แค้นรักเพลิงสวาท

บทนำ

ฝันร้ายของฉันคือเธอ

ในค่ำคืนที่เงียบสงัดมีเพียงเสียงลมหายใจหนักๆ ของคนสองคนเดินคลอเคลียกันตั้งแต่ก้าวเข้าประตูมา อัยรินทร์ในชุดเสื้อเชิ้ตสีพื้นและกระโปรงทรงดินสอ เธอดูเป็นมืออาชีพสมกับตำแหน่งผู้จัดการของบริษัทชื่อดัง

เครื่องประดับบนปกคอเสื้อของเธอไม่ใช่สร้อยเงินราคาแพง แต่เป็นเพียงสายคล้องคอบัตรพนักงาน ซึ่งบ่งบอกถึงสถานะของหญิงสาว และคนที่เธอกำลังปลุกปล้ำอยู่นั้นก็คือผู้ที่โอนค่าตอบแทนมหาศาลให้เธอทุกเดือน

อัยรินทร์เป็นฝ่ายรุกเข้าจู่โจมภาสกรประธานบริษัทด้วยการจรดริมฝีปากอิ่มประกบลงบนอวัยวะเดียวกัน ธาตุไฟราคะในเรือนกายเธอแตกซ่านหลังจากดื่มแอลกอฮอล์เข้าไป เลือดลมไหลรุ่มร้อนไปทุกอณูจนไม่อาจควบคุมตัวเองได้

เสียงเสื้อผ้าที่เบียดเสียดกันเปรียบเสมือนการบรรเลงดนตรีคลาสสิกผสมแจ๊สที่เสริมสร้างบรรยากาศให้โรแมนติก ยามที่ลมหายใจอุ่นร้อนไหลรดผ่านซอกคอขาวระหงทำให้เธอได้กลิ่นบุหรี่ยี่ห้อหนึ่งที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว นี่แหละเสน่ห์ของชายชาตรีที่ทำให้หัวใจเธอเต้นระส่ำ เธอรับรู้ถึงความผิดปกติบริเวณช่วงท้องน้อยราวกับมีผีเสื้อนับร้อยโบยบินไรขนอ่อนแขนลุกชูชันด้วยความเสี้ยวกระสันที่ไม่อาจต้านทานความต้องการได้ไหว

เจ้าหล่อนเบียดเนินอกอวบอูมแนบชิดแผงอกกว้างของเขาอย่างจงใจยั่วยวนให้อีกฝ่ายบ้าคลั่ง และความพยายามของเธอเป็นผลสำเร็จ เมื่อความเป็นชายของเขาตื่นขึ้นผงาดพร้อมออกรบ ณ ตอนนี้ไม่ว่าอะไรก็ไม่อาจยับยั้งความต้องการของคนทั้งคู่ได้ หากเธอคิดจะถอยกลางคัน เห็นทีคงไม่ทันเสียแล้ว

“อึ่ก!!”

ทว่า เสี้ยววินาทีที่หญิงสาวได้สติเธอกลับตีตัวออกห่างจากชายหนุ่ม สายตาเหลือบไปเห็นริ้วรอยบนเสื้อด้านในของสูทราคาแพงทำให้เธอเบิกตากว้างโตอย่างตกใจรีบยกมือขึ้นไหว้พร้อมกล่าวขอโทษออกมาติดต่อกัน

“อืออ ขะ.. ขอโทษค่ะคุณกร คะ.. คือฉันไม่ได้ตั้งใจ”

“...”

“ขะ.. ขอโทษนะคะฉันผิดไปแล้วถอดออกมาค่ะฉันจะเอาไปซักให้”

ริมฝีปากอิ่มเอ่ยคำขอโทษด้วยความรู้สึกผิดสีหน้าเธอเคร่งเครียดเมื่อเห็นคราบรองพื้นที่ติดเต็มเสื้อด้านในสูท ซึ่งไม่รู้ว่าเอาเงินเดือนห้าเดือนรวมกันจะซื้อตัวใหม่คืนเขาได้หรือไม่ ก็ในเมื่อเธอเล่นเอาใบหน้าถูไถแผงอกแกร่งขนาดนั้นต่อให้เป็นเนื้อครีมเคาน์เตอร์แบรนด์เกรดดีก็ต้องทิ้งร่องรอยไว้

