บทที่ 7 ตอนที่ 7 แพ้หอมแก้ม (สามเสือ)

ตอนที่ 7 แพ้หอมแก้ม (สามเสือ)

การย้ายมาอยู่ประเทศไทยคราวนี้ให้ความรู้สึกแปลกใหม่อย่างที่ซีเซย์ไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน เพราะที่ผ่านมาเธอไม่เคยมีผู้ชายมาห้อมล้อมรอบตัวแบบนี้ 

เดี๋ยว ๆ เฮียขุนเรียก อีกเดี๋ยวเฮียปลื้ม ผ่านไปครู่หนึ่งเฮียบูม เรียกว่าหันจนคอแทบเคล็ดเลยก็ว่าได้ 

"เมื่อไหร่เซย์จะแพ้" ปลื้มขมวดคิ้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้ถามรุ่นน้องที่ชนะพวกเขาสามคนรัว ๆ อุตส่าห์รุมแกล้งเธอแต่ไหงโดนน้องปัดตกเรียบ หอมก็ไม่ได้หอม ไม่ได้ทำอะไรเลย 

"ถามแบบนี้เซย์จะตอบยังไง" หญิงสาวเกาแก้มแก้เขิน สบตาเฮียสามคนขำ ๆ 

"ขอแก้ตัวอีกครั้ง ถ้าครั้งนี้เซย์ชนะหอมแก้มเฮียเลยนะ" 

"ขี้โกง" โกงกันเก่งมาก แพ้ก็โดนหอม ชนะก็ต้องหอม มีอย่างที่ไหน 

"อ้าว พูดงี้สวยนะ" 

"อย่าขี้โกง พวกเฮียมีกันตั้งสามคนแน่ะ" 

"แต่ไม่ได้หอมสักคน" ขุนขยับนั่งเบียดเซย์พลางกระตุกยิ้มมองเย้ยไอ้ภูมิ 

"เซย์ขอเล่นอีกหนึ่งรอบ เริ่มง่วงแล้วค่ะ" คำว่าหนึ่งรอบทำเฮียสามคนเกี่ยงกัน จนเป็นเฮียปลื้มที่ได้สิทธิ์นั้น 

"โดนหอมแก้มแน่ ๆ" ปลื้มยิ้มพูดอย่างมั่นใจ ก้มมองมือเขากับเซย์ ก่อนเฮ..เพราะคราวนี้เขาชนะเธอแล้ว 

"โคตรไม่แฟร์ ทำไมมึงออกกระดาษวะ! แล้วเซย์ออกค้อนทำไม" บูมส่ายหน้าดันมือน้องลง เนียนลุกขึ้นนั่งแทรกคั่นกลางระหว่างไอ้ปลื้มกับเซย์ 

"หลีก ครับ" ปลื้มไม่สนใจเสียงนกเสียงกา ดันหัวไอ้บูมจนหน้าคะมำเพื่อที่เขาจะได้..

"หมดเวลา!" เสียงภูมิดังขึ้นพร้อมกับร่างคนบนตักที่ปลิวลงไปนั่งที่ว่างด้านข้าง 

ครู่เดียวเท่านั้น ที่เขารั้งเซย์ให้ลุกขึ้น เดินตามแรงดึง ไม่วายหันไปบอกเสือสามตัวที่นั่งอ้าปากค้าง 

"ฝากปิดประตูร้านด้วยครับ" ภูมิพูดทิ้งท้าย เดินกอดคอเซย์ไปทางบันได ทำเสือสามตัวตะโกนด่าตามหลังไม่ขาดปาก 

"ไอ้เหี้ย!" 

"แม่งเหี้ย!"

"สัดเอ๊ย!" 

"ทำไมเป็นคนแบบนี้วะ"

"เหี้ยนะ" 

สามเสียงผสานกันด่าตามหลังก่อนจะจบที่คำว่า..

