บทที่ 7 ตอนที่ 6 แฟนหรือเมีย?
ตอนที่ 6 แฟนหรือเมีย?
22.05 นาฬิกา
เลยเวลานัดมาห้านาที ตอนนี้โทรศัพท์ในมือสั่นถี่รัวเพราะสายเรียกเข้าจากเขาคนเดิม
ไม่รู้ที่เขาพยายามเข้าหาแบบนี้เป็นเพราะอยากมีอะไรกับเธออีก หรือกำลังติดกับเธอกันแน่ แต่จะอะไรก็ช่าง
ถ้าน่ารักมาก ๆ อีกสักทีก็ยังได้
22.10 นาฬิกา
คนรอเดินหัวฟัดหัวเหวี่ยงอยู่ในโรงจอดรถ เขาหงุดหงิดที่ไม่ได้ดั่งใจ ปกติมีแต่ผู้หญิงมารอ มาเสนอตัวให้ ทำไมเลย์ไม่เป็นแบบนั้น ทำไมเธอทำเหมือนไม่แคร์ ไม่แยแสคนอย่างเขา แล้วทำไมชอบปล่อยให้รอเก้อ?
"รอนานไหม.." ดาเลย์ก้าวขามาหยุดหน้าโรงจอด เม้มปากอย่างรู้สึกผิด จนร่างสูงเดินมารั้งเข้าโรงจอดแล้วเดินไปกดปิดประตูโรงจอดรถ
"นัดสี่ทุ่มไม่ใช่เหรอ โทรศัพท์ก็ถืออยู่ ทำไมไม่รับสาย?"
"พี่ปลื้มไม่ได้บอกว่านัดสี่ทุ่มตรงนะคะ" แสร้งตอบตาใสไร้เดียงสา แถมยังเรียกพี่เต็มปากเต็มคำ แต่เดี๋ยวจะแทนตัวว่าหนูด้วย เอาให้อกแตกตายกันไปข้าง
"ทำไมไม่รับสาย"
"ปิดเสียงไว้"
"ถืออยู่ในมือ ไม่สั่นเหรอ"
"สั่น แต่คิดว่าแจ้งเตือนทั่วไป เลยไม่ได้สนใจ"
"ต้องทำยังไงถึงจะสนใจเวลาโทรศัพท์สั่น?"
"เข้าเรื่องดีกว่า หนูมีเวลาไม่เยอะนะ ห้าทุ่มต้องไลฟ์อีก" เลยเป็นเหตุให้แต่งตัววาบหวิว แต่งหน้าตั้งแต่สามทุ่ม เพราะกลัวจะกลับไปไลฟ์สดไม่ทัน
"เมื่อเช้าแฟนเลย์มาโวยวายหน้าร้าน" มันไม่ได้โวย กูใส่ไฟ
"คนไหน?"
"มีหลายคนเหรอ?" แทนที่จะตอบว่าไม่มี ทำไมถามคนไหนวะ ได้ยินแล้วแม่ง!!
"เปล่า หนูไม่มีแฟน เลยจะถามว่าคนไหนที่พูดแบบนั้น"
"คนเมื่อเช้า" เย็นหนอ ยุบหนอ กูเนี่ย!
"อ๋อ แฟนเก่า แต่เราเลิกกันแล้วนะ เลิกสักพักแล้ว"
"แฟนเก่า?"
"พี่ปลื้มไม่เคยมีเหรอ.."
"..." ทำไมหวยมาออกที่กูได้?
"เลิกกันแล้ว คงแค่หวงก้างน่ะ"
"จะกลับไปไหม?"
"กลับสิ เดี๋ยวก็กลับแล้ว ต้องเตรียมตัวไลฟ์" ตอบแบบนี้เรียกปั่นไหม?
"ไม่ใช่ หมายถึงจะกลับไปคบกับมันอีกไหม เห็นมันตามง้อ"
"ไม่อยากอ่านหนังสือเล่มเดิม"
"ตกลงแค่แฟนเก่า ไม่ใช่แฟนปัจจุบัน เข้าใจถูกไหม"
"ค่ะ ^^" พยักหน้าถี่ยิ้มตอบท่าทางน่ารัก ก่อนจะหันมองหาเก้าอี้ หรือที่นั่ง ยืนคุยนานเดี๋ยวเมื่อย
เหมือนคนตรงหน้าจะรู้ว่าเธอมองหา สองมือใหญ่จับเอวเล็ก กระชับจับแน่นขึ้นก่อนจะยกจนตัวลอย นั่งบนกระโปรงรถหรูคันสีดำประกาย..