“ไม่เป็นไรฉันจัดการเองเธอไม่ต้องยุ่งหรอก ขนาดตัวเองยังจะเอาไม่รอด” ภาสกรใช้สายตาตำหนิ “นี่เธอเมาแล้วเรื้อนขนาดนี้เลยเหรอ”

“แฮะๆ นิดหน่อยเองค่ะแค่นี้ไม่ถึงกับมาวว”

อัยรินทร์เงยหน้ามองเขาด้วยอาการสะลึมสะลือพร้อมเผยรอยยิ้มกว้างจนตาหยี ปฏิเสธเสียงแข็งว่าตนไม่ได้เมาทั้งที่สภาพตอนนี้ช่างย้อนแย้งสิ้นดี

“เหอะ! ยังจะมาพูดว่าไม่ได้เมารั้นนัก! ถ้าเธอสร่างเธออายฉันแน่!”

ร่างสูงมองคนที่อยู่ในอ้อมแขนพลางส่ายหน้าอย่างระอา ก่อนจะยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย เขาพิจารณาดวงหน้าของหญิงสาวที่แก้มแดงฉาด แต่ไม่อาจบดบังความงามที่เป็นทุนเดิมของเธอได้ใบหน้ารูปไข่เครื่องหน้าสวยคมแบบไทยแท้ คิ้วดกดำจมูกปลายหยดน้ำที่ใครเห็นต้องอิจฉาริมฝีปากอิ่มฟูโดยธรรมชาติไม่ได้ผ่านมือหมอ

ความปรารถนาภายใต้กางเกงสแล็คสีดำของชายหนุ่มจึงเริ่ม แข็งตัวประท้วงอยากจะออกมาแผ่รังสีด้านนอก

“จ้องฉันแบบนี้ทำไมคะ หรือว่า...”

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงพร้อมกับยกยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะก้มต่ำสังเกตของแข็งภายใต้กางเกงที่มันเป็นแบบนั้นก็เพราะเธอเป็นคนทำ

“เธอกำลังท้าทายฉันอยู่นะ รู้ตัวไหม?”

“ไม่หรอกค่ะ ฉันแค่กำลังจะช่วยคุณ”

ด้วยความหวังดีตามแผนการเธอจึงใช้ฝ่ามือคู่สวยที่ว่างอยู่ เคลื่อนต่ำลงไปเรื่อยๆ จนมาหยุดอยู่ที่อาณาเขตต้องห้าม ฝ่ามือน้อยลากไล้ลูบคลำเล่นราวกับเป็นเรื่องสนุก แต่คนถูกกระทำไม่ได้สนุกด้วยเสียงครางต่ำทุ้มแว่วมาเป็นระยะบ่งบอกอาการของอีกคนว่าเหลือจะทนแล้ว

“ซี้ดด”

ความปวดหนึบทรมานทำให้ชายหนุ่มเผลอสูดปากครางต่ำ ก่อนจะขบฟันกรามแน่นจนเห็นเส้นเลือดตามลำคอ เหงื่อเม็ดน้อยใหญ่ผุดขึ้นเต็มกรอบหน้าและแผ่นหลังเขาซึมซับความอดทนมานานหลายนาที ตั้งแต่เกิดมาเขาไม่เคยทรมานมากขนาดนี้มาก่อน ถ้าตัวต้นตอไม่หยุดการกระทำเส้นความอดทนเขาคงขาดสะบั้น

“จับแค่นี้คุณกรมีอารมณ์แล้วเหรอคะ ดูน้องชายคุณสิแข็งสู้มือฉันมาก”

เจ้าหล่อนเอ่ยคำพูดด้วยน้ำเสียงติดเล่นเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาฉีกยิ้มกว้างให้อีกฝ่าย ท่าทางเมาปลิ้นขนาดนั้นไม่รู้ว่าเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์หรือนิสัยที่แท้จริงของเธอ

“พูดให้มันดีๆ หน่อยสนุกล้อเล่นกับความอดทนคนอื่นเรื่องงานถ้าเก่งให้เท่าเรื่องแบบนี้ได้ก็ดีน่ะสิ”

ชายหนุ่มมองเจ้าหล่อนด้วยหางตาพลางตำหนิในใจคนอะไรกินไม่ประมาณตน เป็นผู้หญิงแท้ๆ ยังใช้คำพูดคำจาสองแง่สองง่ามเห็นแล้วมันน่าตัดเงินเดือนอีกสักสิบเดือน

“คุณยังไม่เคยนอนกับฉันสักครั้ง รู้ได้ไงว่าฉันเก่งเรื่องพรรค์นี้”

“...”