"เออ! เหี้ยนะ พวกเราเนี่ยเหี้ยนะ" ขุนเสียงดังแล้วลดระดับเสียงลงสบตาเพื่อนอย่างรู้กัน จนเสียงหัวเราะในลำคอดัง เป็นต้องรีบซดแอลกอฮอล์กลบเสียง 

"กูบอกแล้ว มันไม่ได้ชอบ ถ้ามันชอบมันหวงแล้ว" ปลื้มกระตุกยิ้มรั้งเด็กเอ็นที่เรียกมาให้มานั่งบนตักตัวเองบ้าง 

"ไม่รู้ ดูไปก่อน" คนอย่างขุนต้อนจนได้รู้แน่ 

"ถ้ามันชอบอย่าหวังจะได้เกาะแกะเมียมัน ขนาดน้องสาวมันยังหวงฉิบหาย เมียจะเหลือเหรอ" บูมพยักหน้าเห็นด้วยกับปลื้ม เสือด้วยกันดูกันออก 

"ถึงวันนั้นมันอาจจะชอบน้อง แต่น้อง..อาจจะไม่ชอบมันแล้วก็ได้" ปลื้มหรี่ตามองร่องอกคนบนตักพูดพลางตวัดลิ้นเลียริมฝีปาก ยังไม่ทันจะได้งับให้หายมันเขี้ยวร่างเล็กก็ลอยปลิวไปอยู่บนตักไอ้ขุนเสียแล้ว 

"มึงรู้อะไรมา?" ปากถาม ตามองเพื่อน มือสอดเข้าไปฟอนเฟ้นหยอกเย้าปลายถันคนบนตัก 

"ใจเย็นดิวะ เดี๋ยวเซย์ลงมานะ" บูมรีบปรามขุนที่เริ่มเปิดก่อนใคร ๆ 

"บอกกูให้ใจเย็น มึงอะหยุดเอามือน้องล้วงหัวด.ตัวเองก่อนไหม?" ขุนหันไปเอียงคอมองอย่างเคือง ๆ เผลอไม่ได้เลยนะมึง 

"หยอก ~" 

"ไม่มีหยอกหรอก ได้ก็เอาแหละมึงอะ!"

ขณะที่เสือด้านล่างถกเถียงกันเพื่อแย่งจะกินเหยื่อ เสือด้านบนก็กำลังไล่ต้อนเหยื่อชั้นดีเข้าห้องตัวเองอยู่เหมือนกัน

"ทางนี้" ภูมิยืนดักหน้าห้องเพื่อไม่ให้ซีเซย์เข้าห้องตัวเอง

"เฮียภูมิ" มองเขานิ่ง พอขยับซ้ายเขาก็ดักซ้าย 

"ไม่คิดว่าจะลงไปตาม" 

"เซย์แค่จะไปดู เพราะเซย์ง่วง"

"เฮียปลุกให้เซย์ตื่นได้" 

"จะไขประตูเข้ามาเหรอ?" 

"มากกว่าไขก็ทำได้" 

"คงไม่ได้หมายถึงปีนหน้าต่าง.." ใช่ไหม 

"ก็ลองล็อกห้องดู" ชายหนุ่มพูดท่าทีสบาย ๆ ก่อนจะย่อตัวลงช้อนเซย์ขึ้นพาดบ่าเดินไปห้องของตัวเอง 

มือเล็กขยำเสื้อเฮียภูมิแน่นเพราะกลัวตก สภาพเธอตอนนี้เหมือนคนกลับหัวกลับหางไม่มีผิด ถ้าผมยาวกว่านี้อีกนิดเฮียภูมิคงเดินเหยียบแน่ ๆ 

ทันทีที่เท้าแตะพื้น ร่างเล็กก็ยืนเซจนเกือบจะล้ม โชคดีที่เฮียภูมิรั้งไว้ทัน

"เมาเหรอ?" เจ้าของแขนแกร่งที่ตวัดโอบรอบเอวถามขึ้น เขาไม่แน่ใจว่าเซย์ดื่มหรือเปล่าเพราะมัวแต่เล่นเกม ไม่ได้หันมองเธอ 

"ฮึ เซย์เวียนหัวที่เฮียอุ้ม" 

"แล้วไม่ดีหรือไง อุ้มท่านั้นเลือดจะได้ไปเลี้ยงสมอง" 

"..." หลอกด่าเธอว่าโง่..ใช่ไหม? 

"ล้อเล่น"

"..."