เขาให้เธอนั่ง จับขาขาวแยกออกจากกันพลางแทรกลำตัวมายืนประชิด ช่วงล่างสองเราห่างกันแค่คืบ กระโปรงสั้นถลกขึ้นจนเกือบจะเห็นของสงวน
"ยังเจ็บอยู่ไหม" ปลื้มวางมือละแวกที่สักแผ่วเบา หญิงสาวส่ายหน้าเล็กน้อยก่อนตอบ
"ดีขึ้นมากแล้ว ไม่เจ็บเท่าเมื่อวาน"
"จะมาสักอีกตัวเมื่อไหร่"
"ขอทำใจก่อน"
"รอบนี้จะแปะยาชาให้ ทาหนา ๆ ยาดี ไม่เจ็บ"
"หลอกหรือเปล่าเนี่ย" สายตาเจ้าเล่ห์มาก คงอยากเจอเธอสินะ
"จริง"
"ไม่เชื่อได้ไหม"
"ขนาดเลย์บอกมันเป็นแฟนเก่า พี่ยังเชื่อเลย"
"ไม่เกี่ยวกัน ถอยหน่อยค่ะ เว้นระยะห่างนิดหนึ่ง" สองมือเล็กดันอกแกร่ง ดันเจ้าราชสีห์ตัวร้ายที่อ้าปากคำรามให้ออกห่าง แต่ยิ่งดันเขาก็ยิ่งแนบชิด
"ไม่อยากห่าง"
"ติดใจเหรอ" อยากทำอีกแน่เลย
"คงงั้น บอกไปแล้ว กับคนสวยคิดน้ำละพัน ขาดอีกสิบเก้าน้ำ"
"คืนเงินง่ายกว่าไหมคะ"
"ไม่คืน" คืนก็โง่ ไม่คืนให้โง่หรอก
"ที่ใคร ๆ ว่ากันว่าช่างสักเจ้าชู้ ดูท่าจะจริง.."
"ถ้าไม่มีแฟนก็ได้เรื่อย ๆ"
"แบดบอยตัวพ่อเลย น่ากลัว" ปากบอกกลัว แต่ใจสู้มาก
"ไม่ขนาดนั้น อย่ามองโลกในแง่ร้าย"
"พูดแบบนี้หมายความว่าไงคะ?"
"มาลองดูก่อน จะได้รู้ จริงไม่จริง"
"จริง"
"จะไม่ลองหน่อยเหรอ?" ปลื้มสบตาตาไม่กะพริบ แขนแกร่งโอบประคองหลังขาวพลางลูบไล้อย่างที่ไม่ต้องบอกก็รู้กัน แต่บางทีบอกหน่อยก็ดี เธอไม่เหมือนผู้หญิงทั่วไป
"..."
"อาบน้ำแล้ว เตรียมมาพร้อม"
"..."
"ให้ไหม?"
"..."
"พี่ประสบการณ์สูงมาก พร้อมสอน"
"สิบเก้าครั้งจบคอร์สไหม?" หมายถึงที่เหลือน่ะ ได้ครบแล้วจบเลยหรือเปล่า
"จะต่อก็ได้ ไม่ว่ากัน ตามใจ"
"แค่คนเดียวได้ไหม?"
"หือ?" ปลื้มเลิกคิ้ว กะพริบตาถี่ ๆ ครางหืออย่างไม่เข้าใจ
"ระหว่างสอนประสบการณ์ มีแค่หนูคนเดียวได้ไหม?"
"..."
"รอให้เราจบกันก่อน ค่อยไปมีกับคนอื่น เพราะมันดูไม่แฟร์กับหนูที่มีแค่พี่คนเดียวน่ะ เข้าใจใช่ไหม?"
"อ๋อ ได้ ยังไงก็ได้" ตอนนี้ได้หมด ได้เสมอ แค่เธอเสนอ เขาพร้อมสนอง
"ตอนนี้..สี่ทุ่มครึ่ง มีเวลายี่สิบนาทีทันไหมคะ"
"ไม่น่าจะทัน"
"ไว้วันหลังไหม"
"วันนี้ดีกว่า"
"หนูมีงานต่อ"
"เดี๋ยวเร่งทำเวลาให้" แตกทันไม่ทันก็อีกเรื่อง
เร่งทำเวลาที่ว่าแค่เล้าโลมก็กินเวลาไปกว่าห้านาทีแล้ว..