“ลองประเมินฉันดูไหมคะฉันก็อยากจะรู้นักว่าตัวเองเก่งจริงรึเปล่า”

ทว่า ดูเหมือนเธอจะไม่สลดกลับนึกรั้นอยากจะข้ามเส้นเข้าไปในเขตหวงห้าม พยายามใช้นิ้วลากซิปเขาลงอย่างเชื่องช้า ระหว่างนั้นก็ป้อนจูบประโลมใส่ชายหนุ่มอย่างเอาเป็นเอาตายไม่ปล่อยให้เขาได้พักหายใจหายคอ และในขณะนั้น ชายหนุ่มในชุดสูทภูมิฐานไม่อาจปล่อยให้หญิงสาวดำเนินเกมอยู่ฝ่ายเดียว

ฟุ่บ!

“อ๊ะ!”

เขาใช้ฝ่ามือหนารวบเอวบางให้ถอยห่างก่อนจะผลักตัวเธอนอนลงบนเตียง อัยรินทร์เลื่อนมือกุมท้องเพราะจุกเล็กน้อย ก่อนจะยันกายลุกนั่งเงยหน้ามองอีกฝ่ายด้วยสายตายั่วยวนไม่สลด

ภาสกรจัดแจงถอดสิ่งมีค่าอย่างเช่นนาฬิกาปาเต๊ะวางไว้บนหัวเตียงเพื่อไม่ให้เกะกะเวลาทำกิจกรรม

สายตาคมเข้มจ้องมองแม่กวางน้อยบนเตียงพลางขบคิดอยู่ในหัว เธอคนนี้ไม่ธรรมดาตั้งแต่เรื่องเข้ามาฝึกงานไม่ถึงสองเดือนก็ผ่านโปรเป็นผู้จัดการฝ่ายบัญชี หญิงสาวหัวไวแถมยังเร่าร้อนราวกับศึกษามาแล้วว่าเขาเป็นคนประเภทไหน รสนิยมแบบใด เขาไม่ชอบผู้หญิงที่ทำตัวอ่อนหวานไร้เดียงสาแต่มารยาร้อยแปดในเมื่อเธออยากให้เขาประเมินให้ ก็อย่าหาว่าเข้มงวดเกินไปแล้วกัน

ร่างสูงค่อยๆ ถอดเสื้อสูทวางพาดไว้ปลายเตียง มือหนาเลื่อนขึ้นมาปลดกระดุมเชิ้ตออกประมาณสามเม็ด ภาสกรไม่ได้ถอดเองหมดในครั้งเดียว เขาอยากให้กวางน้อยที่นั่งรออยู่บนเตียงเป็นคนจัดการให้มากกว่า แววตาเย้ายวนที่หญิงสาวส่งมานั้นทำให้ชายหนุ่มเผยยิ้มมุมปาก ก่อนจะคลานขึ้นเตียงไปคร่อมทับตัวเธอไว้ใต้อาณัติ อัยรินทร์มองสบตากับคนเหนือร่างด้วยม่านตาสั่นไหว ไม่ว่าจะมองมุมไหนเขาก็ดูน่าค้นหาไปหมด

จ้วบ!

“อื้อ!!”

