บทที่ 26 บทที่ 3.2

ใบหน้าของโหลวตงอวี้ยังคงไม่เปลี่ยนแม้ว่าคิ้วเข้มจะขมวดเล็กน้อย เขามองสหายที่ยืนหัวเราะอย่างถูกอกถูกใจแล้วได้แต่ถอนหายใจ เอาเถิดถูกหัวเราะเยาะแล้วเช่นไร เพราะอย่างไรเสียเขาก็ยังต้องพึ่งพาอีกฝ่ายส่งของให้ถึงมือคน

วันนี้ไปส่งเครื่องประดับยังมีข้ออ้างที่ดูเหมาะสม แต่หากยังถึงกับไปส่งแพรพรรณจากร้านตระกู...