บทที่ 6 EP.6 เสือล่าเนื้อ

ปึก!ปึก!ปึก!

"อ๊ะ เฮีย~ งือออ" เจลโดนดันกระเเทกติดตู้เสื้อผ้าเธอพยามปัดป่ายแต่สู้แรงไม่ไหว

"ตอดรัดดี เฮียไม่เคยเอาสดกับใครนอกจากเจลนะรู้ไว้ด้วย"

"ปล่อยนะเฮีย อ๊าง์ อื้อ"

"เลือกเอาสักอย่างจะร้องไห้หรือคราง หืม"

มือหนาจับท้ายทอยกดใบหน้าของเจลแนบติดตู้ในขณะที่กระทั้นลำเเกร่งกระแทกถี่ยับ ตัวน้อยปัดแกว่งเขย่าน้ำตาไหลอาบเต็มสองแก้มอย่างขื่นขม

หลายชั่วโมงต่อมา

"เฮียสัญญาว่าจะไม่ทำอีกนะเจล" โซกอดรัดตัวเล็กไว้ในอ้อมกอด "เฮียขอโทษ"

"พูดง่ายดีนะคะ"

"ต่อไปนี้จะไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้อีก"

"แล้วจะให้หนูตอบยังไง..ถึงจะปฏิเสธเฮียก็ไม่ยอมอยู่ดี"

โซรีบกระเด้งตัวขึ้นก้มมองใบหน้าเจลที่อยู่ใต้วงแขนก่อนคิ้วหนาจะขมวดปม

"เจลต้องห้ามเลิกกับเฮียเด็ดขาดเพราะเฮียไม่ยอม เจลเป็นเเฟนคนเเรกและจะเป็นคนเดียว"

"ใครมันจะทนรักผู้ชายเจ้าชู้ได้ตลอด"

"ขอโทษแล้วกัน..อย่าทิ้งเฮียนะ"

ใบหน้าหล่อเหลาซุกไซ้ซอกคอพยามทำทุกอย่างให้เธอออภัย เจลหลับตาถอนหายใจเธอไม่รู้จะเลือกทางไหนดี 

บันทึกไดอารี่ #เจล

'ที่ยอมทนอยู่ไม่ใช่เพราะโง่งมแต่เพราะหัวใจที่ให้เขาไปหมด รู้ตัวอีกทีเขาก็กลายเป็นอากาศที่เราไม่สามารถขาดได้'

ริมหาดสี

เพียะ

"มึงกล้าส่งคลิปไปให้แฟนกูเหรออีมะม่วง" ฝ่ามือหนาฟาดลงบนแก้มสาวจนล้มลงกับพื้น

"ก็ฉันชอบพี่ฉันก็เป็นเมียนะ"

"มึงอยู่ในที่ของมึงไม่เป็นใช่ไหม!"

"ทำไมพี่ถึงเรียกมันว่าแฟนทั้งที่พี่ก็เอากับฉันเหมือนกัน ฮึก"

หมั๊บ!

มือแกร่งกระชากผมยาวของเธอขึ้นทั้งที่ปากมีหยดเลือดไหลเพราะแรงตบ

"ผู้หญิงอย่างมึงก็เป็นแค่ทางผ่านน้ำคาวของกูเท่านั้นแหละจำใส่หัวไว้"

หลังจากนั้นมะม่วงก่ถูกไล่ออกส่วนโซยังทำหน้าที่ตัวเองเหมือนเคย เขามาร้านเล่นดนตรีดื่มเหล้ากับเพื่อน

เวลาผ่านไปจากวันกลายเป็นเดือน โซทำตัวดีขึ้นแทบไม่ออกนอกลู่นอกทางทุกอย่างเหมือนจะเข้าสู่สภาวะปกติ แต่เสือมีเหรอ..จะไม่กินเนื้อ

"ไอ้โซน้องยิ้มดาวคณะภาษามาจัดงานวันเกิดที่นี่คงไม่ใช่ฝีมือมึงนะ" เก้าเอ่ยถาม

"ถ้าบอกว่าใช่ล่ะ"

"เอ้า! ไหนบอกจะเลิกเจ้าชู้เดี๋ยวเจลจับได้"

"แค่นิดหน่อยไม่เป็นไรหรอกกูแดกแป๊บเดียว"

"เสือไม่สิ้นลายไอ้ฉิบหายแดกอีกแล้ว"

เพราะความสวยออร่าที่มีดีกรีถึงดาวคณะย่อมเป็นเหยื่อชิ้นดีที่ใครต่างหมายปอง แต่เธอคนนี้แตกต่างเพราะเล่นตัวจนทำให้โซรู้สึกสนุก