ชุดที่เลย์สวมเป็นชุดเดรสเกาะอก เหมาะแก่การดึงลงมาก ส่วนกระโปรงก็ถลกขึ้นหน่อย โคตรสะดวก ถ้าไม่บอกว่ามีงานต่อคงจะคิดว่าใส่มาอ่อย
ครู่เดียวบราที่สวมใส่ก็ถูกถอดวางลงบนกระโปรงรถ พอ ๆ กับแพนตี้ที่มือใหญ่รูดรั้งทีเผลอขณะกำลังไซ้คอ ปากหยักขยับดูดลำคอขาวพลางแลบลิ้นเลียฉกชิมความหวานของร่างเล็ก
ดาเลย์หวานเหมือนคืนนั้นไม่มีผิด
ริมฝีปากสวยถูกร่างสูงประกบจูบดูดปากจนลิปสติกเลอะขอบปาก
ปลื้มหอมแก้มซ้ายขวาหนัก ๆ ก่อนจะจูบหน้าผากแล้วจูบปาก โน้มหน้าลงไซ้ร่องอกอวบ ขนาดนมคนตัวเล็กไซซ์ไหนไม่รู้ แต่ใหญ่เต็มมือ เต็มปากเต็มคำ ยิ่งเห็นจุกเล็กสีชมพูอ่อน ปานนมรอบวงเล็ก มันยิ่งทำให้เขากระเหี้ยนกระหือรืออยากสอดใส่ในตัวเธอ
มือเล็กโอบรอบลำคอ สอดใต้ผมดกดำยามเขาสะบัดลิ้นเลียเม็ดเล็กของเธอ บ้างก็รู้สึกเหมือนเลย์แอ่นอกให้เชยชม คงเสียวน่าดู..
ใบหน้าสวยที่ถูกเติมแต่งตอนนี้เละเทะเพราะผู้ชายตรงหน้าที่เอาแต่จูบแต่หอมจนปากเขาเปื้อนลิปของเธอ ตากลมปรายมองปากที่ต่อว่ากันปาว ๆ กำลังดูดดื่มราวกับกระหายนมจากเต้ามาเป็นเวลานานยิ้ม ๆ
"อื้อ ~" เสียงครางเล็ดลอดเพราะนิ้วเย็นเฉียบที่กรีดกลางรอยแยก ผ่านจุดศูนย์กลางความรู้สึก ก่อนจะต้องเม้มปาก หายใจรุนแรงตามสัมผัสจากนิ้วใหญ่ยาวที่สอดใส่พลางบดคลึงจุดศูนย์กลาง
"แบบนี้ รู้สึกดีไหมครับ หืม.." ปลื้มผละหน้าออกจากจุกเล็กจนน้ำลายเยิ้มถามร่างเล็กที่นอนเชิดหน้าครางเสียวเสียงสั่น ก่อนจะยกขาขาวสองข้างตั้งฉากแยกออกกว้าง
"อือ.." ดาเลย์หลับตาเชิดหน้าคราง สมองขาวโพลนแทบประคองสติตัวเองไว้ไม่อยู่ หูได้ยินเสียงฉีกพลาสติกแว่ว ๆ กระทั่งนิ้วที่ขยับผละออก แทนที่ด้วยท่อนลำอุ่นวางพาดรอยแยก ขยับเขยื้อนสีกันโดยยังไม่สอดใส่
"อยากสอนมากกว่านี้ แต่ที่นี่ไม่ค่อยสะดวก" ชายหนุ่มโน้มหน้ากระซิบ รั้งไหล่ร่างเล็กให้ขยับลงมาจนอยู่ในระดับพอดีต่อการกระแทก ดาเลย์พยักหน้ารับรู้ เขาเลยกระซิบต่อ
"เลย์อาจจะเจ็บนิดหน่อย แต่พี่รับประกันความเสียว"
"ไว้วันหลังทำบนเตียงนะ ผิวสวย ๆ จะได้ไม่แดงมาก" แค่ช่วงล่างเธอบวมแดงจากการถูกเขากระแทกก็มากพอแล้ว อย่าให้ผิวสวย ๆ ต้องมาแดงเพราะเสียดสีอย่างอื่นอีกเลย
