แค่คนเดียวได้ไหม

คำเตือน

สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และ (ฉบับเพิ่มเติม) พ.ศ. 2558

ห้ามคัดลอก ดัดแปลงหรือทำซ้ำ หากพบเจอดำเนินคดีตามกฎหมายจนถึงที่สุด ทั้งภาพและเนื้อหา

❌ ไม่อนุญาตให้ก๊อปปี้ ดัดแปลง หรือเผยแพร่เนื้อหาซ้ำ ❌

✅ หากพบเจอ ปรับ 4 แสนบาททุกกรณี + ดำเนินคดีซ้ำ ✅

•••••

INTRO 

'ไม่อยากเข้าไปเป็นเรื่องราวแย่ ๆ ในชีวิตใคร' แทบจำไม่ได้ว่าพูดไปกี่ครั้ง ยืนกรานคำเดิมมากี่หน แต่ก็อาจจะนานพอ พอที่เพื่อนสละโสด มีครอบครัว เลิกกินสุกี้กันถาวร 

ครั้งล่าสุดที่รู้สึกรักและหวังดี อยากจะเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อดูแล ประคับประคองความสัมพันธ์ คงเป็นตอนช่วงอายุยี่สิบเก้า ช่วงที่ทุกคนยังไม่มีพันธะ ทว่าคนนั้นของเธอไม่ใช่เขา อาจจะไม่ใช่ตั้งแต่แรก ณภัสรักเขาเหมือนพี่ชาย ส่วนเขา รักเธอเหมือนผู้ชายที่รักและหวังดีกับผู้หญิงคนหนึ่ง..

ปัจจุบัน วันเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผัน จากที่อายุเลขสอง ตอนนี้อายุ 33 ปีแล้ว 

ทีแรกก็คิดว่าอายุคงเป็นเพียงตัวเลข จนเมื่อเพื่อนทยอยมีเมีย มีครอบครัวทีละคน..

บางทีเขาอาจต้องเปลี่ยนความคิด

ปลื้ม ช่างสักเบอร์หนึ่งของธรีพีแทททู สาเหตุที่เป็นเบอร์หนึ่งเพราะตอนนี้เพื่อนทุกคนติดเมีย มิหนำซ้ำสาว ๆ ของเสือธรีพียังตั้งท้อง อายุครรภ์ไล่เลี่ยกัน ไม่อยากจะนึกภาพอีกหลายเดือนข้างหน้า แต่แค่คิดก็เข่าอ่อนเปลี้ยแล้ว..

เดิมทีเสือธรีพีมีห้าตัว เป็นเสือโสด เสือผู้หญิงกันทั้งนั้น และด้วยที่มีรสนิยมคล้าย ๆ กัน เลยเป็นที่มาของการกินสุกี้รวม โดยส่วนใหญ่จะผลัดเวียนเปลี่ยนกัน ไม่ได้เข้าไปพร้อมกันเพราะต้องมีคนดูต้นทาง 

เพื่อไม่ให้ ณภัสน้องสาวคนสวยของเจ้าของธรีพีมาเจอเข้า 

ธรีพีไม่ได้มีดีแค่ช่างสักฝีมือดี ยังมีช่างสักหล่อ น้องสาวช่างสวย แต่ปัจจุบัน สละโสดกันหมดแล้ว จะมีก็แต่เขานี่แหละ ที่ยังคงสถานะโสดอยู่

ยังไม่รู้จะโสดแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน นานจนกว่าจะเจอคนที่รู้สึกใช่เหมือนเมื่อครั้งอายุยี่สิบเก้าอีกหรือเปล่า? หรือต้องรอจนกว่าจะตกหลุมรักใครสักคนเหมือนเมื่อตอนอายุสิบแปดปี? 

รักครั้งแรกเกิดขึ้นตอนอายุสิบแปด รักครั้งนี้นานถึงเจ็ดปีก่อนจะถึงทางตัน 

'เพื่ออนาคตที่ดี ปลื้มไม่อยากมีชีวิตดี ๆ เหรอ?' 

'ตอนนี้ก็ดีอยู่แล้ว' 

'ดีเหรอ ดีตรงไหน?'

'แล้วเคยต้องให้เธอลำบากไหม?' 

