บทที่ 142 บทที่ 12.13

เสียนฉิงเยว่เหม่อมองรอยยิ้มหล่อเหลาอย่างพลั้งเผลอ กว่าจะรู้ตัวว่าเผลอจ้องเขานานเกินไป นางก็รินชาจนเต็มกระทั่งล้นออกมา

“ข้าขออภัยเจ้าค่ะ” นางลนลานวางกาน้ำชาลงกระทั่งมองหาผ้ามาซับ โหลวตงอวี้คว้าข้อมือของเสียนฉิงเยว่เอาไว้ รั้งให้นางถอยห่างออกมาเมื่อมองเห็นว่าชาร้อน ๆ กำลังไหลลงไปยังทิศทางที่นางนั่งอย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