"ถ้าเวียนหัวก็ไม่ต้องเดิน เดี๋ยวอุ้มขึ้นเตียง" 

เดี๋ยวคือเดี๋ยวนี้เลย อุ้มเดี๋ยวนี้ตอนนี้เลย เซย์ปฏิเสธไหมไม่รู้ แต่เหยื่อมาถึงห้อง นอนบนเตียง มีหรือที่เสือจะไม่ขย้ำ

"เฮียภูมิไปอาบน้ำก่อน.." 

"?" ถึงกับคิ้วกระตุก เซย์ว่าเขาตัวเหม็นเหรอ ถึงให้ไปอาบน้ำ? 

"เมื่อกี้เฮียนั่งกอดนั่งหอมผู้หญิงคนอื่น เซย์เวียนหัวกลิ่นน้ำหอมเขา" เปล่าหรอก เธอขยะแขยงต่างหาก เธอไม่ชอบเวลาที่เขาจับตัวใคร กอดหอมใครแล้วมาจับตัวเธอต่อ ถึงแม้ระหว่างเราจะไม่มีสถานะ แต่อย่างน้อยก็ให้เกียรติกัน เคารพกันหน่อยก็ยังดี 

อยากทำอะไรทำได้เลย ไม่ต้องเกรงใจ แต่ทำกับคนอื่นแล้วอย่ามาทำแบบนี้กับเธออีกได้ไหม ขอแค่นี้..คงไม่มากไป ใช่ไหม? 

"เหม็นเหรอ" 

"ประมาณนั้นค่ะ" 

"แล้วกลิ่นเฮียเซย์เหม็นไหม?" 

"ค่ะ" 

"สรุปคือเหม็นทุกอย่าง แบบนี้เรียกเหม็นหน้าแล้วมั้ง"

"ก็เหม็น.." จริง ๆ ทั้งเห็นทั้งได้ยิน จะหวังให้รู้สึกดี นอนยิ้มหวานมีความสุขคงเป็นไปไม่ได้ 

"โอเค เฮียไปอาบน้ำ" 

พอเฮียยอมผละออกซีเซย์ก็รีบโกยอากาศเข้าปอด หันมองตาไม่กะพริบ จนเสื้อที่สวมอยู่ถูกถอดโยนใส่ตะกร้า 

"อาบน้ำด้วยกันไหม?" ภูภูมิไม่วายหันกลับมาโชว์อกขาวให้เซย์กลืนน้ำลายเล่น ๆ แล้วก็เป็นอีกครั้งที่รู้สึกขัดใจ เพราะอะไรน่ะเหรอ ก็เพราะเซย์ส่ายหน้าถอนหายใจ นอนหันหลังให้ 'โคตรใจร้าย' 

ปึง! 

ปิดประตูห้องน้ำปุ๊บ ร่างเล็กก็ลุกขึ้นนั่งยิ้ม รีบสาวเท้าไปทางประตู และรีบกลับเข้าห้องตัวเองเลยทันที 

จริงอยู่ที่ได้เธอมาง่าย ๆ แต่เธอคงไม่ง่ายให้เขาเสมอไปแน่นอน ในเมื่อไม่มีสถานะ ไม่ได้รักใคร่ชอบพอก็ไม่จำเป็นต้องให้ความสนใจมากนัก 'เขาคุยได้กอดคนอื่นได้ เธอก็คุยได้ กอดได้เหมือนกัน..' 

สิบห้านาทีต่อมา 

เสียงเคาะประตูดังรัวสลับกับบานเลื่อนหน้าต่างที่ดังก๊อกแก็กหลายครั้งติด ถ้าเฮียภูมิไม่บอกเรื่องปีนหน้าต่างก่อนหน้านี้ ตอนนี้เธอคงกลัวจนรีบนอนคลุมโปง แต่พอรู้แล้วว่าเป็นเขา..

"พยายามหน่อยนะเฮีย สู้ ๆ" พึมพำให้กำลังใจเสียงเบา หัวเราะคิกคักในลำคอ อีกใจก็อดคิดไม่ได้..

"ถ้าตกลงไป.." จะทำยังไง ไม่รู้ ไม่ได้สั่ง ไม่ได้บอกให้ปีนด้วย ไม่รู้ ๆ ที่รู้ ๆ ล็อกแน่นหนาแล้ว ถ้าปีนเข้ามาได้ก็..เกินคน