บของไง” ปวิตาขืนตัวไม่ไหวเลยต้องโดนคนตัวโตลากไป