'ปลื้ม ฟังเรานะ เราอยากมีชีวิตดี ๆ ชีวิตที่มันดีกว่าตอนนี้' 

'...' 

'ถ้าเป็นเรื่องราวดี ๆ ในชีวิตใครไม่ได้ ก็อย่าเข้าไปเป็นเรื่องราวแย่ ๆ ในชีวิตใครเขาเลยปลื้ม ถือว่าเราขอนะ' 

เจ็ดปีที่รักกัน เจ็ดปีที่อยู่กันมา พังลงในพริบตา เพราะเธอที่อยากมีชีวิตดี ๆ บางทีชีวิตดี ๆ ที่เธอว่าอาจจะไม่มีคนอย่างเขาอยู่ในนั้น..

เธอทิ้งกัน ทิ้งคำพูดเจ็บแสบ บาดลึกถึงขั้วหัวใจ ทำให้เขาไม่กล้าเดินหน้าหรือเริ่มต้นใหม่เปิดใจรับใครสักที เพียงเพราะประโยคนั้นประโยคเดียว 

จำต้องย้ำอยู่ซ้ำ ๆ 'ไม่อยากเข้าไปเป็นเรื่องราวแย่ ๆ ในชีวิตใคร' 

ThreeP Tattoo 

ปลื้มนั่งเหม่อลอยอยู่ที่ม้าหินอ่อนหน้าร้าน ตามองทอดยาวจนเผลอตกอยู่ในภวังค์..

หมับ! 

มือหนักตบลงบนบ่า รั้งไหล่กระแทกไหล่ 

"เหม่ออะไร?" เจ้าขุนถามแล้วปรายตามองรอบ ๆ บริเวณที่เพื่อนกำลังมอง หลายวันมานี้เห็นมันเหม่ออยู่บ่อย ๆ เหงาหรืออะไร หรือน้อยใจที่ไอ้บูมไม่ได้อยู่กินสุกี้ด้วยแล้ว? 

"ตอนมึงโดนเพลงฟันแล้วทิ้ง รู้สึกยังไงวะ?" ปลื้มกะพริบตาถี่ ๆ ลูบใบหน้าหล่อตั้งสติ ก่อนจะเว้นระยะห่าง สบตาขุนเพื่อรอคำตอบ 

"นอนไม่หลับ สี่วัน ถามทำไม" 

"กูอยากรู้ ตอนที่มึงนอนไม่หลับ มึงคิดอะไร ทำไมนอนไม่หลับ" 

"ตอนนั้นกูชอบเพลง ชอบมาก ไม่ได้คิดว่าจะโดนทิ้ง" 

"แต่คบกัน เป็นแฟนวันเดียว" 

"อ่า ถามทำไม มึงเป็นอะไร?" 

"ไม่ได้เป็น แค่อยากรู้เฉย ๆ" 

"สับสน?" เจ้าขุนเลิกคิ้วถามเพื่อน 

"เปล่า" 

"หลายวันมานี้มึงทำตัวแปลก ๆ วันก่อนไอ้บูมบอกมึงไม่นอนร้าน แต่มาเหมือนแดกรังแตน อาการเป็นยังไง?" 

"ไม่ยังไง ปกติดี ไม่ได้ปล่อยน้ำก็มีหงุดหงิดบ้าง ตามประสาคนโสด" 

"เหรอ" 

"อืม" ปลื้มพยักหน้าตอบเสียงอยู่ในคอโดยไม่หลบสายตาเพื่อน เหตุผลที่ต้องตีหน้าซื่อ สบตาไม่หลบตาก็เพราะรู้ดีว่ามันกำลังตะล่อมถาม และคงจะคาดคั้นจนเขาต้องพลั้งปากพูดแน่นอน 

"วันก่อนกูเห็นมึงขับรถออกมาจากโรงแรม"

"..." เห็นเหรอวะ? กูอุตส่าห์ไปตั้งไกล! 

"เดี๋ยวนี้หิ้วเด็กขึ้นไปนอนโรงแรมห้าดาวเลยเหรอ เงินเหลือหรือยังไง?" 