ไม่ทันไรราชสีห์หนุ่มก็โน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาบดขยี้กลีบปากของเธออย่างอุกอาจ ทำให้อัยรินทร์ตกใจจนใช้ฝ่ามือน้อยดันอกแกร่งให้ออกห่างจากตัวโดยสัญชาตญาณ ถึงเธอจะเป็นฝ่ายจู่โจมเขาก่อนก็จริง แต่ใครจะต้านทานแรงร่างกำยำสูงใหญ่ราวภูผานี้ได้เขาเล่นคร่อมทับร่างกวางน้อยจนมิด

“อื้มม”

สมองของเธอไม่สามารถสั่งการได้อีกต่อไปเสียงครางหวานดังอื้ออึงในลำคอระหง แผงอกหนาล่ำบึกบึนโถมทับลงบนตัวหญิงสาว ริมฝีปากแวววาวถูกเคลือบด้วยลิปสติกธรรมชาติด้วยฝีมือการเล้าโลมของชายหนุ่ม เขาช่ำชองในการใช้ปลายลิ้นร้อนดูดซับเอาความหวานในโพรงปากทุกหยาดหยด กระหวัดเรียวลิ้นชักจูงแม่กวางน้อยจนเคลิบเคลิ้ม

หญิงสาวหอบเหนื่อยจนเนินอกอวบกระเพื่อมไหว ชายหนุ่มปล่อยให้เธอได้มีโอกาสหายใจเพียงชั่วครู่ เพราะแค่เสี้ยววินาทีต่อมากระโปรงทรงดินสอก็ถูกถกขึ้นมาเหนือเข่า เธอตกใจสุดขีดเบิกตากว้างโต มือสากของเขาค่อยๆ ลากไล้ขึ้นไปหยุดอยู่ตรงสายแพนตี้ตัวน้อย แล้วจัดการดึงมันออกอย่างรวดเร็วโดยที่เจ้าหล่อนยังไม่ได้ตั้งตัว

หมับ!

“อึ่ก!”

“หึ”

เธอรีบเคลื่อนมือขึ้นมากุมมือสากจ้องมองเขาตาปริบๆ เขาตอบรับเธอเพียงรอยยิ้มและหัวเราะในลำคอสั้นๆ บอกแล้วว่าถ้าตัวการร้ายผงาดขึ้นมาเมื่อไหร่ ถ้าหญิงสาวคิดจะถอยตอนนี้มันก็สายไปเสียแล้ว

“ทำไม จะให้หยุดไหมเธอเป็นคนบอกให้ฉันประเมินเองนะ กลัวผลลัพธ์ที่จะออกมางั้นสิ”

ภาสกรพูดพร้อมกับยกยิ้มอย่างคนเจ้าเล่ห์สภาพแม่กวางน้อยในตอนนี้ไม่เหมือนตอนแรกเลยสักนิด เธอมีท่าทางตื่นกลัว ม่านตาสั่นระริกเล็กน้อยแต่ก็ยังทำใจดีสู้เสือ ทำไมเขาจะดูไม่ออกว่าคนใต้ร่างรู้สึกกลัวแต่ต้องแสร้งทำเป็นเก่ง

“ปะ.. เปล่าสักหน่อย ใครบอกฉันกลัวคุณ”

“หึ แล้วเกร็งทำไม”

ถึงคนใต้ร่างจะไม่ตอบคำถามแต่สีหน้าแดงระเรื่อของเธอบ่งบอกชัดเจนดีว่าเจ้าหล่อนกำลังรู้สึกเขินอาย สายตาเร่าร้อนทอดมองเรือนร่างของหญิงสาวด้วยความเสน่หา เธอเหมือนดอกไม้ไร้หนามไม่มีพิษมีภัย

อัยรินทร์ปล่อยคนบนร่างแทะโลมไปเรื่อยๆ ก่อนชายหนุ่มจะกดริมฝีปากซุกไซร้ตามซอกคอขาวอีกครั้ง พลางขบเม้มด้วยความหมั่นเขี้ยวจนเนื้อขาวเนียนเป็นรอยจ้ำแดง ฝ่ามือหนาถอนออกจากจุดสงวนก่อนจะวางลงบนเต้าอวบอั๋นและออกแรงบีบเคล้นเบาๆ อย่างเมามันส์

ก่อนจะเอาใบหน้าหล่อเหลามุดซุกเนินอกคู่นั้นสันจมูกโด่งเข้ากับร่องอกพอดี สูดดมมันอย่างหื่นกระหายก่อนจะลากลงต่ำเรื่อยๆ ชายหนุ่มรู้สึกว่าเสื้อเชิ้ตที่เธอสวมใส่มันช่างเกะกะเขาจริงๆ ภาสกรจึงสละเวลาอันมีค่าผละใบหน้าขึ้นจากเต้าอวบ ก่อนจะใช้มือกระชากเสื้อเธออย่างไม่ใยดี

แคว่กก!!

