บทที่ 58 บทที่ 5.7

ใบหน้าหดหู่ราวกับกำลังจะร้องไห้ทำให้เสียนเหวินรู้สึกทั้งสงสารและเวทนา เขาเชื่อว่าเรื่องที่นางพูดออกมาทั้งหมดนั้นเป็นเรื่องจริง “ใช่”

“ข้าหมายถึงท่านจะไปส่งข้ากลับเสียนหยาง จะไม่ปล่อยให้พวกเขารังแกข้า จะช่วยข้าทวงสินเดิมของท่านแม่ที่ถูกยึดเอาไว้ไม่ยอมคืน ทั้งยังจงใจให้ข้าไปเป็นอนุของผู้อื่น”

ใบหน้า...