ขณะปลอบประโลม แกนกายพร้อมมุกก็ค่อย ๆ ขยับตอกกระแทกเชื่องช้าฝ่าความคับแคบเข้าไปในตัวคนนอน ดาเลย์ผละมือที่กอดกันออก ดันเอวสอบ ใบหน้าสวยส่ายไปมาคล้ายจะปฏิเสธ จำต้องรวบรั้งข้อมือเธอขึ้นเหนือหัว แล้วกดกระแทกตัวตนเข้าไปจนสุดความยาว
"เจ็บ แต่ดี จริง ๆ" เขากระซิบชิดหูขาว กดจมูกหอมแก้มเธอหนัก ๆ เอวสอบขยับถอดถอนแล้วกระแทกซ้ำจนร่างเล็กตัวสั่น
คืนนั้นคงทะนุถนอมมากไป เธอเลยได้ใจคิดมาหลอกเล่นกับใจคนอย่างเขาให้ปั่นป่วน แต่เอาเถอะ จะเล่นกับใจก็เล่น เขาทบยอดไว้คิดบัญชีตอนเล่นเธอทีเดียว จะเอาให้จุก ให้หลับคาอก ให้จำทางกลับบ้านไม่ได้เลย
"จะเจ็บ ~ หนูเจ็บ" เอ่ยบอกเสียงสั่น ทว่าไม่ได้ทำให้เขาหยุดขยับกระแทกซ้ำ ๆ ได้เลย กลับกันเขายิ้มเหมือนเยาะเย้ยที่เห็นเธอเจ็บแล้วเอาแต่ปฏิเสธแบบนี้
"ครั้งที่สองแบบนี้แหละ มาหาพี่บ่อย ๆ เดี๋ยวก็ชิน" ปากพูด เอวขยับ มือประคองแก้มฝาดช่วยเช็ดน้ำตา ก่อนเอ่ย..
"อย่าร้อง เดี๋ยวก็เสียวแล้ว" พูดแล้วกระแทกปากจูบจนฟันกระทบกัน เอวสอบถาโถมความรุนแรงกระแทกกระทั้นจนรถโยก
ใจจริงอยากจะอ่อนโยน ปลอบให้ไก่ไม่ตื่น ให้ไก่ติดใจแทน แต่หน้าอย่างเขาคงทำไม่ได้ เอาก็คือเอา อยากเอา ยิ่งเป็นเธอก็ยิ่งอยากทำแรง ๆ
เสียงครางผะแผ่วดังคลอเป็นระยะ ไม่ดังเท่าเสียงเนื้อหนันที่กระแทกกระทบกัน
ชายหนุ่มค้ำยันประคองตัวเองขึ้น ตาหรี่มองตัวตนที่ผลุบเข้าออกยิ้ม ๆ ไม่วายยิ้มมุมปากมองใบหน้าแดงก่ำ ลำตัวแดง รอยจูบที่ฝากไว้บนเนินอกอย่างเจ้าเล่ห์
มือใหญ่กดเอวข้างที่ไม่ได้สัก อีกมือวางบนติ่งเล็กที่ยื่นออกมา เขาตีส่วนนั้นเบา ๆ ก่อนจะบดขยี้โถมแรงกระแทก จนมือเล็กปัดป่ายสะเปะสะปะมาคว้าข้อมือใหญ่แน่น
ร่างเล็กหายใจไม่เป็นจังหวะ รู้สึกเหมือนโดนเหวี่ยงขึ้นที่สูงซ้ำ ๆ จนแทบจะขาดใจทั้งที่ทุกครั้งที่ขยับยังเจ็บและอึดอัดอยู่
แรงขยับเขยื้อนรุนแรงพอ ๆ กับแรงบีบกดที่เอวเล็ก แต่ยิ่งขยับความเสียดเสียวก็คืบคลานเข้ามาแทนที่จนเกือบจะลืมเจ็บ
เสี้ยวหนึ่งรู้สึกเสียวใจแทบขาด อยากร้องขอให้เขาทำแบบนี้แรง ๆ อย่าหยุดให้ค้างคา
ห้วงสุดท้ายของอารมณ์เป็นเหมือนคืนนั้น
เขาโน้มตัวลงทาบทับกระแทกหยาบโลนพร้อมกับประคองหน้าเธอบดจูบอย่างเร่าร้อน กระทั่งแรงขยับเริ่มแผ่วลง ช่วงล่างเสียววูบวาบขยับขมิบของแปลกปลอมถี่รัว เหมือนกันกับเขาที่ส่วนนั้นผงกกระตุก..
