บทที่ 65 เยียวยาใจ

​เสียงฝีเท้าที่แผ่วเบาหยุดลงที่หน้าเตียงผู้ป่วยอีกครั้ง ภาสกรเงยหน้าขึ้นจากมือของแม่ที่เขาซบอยู่ เขาเห็น อัยรินทร์ ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยท่วงท่าที่สงบนิ่ง แววตาของเธอไม่ได้ฉายแววความเคียดแค้นหรือความหวาดกลัวต่อผู้หญิงที่นอนอยู่บนเตียงอีกต่อไป เธอค่อยๆ ก้าวเข้ามาใกล้ๆ ภาสกรขยับลุกขึ้นเพื่อหลีกทางให้เธอได...