“อ๊ายยย คุณ!!”

ผลลัพธ์ที่ได้คือเสื้อเชิ้ตตัวเก่งของเธอขาดรุ่งริ่งเจ้าหล่อนร้องกรี๊ดสุดตัว ก่อนจะยกแขนทั้งสองข้างมาปกปิดเนินอกที่เหลือเพียงบราเซียลายลูกไม้ ราชสีห์หนุ่มยกยิ้มขึ้นมุมปากก่อนจะเอาลิ้นดันกระพุ้งแก้ม สายตาคมกวาดมองเรือนร่างกวางน้อยราวกับเป็นอาหารอันโอชะ ภาสกรไม่รู้ว่าจะเริ่มลิ้มชิมรสจากตรงไหนก่อนดีเพราะมันแน่นไปทุกสัดส่วน

ทว่า กวางน้อยที่ดูสับสนกับความรู้สึกในตอนแรกเริ่มอยากเป็นฝ่ายลองคุมเกมบ้าง ในขณะที่มือสากกำลังลากเรียวนิ้วตั้งแต่ปลายเท้าขึ้นมาจนถึงน่องขาอ่อน

หมับ!

“ดะ.. เดี๋ยวๆ ก่อนค่ะ”

“ฮืม?”

ภาสกรเลิกคิ้วขึ้นเชิงสงสัยในเมื่อเธอเป็นฝ่ายเริ่มเองแต่ทำไมถึงได้ขัดจังหวะอยู่เรื่อย

“ฉันรู้สึกว่าตัวเองกำลังเสียเปรียบ”

อัยรินทร์ผวาเล็กน้อยก่อนจะรั้งมือร่างสูงไว้และกล่าวคำพูดที่ทำเอาภาสกรถึงกับหลุดขำออกมาอย่างนึกเอ็นดู

“ยังไง” ชายหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปากก่อนจะเอ่ยถาม

“ถ้าเรื่องบนเตียงฉันไม่ชอบอยู่ใต้ร่างใครและไม่ชอบให้ใครควบคุม”

“หึ น่าสนใจดี หมายความว่าคุณจะปล้ำผมงั้นสินะ”

คนใต้ร่างพยักหน้าเบาๆ เพราะอายที่จะตอบเดิมทีเธอไม่ใช่คนแบบนี้ แต่เพื่อภารกิจที่ได้รับมอบหมายมาเธอจึงจำยอมต้องทำให้อีกฝ่ายสนใจในตัวเธอให้ได้

“เธอนี่มันเด็ดจริงๆ เอาล่ะ เธอผ่านการประเมินล่ะอยากทำอะไรก็ทำ”

“...”

“ทำให้ฉันเสร็จ แล้วฉันจะให้รางวัลเธอด้วยแม่กวางน้อย”

สรรพนามที่เขาใช้เรียกเจ้าหล่อนฟังดูแปลกไปเล่นเอาเธอขนลุกซู่ เจ้าของใบหน้าหล่อปรากฏรอยยิ้มก่อนจะเอื้อมฝ่ามือหนามาลูบหัวหญิงสาวแผ่วเบา ยิ่งทำให้เธอรู้สึกดี นี่ไม่ใช่แผนการทำให้เหยื่อเชื่องหรอกหรือ

ฟรึ่บบ!!

