บทที่ 140 บทที่ 12.11

ร่างอรชรสั่นระริกก่อนจะร่ำไห้ออกมาเสียงดัง น้ำตาที่หลั่งรินครั้งนี้ดูเหมือนจะเป็นความเสียใจอย่างสุดซึ้ง เพราะเสียนหรูซวงถึงกับทิ้งกายลงไปนอนกับพื้น ผิดกับเสียนฉิงเยว่ที่ยังคงนั่งอึ้งในประโยคก่อนหน้านี้ของอีกฝ่าย

“ร้องไห้พอแล้วกระมัง” นานมากกว่าที่เสียนฉิงเยว่จะลุกขึ้นยืน “นั่นอะไรน่ะ”

ทั้งสองมองกล...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