บทที่ 10 ชอบควบคุมนักใช่ไหม

เขานอนนิ่งอยู่ใต้ร่างของเธอ สายตาคมที่เคยกดคนให้ตัวสั่น กลับมองขึ้นไปยังผู้หญิงตรงหน้าด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดผสมระหว่าง ยอมจำนนและหลงใหล

เจ้าหล่อนอยู่เหนือเขาผมยาวปลิวไหวตามแรงจังหวะปลายนิ้วเรียวแตะเบาๆ ลงบนหน้าท้องเขา ลากช้าๆ อย่างคนที่รู้ดีว่าควรสัมผัสตรงไหนถึงจะทำให้คนตรงหน้าละลาย

เสียงหอบของเขาสะท้อนขึ้นจากอก นิ้วมือที่เคยจับปากกาเซ็นเอกสารนับพันล้าน บัดนี้กำผ้าปูเตียงไว้แน่นราวกับเป็นสิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวตนเองจากการแตกสลาย

“แน่จริงคุณก็ควบคุมฉันให้ได้สิคะคุณกร”

เธอเงยหน้าขึ้นมาพูดอย่างท้าทาย ก่อนจะใช้ริมฝีปากอิ่มครอบแท่งเอ็นกลับลงไปใหม่ เสียงนุ่มดึงดูดราวกับคาถาต้องมนต์

“อึ่ก”

เขาไม่ตอบเพราะไม่มีถ้อยคำใดเหลือพอจะต้านทานได้แล้ว อัยรินทร์เคลื่อนไหวช้าแต่มั่นใจ ริมฝีปากแตะสัมผัสไปตามแนวอกของเขา จูบของเธออ่อนโยนจนแทบละลายแต่ทุกสัมผัสกลับส่งแรงสะเทือนลึกลงถึงจิตใจ เธอไม่เร่งเร้าแต่พาคนที่ถูกกระทำไต่ขึ้นไปเหนือขอบสวรรค์ช้าๆ ด้วยศิลปะของผู้หญิงที่รู้ว่าแรงปรารถนานั้นต้องล่อหลอก ต้องควบคุมและต้องบงการด้วยมือที่อ่อนโยนที่สุด

เสียงหอบของเขาดังขึ้นอีกร่างกายเขาเคลื่อนไหวตามแรงกระเพื่อมของเธอโดยไม่รู้ตัว มือใหญ่คว้าไหล่เธอไว้แน่น แต่กลับไม่ได้ดึง เพียงแค่ยึดเหนี่ยวเธอไว้ราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปในวินาทีนั้น

ชายผู้เคยอยู่เหนือใครทุกคนกลับยอมให้ผู้หญิงเพียงคนเดียว นำทางเขาสู่ความว่างเปล่าที่เร่าร้อนที่สุด

“อึ่ก!! อ๊าา”

ภาสกรปล่อยความปรารถนาให้พวยพุ่งออกมาอย่างน่าอาย เจ้าหล่อนก้มลงไปดูดซับเช็ดทำความสะอาดอย่างไม่นึกรังเกียจ นั่นจึงทำให้ชายหนุ่มปรากฏรอยยิ้มแห้งความพึงพอใจบนใบหน้า

ฟรึ่บ!!

“อ๊ะ!”

ร่างบางที่เคยอยู่เหนือเขาตอนนี้กำลังถูกผลักลง ชั่ววินาทีที่อัยรินทร์ยังไม่ทันตั้งหลัก แผ่นหลังของเธอก็แนบแน่นกับผ้าปูเตียงหรู เสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างหูเธอร้อนกรุ่นและเต็มไปด้วยแรงสะกด

“อึ่ก! ฉันปล่อยเธอนานเกินไปแล้ว”

ภาสกรกดข้อมือเธอไว้กับเตียงร่างแน่นเคลื่อนขึ้นคร่อมเหนือเธอจนเธอรู้สึกได้ถึงแรงกดทับที่หน่วงแน่น แววตาคมนั้นไม่ใช่แค่หิวกระหาย หากแต่เต็มไปด้วยความเข้าใจที่มากพอจะอ่านเธอออกจนหมดเปลือก

“ชอบควบคุมใช่ไหม แต่ดูจากข้างในแล้วเธอกลัวจะหลุดมากกว่า”

คำพูดนั้นราวกับคมมีดเฉือนกลางใจเธอแต่เธอกลับไม่สามารถหันหน้าหนีได้เลย เพราะดวงตาของเขาไม่ให้โอกาสเธอหลบ

ริมฝีปากหยักบดลงมาอีกครั้ง คราวนี้ลึกกว่าหนักกว่าและไม่มีช่องว่างให้ได้หายใจ จูบของเขาร้อนแรงแต่แม่นยำ ราวกับต้องการสั่งสอนเธอด้วยภาษากายทุกถ้อยคำ

ภาสกรเลื่อนมือข้างหนึ่งไล้ผ่านซอกคอเนียน ลากปลายนิ้วช้าๆ ลงสันแผ่นหลัง ก่อนจะลูบไล้ลงต่ำเธอสะท้านไปทั้งร่าง เสียงครางแผ่วหลุดจากลำคอ มือเขายังแนบแน่นไม่เร่งไม่เร้า แต่สามารถควบคุมจังหวะทุกอย่างด้วยความตั้งใจ

“หึ ณิชา”

เขากระซิบอีกครั้งขณะที่ขยับจังหวะบดเบียดแนบแน่น แรง และเต็มไปด้วยความหมาย ทุกสัมผัสคือการลงโทษทุกการเคลื่อนไหวคือการย้ำเตือนว่าเขาคือคนที่ไม่มีใครคุมได้ ยกเว้นเขาจะยอมด้วยตัวเอง

อัยรินทร์หลับตาแน่น แผ่นอกไหวระริกเธอไม่รู้ว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในแผนของเขา หรือยังอยู่ในแผนของตัวเอง

‘เขากำลังทำให้ฉันหลุดและเผยไต๋ออกมา ทั้งที่ฉันต่างหากควรเป็นฝ่ายหลอกเขา’

ทว่า ร่างกายของเธอกลับไม่สนใจเหตุผลทุกจังหวะจากเขากำลังหลอมเธอให้ละลาย เสียงหอบสะท้อนก้องอยู่ในห้อง เธอกอดร่างเขาแน่น ทั้งที่ปากยังไม่ยอมรับอะไรหัวใจของเธอเริ่มยอมไปหมดแล้ว

เธอไม่แน่ใจอีกแล้วว่าเธอกำลังควบคุม หรือกำลังถูกควบคุมอยู่กันแน่

เสียงหอบพร่าของเขากระซิบอยู่ข้างหูอุ่นและหนักแน่นนิ้วมือของภาสกรไล้ลงอย่างแผ่วเบา แต่แฝงแรงอำนาจ เขาไม่เร่งไม่ต้องการความรีบเร้า เขาค่อยๆ พาเธอไหลลึกลงไปเหมือนคนที่กำลังพาใครสักคนเดินผ่านพรมแดนของเหตุผลเข้าสู่ดินแดนแห่งความรู้สึก

“ณิชา” เสียงของเขาทุ้มต่ำอยู่ใกล้ริมฝีปาก “เธอกำลังเล่นกับไฟ”