“ใจกล้าดีนะแม่สาวน้อย”

อัยรินทร์คิดในใจพลางเปลี่ยนอิริยาบถเป็นการยืดตัวขึ้น ถือโอกาสที่อีกฝ่ายเผลอแล้วจับพลิกมาอยู่ในตำแหน่งเดิมของเธอก่อน เจ้าหล่อนก้าวขาคร่อมทับอีกฝ่ายด้วยท่าทางเซ็กซี่ มันเร้าใจอีกฝ่ายจนบรรยายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้ แม่กวางน้อยตัวนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ

ทันทีที่ร่างเล็กเป็นฝ่ายควบคุมเกมมือคู่สวยก็จัดแจงปลดกระดุมเสื้อที่ค้างอยู่ออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นกล้ามแขนเป็นมัดๆ ซิกแพคประดุจลอนขนมปังยี่ห้อหนึ่งในร้านสะดวกซื้อ ร่างเล็กลอบกลืนน้ำลายลงคอค่อนข้างลำบากไม่คิดว่าคนที่เธอนั่งคร่อมทับอยู่จะไร้ที่ติถึงเพียงนี้หล่อล่ำขาวเนียนมีเสน่ห์มาก

“อึ่ก!”

เจ้าหล่อนพยายามปรับระดับการหายใจให้เป็นปกติเพราะตอนนี้เลือดลมของเธอสูบฉีดมาก จนทำให้ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ เสียงในหัวก็คอยยุยงส่งเสริมไปในเรื่องแบบนั้น โดยไม่รู้เลยว่าเธอเคลื่อนหน้าตัวเองโน้มลงไปคลอเคลียบนแผงลอนขนมปังอีกฝ่ายตอนไหน

การกระทำของแม่กวางน้อยทำเอาภาสกรกัดริมฝีปากหนาจนห้อเลือด ยิ่งตอนที่หญิงสาวล้วงมือลงไปปลดสายเข็มขัดของเขาออกมันยิ่งเร้าใจ มิหนำซ้ำเธอยังใจกล้ารุกขึ้นมาจูบในขณะที่มือทั้งสองข้างไม่เคยว่าง ยกขึ้นมาเปลื้องผ้าชายหนุ่มออกจนหมด

ภาสกรพอใจในการปรนเปรอของเธอมาก เฝ้านอนดูการกระทำของเธออย่างสบายใจ ใบหน้าของเธอตอนนี้เย้ายวนมากจนอยากจับมากระแทกแรงๆ แต่ก็ต้องระงับเอาไว้ก่อน เพราะมันยังไม่ถึงเวลาที่เขาต้องแสดงให้เห็น แต่ถ้าเขาได้ลงสนามแล้วล่ะก็... บทรักในค่ำคืนนี้แม่กวางน้อยต้องจำไม่ลืม

“อึ่ก!!”

“ตกใจอะไร มันใหญ่เกินไปเหรอ”

ราชสีห์ที่นอนอยู่ใต้ร่างเอ่ยคำพูดอวยตัวเองพร้อมกับหยั่งเชิงของอีกฝ่าย เห็นว่าเธอนั่งนิ่งไป ภาสกรเลยอยากแกล้งเล่น

“กะ.. ก็ใหญ่น่ะสิ”

ร่างเล็กทำหน้าตาน่ารักก่อนจะลอบกลืนน้ำลายลงคอไปอย่างยากลำบาก แววตาพราวประกายจ้องมองไปยังแท่งเอ็นหนาที่มีขนาดมหึมา กะด้วยสายตาคงไม่ต่ำกว่าห้าสิบแปด

ความปรารถนาสีชมพูนมเย็นตั้งชูชัน ยื่นออกมานอกเหนือกางเกงสแล็ค ปลายหัวบานปริ่มของเหลวใสบางอย่างคล้ายกับน้ำหล่อลื่นธรรมชาติที่ผลิตออกมาจากร่างกายมนุษย์

หญิงสาวเอื้อมมือที่สั่นเทาออกไปกำรอบแท่งเอ็นนี้ไว้ ขนาดกำยังไม่รอบ คงไม่ต้องอธิบายถึงความใหญ่โต เธอคิดเล่นๆ ถ้ากลืนกินเข้าไปจะใช้ปากครอบหมดหรือเปล่ายังไม่รู้ ความใหญ่พอทน แถมยังมีขนาดยาวอีก นึกไปแล้วก็นึกสงสารน้องสาวตัวเอง

