บทที่ 147 บทที่ 13.5

เสียนฉิงเยว่ได้ยินก็ขอบตาร้อนผ่าว นางรู้สึกได้ว่าเขาพูดและหมายความตามนั้นจริง ๆ “ข้าก็ดีใจที่ท่านกลับมา”

จินเอ๋อร์และหวนเอ๋อร์แอบเช็ดน้ำตาอยู่ห่างๆ ภาพตรงหน้าช่างชวนให้ผู้คนรู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก

เช้าวันต่อมาเสียนฉิงเยว่แต่งตัวและรีบออกมาด้านนอกแต่เช้า ทั้งที่หลายวันมานี้นางจะเดินมาด้วยท่าทีไร้ชีว...