"เสร็จ ใช่ไหม.." ปลื้มข่มลมหายใจไม่ให้รุนแรงมากจนเกินไปเพื่อถามคนใต้ร่าง ตอนนี้ปากเธอแดงมาก มีเลือดซึม คงเพราะเขาจูบตอนจะถึงฝั่งแน่ ๆ
ดาเลย์พยักหน้า หันมองโทรศัพท์ที่แผดเสียงดังเตือนว่าหมดเวลาสนุกแล้ว
"ยังเสียวอยู่เลย" ปลื้มจูบแล้วพูดเสียงอ้อน ก่อนถอดถอนหยิบโทรศัพท์ที่หล่นพื้นมายื่นให้เลย์
ขณะที่เลย์ดูเวลาหน้าเคร่งเครียด คนเจ้าเล่ห์ใช้จังหวะนี้ถอดเครื่องป้องกันแล้วสวมอันใหม่ สอดใส่กระแทกร่องคับแคบทันที ทำร่างเล็กตาลุกวาว รีบผลักอกเขา แล้วยันตัวเองลุกขึ้น
ลุกก็ลุก ไม่หลุดหรอก เขากอดประคองกระแทกอยู่
"นะหนูไม่มีเวลาแล้ว" ตอนนี้ห้าทุ่มแล้ว เธอต้องขึ้นไลฟ์ห้าทุ่มครึ่ง
"สายแล้ว ไม่ทันหรอก ต่อเถอะนะ ยังเสียวอยู่เลย"
"ไม่เอา พี่ปลื้มอย่าเอาแต่ใจตัวเองแบบนี้"
"ขออีกรอบ" ชูหนึ่งนิ้วพยักหน้าถี่ ๆ เชิงขอร้อง ทั้งที่ความจริงขอไปแบบนั้นแหละ ไม่ให้ก็จะเอาอยู่ดี
"ทะโทรศัพท์พี่สั่น.." ทีแรกนึกว่าคิดไปเอง ที่ไหนได้โทรศัพท์สั่นอยู่ในกระเป๋ากางเกงเขาจริง ๆ
"ช่างมัน"
"ธุระสำคัญหรือเปล่า"
"ไม่มีอะไรสำคัญเท่าเลย์ตอนนี้"
"ระรับ รับสายก่อนเถอะนะ นะคะ" ประโยคของเธอทำให้เขาล้วงโทรศัพท์ออกมากดรับ เปิดลำโพงแล้วโยนห่างออกไป
(ปลื้ม นอนหรือยัง หวานยืนรออยู่หน้าร้าน ลงมาเปิดประตูให้หน่อยได้ไหม)
เสียงจากปลายสายทำเอวสอบหยุดขยับ พอ ๆ กับดาเลย์ที่ขมวดคิ้วหันมองไปทางโทรศัพท์
(รู้นะว่าฟังอยู่ ลงมาเปิดประตูหน่อย คิดถึง)
(หวานนั่งแท็กซี่มาน่ากลัวมากเลย)
สองเราฟังอีกฝ่ายเงียบ ๆ ไม่พูดไม่จา ก่อนร่างสูงจะเซถลาเพราะแรงผลักของร่างเล็ก แค่ครู่เดียวเธอก็ลงจากกระโปรงรถสำเร็จ พลางหันมองหาของสำคัญของตัวเอง
"ไม่ ไม่ ไม่มีอะไร"
"??" ดาเลย์ถลึงตาใส่ ปากเขาบอกไม่มีอะไร ทั้งที่ในสายพูดมาขนาดนั้น
(ได้ยินเสียงนะ อย่าแกล้งได้ไหม มันมืดหวานกลัว)
(ปลื้มหวานยอมทุกอย่าง ยอมให้ทำแรง ๆ ก็ได้ มาเปิดประตูให้หน่อย นะนะ)
"ใครคะ?" ดาเลย์ถามพลางยื่นมือไปสัมผัสปุ่มเปิดปิดประตูโรงจอดรถ หากเขาพูดไม่เข้าหู เธอพร้อมเดินออกไปทันที
"ผู้หญิงของพี่ แฟน เมีย หรือเรียกมา" เลย์ถามซ้ำ
"เลย์.." แม่งไม่มีอะไรจริง ๆ ไม่รู้ด้วยว่าตอนนี้เป็นอะไรกัน แค่คนรู้จักยังไม่อยากจะเป็นเลย
"ถ้าพี่ตอบหนูไม่ได้ก็ไม่ต้องติดต่อมาอีกนะคะ ประสบการณ์หนูไม่เอาแล้ว ส่วนเงินไม่ต้องคืน เพราะถ้าตอนนี้มีเงินสดติดตัว หนูคงจะวางมันให้พี่อีก"
"..."
"ขอบคุณค่ะ"
