เร่ารักน้องเขย

“วันนี้กลับดึกนะ พี่ล็อคบ้านได้เลยไม่ต้องรอ”เสียงใสของ เปรม บอกกับพี่สาวเพียงคนเดียว ก่อนจะรีบสวมรองเท้าออกจากบ้านอย่างเร่งรีบ

“อืม”

ปริม ตอบรับน้องสาวเพียงสั้น ๆ ใบหน้าสวยหวานคลี่ยิ้มเบาบางมองตามร่างของน้องสาวที่เดินออกจากบ้านไปจนลับสายตา ก่อนจะลงมือปิ้งขนมปังตรงหน้าทานเป็นมื้อเช้า ระหว่างรอขนมปังเธอเดินไปปิดรั้วบ้านเมื่อได้ยินเสียงรถยนต์เคลื่อนตัวออกจากบ้านไปแล้ว

บ้านหลังนี้เป็นมรดกที่พ่อแม่เธอทิ้งไว้ให้ ขนาดตัวบ้านเจ็ดสิบตารางวา พื้นที่ใช้สอยสี่ห้องนอนสามห้องน้ำไม่ได้ทำให้สองพี่น้องรู้สึกอึดอัด

เธออาศัยอยู่บ้านนี้กับน้องสาวเพียงลำพังมาหลายปีหลังจากพ่อแม่จากไป จนกระทั่งเมื่อปลายปีที่แล้วน้องสาวได้แต่งงานเป็นฝั่งเป็นฝา บ้านหลังนี้จึงมีสมาชิกเพิ่มขึ้นมาอีกคนคือ น้องเขยสุดหล่อนั่นเอง

“ผมไปทำงานแล้วนะ”

เสียงทุ้มต่ำของ ร็อค กล่าวกับพี่สาวภรรยาอย่างเช่นทุกวัน ก่อนจะเดินไปขึ้นรถของตนเองที่จอดอยู่นอกรั้วบ้านเมื่อคืนเขากลับบ้านดึกจึงไม่ได้นำเข้ามาจอดในบ้านเพราะเกรงว่าเสียงเปิดรั้วจะรบกวนการนอนของคนในบ้าน

ปริมพยักหน้ารับน้องเขยเพียงสองสามครั้งแล้วลงมือกินขนมปังทาแยมสตรอเบอร์รี่ตรงหน้าอย่างสบายอารมณ์ เธอไม่ได้ออกไปทำงานนอกบ้านอย่างเช่นน้องสาวและน้องเขย อาชีพของเธอคือ นักเขียนอิสระ

หญิงสาวที่ชอบอยู่ติดบ้านอย่างเธอถือว่าเหมาะแล้วกับอาชีพแบบนี้ หากบางวันที่คิดงานไม่ออกเธอก็แค่ออกไปเปลี่ยนบรรยากาศ นั่งทำงานที่คาเฟ่ระแวกนี้ก็เท่านั้น ตกเย็นก็กลับมาทำมื้อเย็นรอทั้งสองคนกลับบ้าน ชีวิตของเธอสงบเรียบง่ายเช่นนี้มาเนิ่นนาน

จนกระทั่งวันนี้ปริมนอนพักสายตาอยู่ภายในห้องนอนของตัวเอง หลังจากใช้แรงกายแรงใจในการปั่นนิยายตอนจบ การทำงานอย่างเร่งรีบสูบพลังชีวิตของเธอไปจนหมดไม่เหลือเรี่ยวแรงทำสิ่งใดต่อเลย ยังดีที่วันนี้น้องสาวกับน้องเขยกลับดึก เธอจึงไม่ต้องรีบร้อนทำอาหารมื้อเย็นไว้รอ ดวงตาปรือลงกว่าครึ่งเหลือบมองเวลาในจอมือถือเล็กน้อย ก่อนจะเปลือกตาจะปิดลงในที่สุด

ร็อคกลับบ้านมาในตอนหกโมงเย็น ในทีแรกเขาควรจะกลับมาดึกกว่านี้ ทว่าการประชุมรอบเย็นถูกเลื่อนออกไปไม่มีกำหนด เขาจึงถือโอกาสรีบกลับบ้านมาพักผ่อนสักหน่อย