อัยรินทร์ค่อยๆ ชักแกนกายชายขึ้นลงช้าๆ เป็นจังหวะพอให้อีกฝ่ายได้ปล่อยปลดเสียงครางต่ำออกมาเป็นระยะ ชายหนุ่มเชิดใบหน้าหล่อขึ้นแอ่นรับความเสียวซ่าน ก่อนจะหลุดเสียงครางออกมาอย่างน่าอาย ภาสกรรู้เลยว่าเจ้าหล่อนอวดเก่งไปแบบนั้น แท้จริงไม่เป็นงานอะไรเลย และความไม่เป็นนี่แหละคือจุดที่ทำลายความแข็งแกร่ง ทำให้เขาสำเร็จความใคร่ได้เร็ว

และก่อนที่อัยรินทร์จะก้มลงไปลิ้มชิมหัวเห็ดออริลจิสีชมพูมันวาว สายตาคมก็ผงกหัวขึ้นมาดูผลงานเธอเล็กน้อย มือคู่สวยกำรอบแท่งปรารถนา ก่อนจะตวัดสายตามองมาที่ภาสกรเหมือนกัน เพราะอยากรู้ปฏิกิริยาของเขาตอนโดนกลืนกินเป็นอย่างไร เรียวลิ้นเล็กค่อยๆ เลียเล่นตรงส่วนหัว ก่อนจะลากไปจนสุดโคน ชายหนุ่มตัวเกร็งไปหมด เจ้าหล่อนค่อยๆ เลียตามเส้นเอ็นปูดนูนอยู่รอบแท่งเอ็นใหญ่ บ่งบอกถึงความเป็นชายที่ใหญ่โต

“อืออ.. อ๊าา อ่ะ.. อ่าา”

ภาสกรมองดูหญิงสาวกลืนกินความเป็นชายของเขาด้วยแววตาหวานเยิ้ม เคลิบเคลิ้มไปกับการกระทำของเธอ แม้คำพูดจะดูอวดเก่งไปบ้าง แต่พอลงสนามจริงสาวเจ้าค่อนข้างไม่ประสา เมื่อเห็นว่าแรงกดขึ้นลงไม่พอใจ ชายหนุ่มจึงเอื้อมมือมากดหัวกำกับจังหวะด้วยตัวเอง

“อ๊อก! อ๊อก! อ๊อก!”

“อือ.. อ่าา”

Rrrr!

เจ้าของใบหน้าหล่อเชิดรับความเสียวและก่อนที่ภาสกรจะแตะขอบสวรรค์ ก็มีเสียงแจ้งเตือนบางอย่างดังขึ้นก่อนกวนเขา ทำให้ชายหนุ่มหลุดจากห้วงนิทราภวังค์เสน่หา

@ปัจจุบัน

“เฮือกก!!”

ภาสกรดีดตัวขึ้นจากเตียงสะดุ้งสุดขีดคล้ายกับคนหลับเพลินๆ แล้วอาการเหมือนตกเหว เขาลุกขึ้นนั่งเอาหลังพิงเตียง พักหายใจเพียงชั่วครู่

ฝันนี้อีกแล้ว...

ทำไมต้องฝันถึงเธออีกแล้ว

มันไม่มีอะไรให้น่าจำ เธอ... มันคนทรยศ!

“ฮึกก”

ตอนนี้เขาทั้งผวาและตกใจมือสั่นทำตัวไม่ถูก จู่ๆ ดวงตาสีดำขลับก็ถูกบดบังไปด้วยหยาดน้ำสีใสไหลมากองที่บริเวณหัวตา ก่อนความเจ็บปวดจะไหลลงมาอาบแก้มช้าๆ ภาสกรสูดลมหายใจเข้าปอดอีกครั้งและผ่อนมันออกมาอย่างนึกระอา พลางใช้หลังมือหนาปาดซับความอ่อนแอออกจากใบหน้าตัวเองจนหมดจด

ทุกครั้งที่ดำดิ่งสู่ห้วงนิทราภาพของผู้หญิงคนนั้นก็จะปรากฏขึ้นตามมาหลอกหลอนในความฝัน

ภาสกรกวาดสายตามองวัตถุสี่เหลี่ยมราคาแพงที่สั่นอยู่บนโต๊ะวางของ ชายหนุ่มถอนลมหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความรำคาญ ก่อนจะสะบัดผ้าห่มออกจากตัวและลงจากเตียงเดินมาดูปลายสายว่าใครที่โทรเข้ามาในยามวิกาล

ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูก่อนจะขมวดคิ้วเป็นปม เบอร์ปลายสายไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นมือขวาของเขาเอง เคนท์ ภาสกรสั่งให้ลูกน้องไปทำเรื่องบางอย่างที่สำคัญ ตอนนี้ก็คงจะได้เรื่องแล้วถึงแจ้นมารายงานดึกดื่นป่านนี้ หากไม่ใช่เรื่องที่เขาอยากรู้คงได้ต่อว่าจนไม่กล้าโทรมาเวลานี้อีกเลย

เรียวนิ้วโป้งกดรับทันทีไม่ปล่อยให้บุคคลปลายสายรอนาน

“อือ ว่าไง”

📞: “ผมเจอที่อยู่ของเธอแล้วครับนาย”

“มันอยู่ไหน”

เขากดเสียงต่ำถามลูกน้องคนสนิทด้วยสีหน้าตึงเครียด เนื่องจากอดนอนมาหลายคืน เพราะมัวแต่คิดในสิ่งที่เห็นเมื่อหนึ่งอาทิตย์ก่อนหน้านี้

📞: “เธออยู่ที่นั่นจริงๆ ด้วยครับนาย รีสอร์ทไร่ชามนตรี อัยรินทร์เธอทำงานเป็นแม่บ้านประจำอยู่ที่นั่นได้เดือนกว่าแล้ว ส่วนน้องชายของเธอพักรักษาอยู่คนละที่ เธอจะคอยติดต่อกับหมอประจำตัวคนไข้เรื่องค่ารักษาพยาบาล”

“อือ”

📞: “เธอไม่มีญาติพี่น้องหลงเหลืออยู่เลย มีแค่น้องชายคนเดียวครับนาย ผู้หญิงที่นายเห็นวันนั้นเป็นเธอจริงๆ จะให้ผมทำยังไงต่อ จับตัวเธอมาเลยไหม”

“ยังไม่ต้อง ปล่อยเธอใช้ชีวิตไปก่อน สิ่งที่เราควรโฟกัสในตอนนี้ไม่ใช่อัยรินทร์ แต่เป็นน้องชายเธอ แกไม่ต้องไปไล่จับให้มันเปลืองแรงหรอก ฉันสามารถทำให้เหยื่ออยากอัยรินทร์โผล่หัวออกมาจากที่กบดานได้”

ชายหนุ่มกัดฟันกรามแน่น ไร้เสียงเข้มลอดผ่านไรฟันออกมา แต่ละประโยคคนถือสายฟังรับรู้ได้ด้วยดีว่าเจ้านายที่ตนเองเคารพรักเจ็บแค้นเรื่องนี้มากขนาดไหน

📞: “เริ่มจากให้ผมไปเอาตัวน้องชายเธอมาใช่ไหมครับ ละ.. แล้วตัวเธอล่ะนายจะทำยังไง”

“ฉันจะล่านังผู้หญิงคนนั้นเอง”

📞: “ครับนาย ภายในสามวันผมจะจัดการเรื่องน้องชายของอัยรินทร์ให้สำเร็จ”

“หนึ่งวันต้องเสร็จ”

📞: “คะ.. ครับ ผมจะเร่งจัดการให้เร็วที่สุด”

ภาสกรเอ่ยคำสั่งเร่งรัดลูกน้องคนสนิทด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ภายในระยะเวลาสามวันมันใช้เวลาในการจัดการนานเกินไป เขารอวันนี้มานาน... สุดท้ายคนเลวก็จะได้ชดใช้ในสิ่งที่ตัวเองทำสักที

“ฉันเคยเตือนเธอแล้วใช่ไหมอัยรินทร์ คนที่ถือไพ่เหนือกว่ามักได้เปรียบเสมอ การหนีของเธอไปได้ไกลสุดแค่นี้เองเหรอ เหอะ! กระจอกจริงๆ เอาล่ะ ได้เวลาปิดบัญชีความแค้นนี้สักที ผู้หญิงชั่วๆ อย่างเธอไม่ต้องถึงมือตำรวจหรอก เพราะกฎของฉันมันหนักหนากว่ากฎหมายบ้านเมืองซะอีก”