"เปลี่ยนบรรยากาศ" ตอบเนียนไปก่อน 

"เปลี่ยนบรรยากาศหรือให้เกียรติ ถึงชวนไปโรงแรมห้าดาวที่ต้องจองล่วงหน้าเท่านั้น?"

"..."

"ยังไม่รวมที่มึงยอมจ่ายค่าห้องสามเท่าอีก"

"..." ไอ้เหี้ยขุนแม่งหูตาไวฉิบหาย! 

"ไม่ต้องถามว่ารู้ได้ยังไง เพราะโรงแรมที่มึงไป แม่กูเป็นหุ้นส่วน" 

"นี่แม่มึงกะจะรวยคนเดียวทั้งประเทศเลยไหม?" ปลื้มอดไม่ได้จนต้องย้อนถาม ทั้งที่แม่รวยขนาดนี้แต่ลูกเสือกขโมยโทรศัพท์ไอ้ไคซ์ งงไหมล่ะ

"อย่าเปลี่ยนเรื่อง หรือต้องให้กูโทรไปขอดูกล้อง?" 

"ตามนั้น" 

"ตามนั้นคือ?"

"ก็พาไปเอา เอาที่ดี ๆ หน่อย" 

"ซื้อ?" 

"แอปหาคู่" 

"นัดเย็บ?"

"อ่า" 

"คุยนานแค่ไหน?" 

"อาทิตย์เดียว" 

"ยังไงต่อ" 

"ไม่ยังไง กูคิดว่าคงไม่ตรงปก เลยไม่ได้เตรียมตัว มีติดไปอันเดียว" หมายถึงถุงยาง มีแค่ชิ้นเดียว 

"สรุปตรงปก อยากต่อ?" 

"อ่า เลยขอออกมาซื้อ" 

"แล้ว?" 

"กลับไปไม่เจอ วางเงินให้กูสองหมื่น มึงคิดว่าไง" 

"..." อืม! 

"เธอเขียนโน้ตไว้ว่า 'ขอบคุณสำหรับประสบการณ์ครั้งแรก' กูอ่านแล้วอึ้งว่ะ" 

"..." 

"เอาจนถลอก เธอจ่ายสองหมื่น" 

"..." เข้าขั้นเพ้อ อาการแบบนี้กูเคยเป็น! 

"คนที่จ่ายต้องเป็นกูดิ ปกติกูก็จ่ายตลอด ทำไมครั้งนี้กูได้เงิน? ไม่ได้ขายนะเว้ย" 

"มึงไม่ได้ขาย เธอแค่ขอซื้อ ว่าแต่ประสบการณ์ครั้งแรกคืออะไร? เวอร์จิ้น?" 

"เออ! ทั้งถลอกทั้งเลือดอาบเลยลูกกูอะ" คิดแล้วแม่งเจ็บใจฉิบหาย สองหมื่นที่จ่ายมาไม่พอหรอก ต้องกลับมาให้ตอกอีกสองน้ำก่อนถึงจะพอใจ 

"โอเค ได้ยินแล้วนะพวกมึง" ขุนพยักหน้าเข้าใจ ยืนขึ้นบิดขี้เกียจพลางหันไปถามไอ้สามคนที่เงี่ยหูฟังอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล 

ได้ยินชัดไม่ชัดไม่รู้ แต่เรื่องถึงหูทุกคนแล้ว 

"โห! มึงเหี้ยนะไอ้ขุน" ปลื้มหันมองค้อนเพื่อนอีกสามคนก่อนจะหันมาแยกเขี้ยวส่ายหน้ามองไอ้ขุนตัวดี 

"ผู้จัดการทีมลงสนามแล้ว เตรียมหามด้วย" ขุนพูดทิ้งท้าย เดินกลับเข้าร้าน ปล่อยให้ทั้งสามเดินไปปลอบเพื่อน ปลอบหรือขำไม่รู้ แต่ได้ยินเสียงขำลั่นร้านเลย

(ณภัสxไคเซอร์ : แค่เมียครั้งคราว)

(ภูภูมิxซีเซย์ : แค่เมียที่ยืมมา) 

(เจ้าขุนxพิเพลง : แค่คล้ายว่ารัก) 

(บูมxที่รัก : แค่หวงไม่ได้รัก) 

(ปลื้มxดาเลย์ : แค่คนเดียวได้ไหม)