เมื่อคืนเขานั่งดื่มกับเพื่อนจนเกือบตีสาม แถมตอนเช้าต้องรีบตื่นไปประชุมตอนเก้าโมงอีก ร่างกายแม้จะออกกำลังกายมาอย่างดีก็เหนื่อยล้าได้เช่นกันเมื่อไม่ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ทั้งยังเมามายนแทบสิ้นสติ

“แบตมาหมดอะไรตอนนี้วะ”เสียงทุ้มต่ำบ่นพึมพำกับตัวเองหลังจอดรถในเขตรั้วบ้านเรียบร้อยแล้ว หน้าจอมือถือที่ดับสนิททำเขาอารมณ์เสียเล็กน้อย

มือหนาหยิบกระเป๋าเอกสารด้านหลังมาควานหาสายชาร์ตแบตแต่ก็ไม่พบแม้แต่ปลายของสาย จึงตัดใจเดินเข้าไปในตัวบ้านแทน

เวลาหกโมงกว่าท้องฟ้าเริ่มไร้แสงจากดวงอาทิตย์ ร่างสูงเกือบร้อยเก้าสิบมองสำรวจบรรยากาศเงียบเชียบของตัวบ้านคล้ายไม่มีคนอยู่ ขายาวสาวเท้าเข้าไปในบ้านผ่านประตูที่ไม่ได้ล็อค เขาไม่ได้ใส่ใจเท่าใดนักคิดว่าพี่ภรรยาคงอยู่ในครัวเช่นทุกวัน จึงเดินขึ้นห้องตัวเองไปทันที

คิ้วเข้มหนาขมวดเข้าหากันเมื่อหาสายชาร์ตในห้องนอนกลับไม่พบสักเส้น คาดว่าเขาคงลืมไว้ที่ทำงานจริง ๆ แต่เขามีงานติดค้างอยู่จึงต้องการสายชาร์ตเพื่อใช้โทรศัพท์โทรหาลูกน้อง

ร็อคคิดบางสิ่งขึ้นมาได้ก่อนจะยืนชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งแล้วเดินออกจากห้องไป

ก๊อก ก๊อก!!

“ปริม ผมขอยืมสายชาร์ตหน่อย”ร่างสูงโปร่งหยุดยืนอยู่หน้าห้องของพี่ภรรยา หลังจากไปสำรวจในครัวแล้วไม่พบจึงคิดว่าเธอคงหลับอยู่ในห้อง และที่เขาไม่เรียกเธอว่าพี่ตามศักดิ์ นั่นเพราะเขาเป็นรุ่นพี่ที่มหาลัยของเธอมาก่อน ซึ่งปริมเองยังต้องเรียกเขาว่าพี่ด้วยซ้ำไป

“…” ไร้เสียงตอบรับจากคนในห้องนอน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!!

“ผมขอเข้าไปนะ”เมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบรับจากเจ้าของห้องเขาจึงถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไปทันที

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้มีโอกาสเข้ามาในห้องนี้ ภายในห้องตกแต่งด้วยโทนสีขาวเรียบง่ายแต่ดูอบอุ่นสบายตา ข้าวของในห้องไม่ได้ดูว่างเปล่าหรือรกจนเกินไป บนเตียงนอนสีขาวสะอาดตาปรากฎร่างหญิงสาวเจ้าของห้องที่นอนคว่ำหน้าอยู่

ร็อคสังเกตการหายใจของเธอเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าลมหายใจยังปกติดีจึงเลือกเดินตรงไปยังโต๊ะทำงานของเธอเพื่อหาสายชาร์ตที่ต้องการ

หลังจากบรรลุจุดประสงค์แล้วเขาเตรียมจะหมุนตัวกลับออกจากห้องไป ทว่าสายตากลับไปสะดุดเข้ากับกรอบรูปสีขาวที่วางอยู่มุมหนึ่งของห้อง ซึ่งเป็นรูปของเขาเองที่นั่งตีกลองอยู่บนเวที ในรูปเขาใส่ชุดนักศึกษาที่ชื้นเหงื่อจนผ้าแนบไปกับผิวกาย ผมรองทรงที่ยาวปรกหน้าผากถูกมัดรวมเป็นจุกใหญ่ไว้กลางศีรษะ