บทที่ 25 สูญเสีย

“ถึงมือหมอแล้ว ไม่เป็นไร”เสียงนุ่มทุ้มบอกกับหญิงสาวที่กำลังยืนจดจ้องแต่เพียงประตูหน้าห้องฉุกเฉิน

“ฮึก! ปริมสงสารน้อง อึก!! พี่ร็อค ฮือออ”

ปริมร้องไห้สะอึกสะอื้นในอ้อมกอดของสามี ใบหน้าเล็กเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตาที่ไหลอาบแก้มซุกลงบนอกกว้าง มือเรียวสั่นเทาเต็มไปด้วยคราบเลือดของน้องสาวที่อาบย้อมไปกว่าค...