"เต็มที่เลยนะพี่จะคิดค่าจัดงานถูกๆ" โซถือแก้วเดินมายังโต๊ะวันเกิด

"นึกว่าจะให้จัดฟรียิ้มอุตส่าห์แคนเซิลที่อื่น"

"ของซื้อของขายไม่มีคำว่าฟรีนอกจากว่าคนนั้นต้องสำคัญ"

"แล้ว..ยิ้มสำคัญพอไหมคะ"

สายตายั่วยวนชวนหลงยิ่งทำให้โซเคลิ้ม เขากระดกแก้วเหล้าในมือก่อนจะกระซิบ

"สำคัญมากสิเพราะคืนนี้จะพากลับคอนโด"

ดื้อ ดือออ ดึง 

นักดนตรีก็หมุนสลับเปลี่ยนเล่นควบคู่กับการเปิดเพลงบูทดีเจให้ทุกคนเต้นสนุก เวลาล่วงเลยมาจนถึง 22.40 น.

"พี่ทีมพี่เก้า" เสียงเรียกจากด้านหลังจนสองหนุ่มหันขวับ

"น้องเจล!!"

"นี่ค่ะข้าวผัดสับปะรดของโปรดพวกพี่หนูทำเลยแวะเอามาให้"

"เชี่ย"

"เชี่ย"

คำอุทานทั้งคู่ที่สลับกันพูดเบาก่อนจะส่งยิ้มเจื่อนให้เจลอีกครั้ง

"เจลมาได้ยังไงไหนบอกจะเขียนงาน" ฝีเท้าตรงดิ่งมาหาก่อนเอ่ยถาม "มาไม่บอกเฮียก่อน"

"ตอนแรกไม่คิดจะมาแต่เห็นสับปะรดเหลือก็เลยทำข้าวผัดมาให้พี่เก้ากับพี่ทีมค่ะ"

"พวกห่านี้ไม่ต้องใส่ใจมันมากหรอก"

"แล้วทำไมเฮียต้องหงุดหงิดด้วยคะ"

"ปะ เปล่า"

แม้คำพูดจะปฏิเสธแต่สีหน้าหงุดหงิดเเสดงออกอย่างชัดเจน เจลนั่งดื่มค็อกเทลตามปกติส่วนโซก็ทำหน้าที่ขึ้นเล่นดนตรี

"ใครคะพี่โซ" หลังการเเสดงจบยิ้มก็ถาม

"น้องสาวมาจากต่างจังหวัด"

"น่ารักดีนะคะนึกว่าแฟนพี่"

"บอกแล้วไงว่าไม่มีแฟนสนใจมาเป็นเเฟนพี่ไหมล่ะจะได้เลิกถาม"

"คนบ้า อิอิ"

ทั้งคู่จ้องกันปานจะกลืนกิน ยิ้มจัดงานวันเกิดสนุกสนานโดยมีเพื่อนล้อมเต้นในขณะที่โซก็ถูกแรงดึงดูดกลิ่นใหม่จนคลั่งไคล้เกินจะหยุด

ตึก ตึก 

"เจลคืนนี้กลับเองได้ไหม..พอดีเฮียต้องจัดงานวันเกิดให้เพื่อนใช่ไหมไอ้เก้าไอ้ทีม" โซ่มองจ้องหน้าเพื่อน "ใช่ไหม!"

"เออใช่"

"จริงดั่งมึงว่าเลย"

เจลมองหน้าโซสลับกับทีมและเก้าเพราะดูเลิ่กลั่กกันใหญ่แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก

"ได้ค่ะหนูกลับเอง"

"ถึงห้องไลน์มาบอกเฮียด้วยนะ"

"แล้วเฮียจะกลับกี่โมงคะ"

"ไม่รู้เลยอาจจะค้างที่ห้องไอ้เก้ามั้ง"

สายตาคมคายส่งซิกเป็นสัญญาณขอความช่วยเหลือจากเพื่อน

"ใช่คืนนี้เดี๋ยวให้ไอ้โซไปค้างห้องพี่" เก้ายักคิ้วพลางตอบกลับ เจลรีบวางแก้วในมือลงแล้วลุกยืนพร้อมคว้ากระเป๋า

"ถ้าอย่างนั้นหนูกลับก่อนดีกว่ากลัวจะดึก"

"เดินทางดีๆ นะครับน้อง"

"ขอบคุณค่ะ"

รอยยิ้มหวานโบกมือลารีบเดินออกจากร้านไป โซยืนเท้าเอวถอนหายใจเฮือกใหญ่

"เกือบแล้วแม่งเอ๊ย!!"

หลังงานเลิกคลับปิด

ปัง

"เมาจังเลยคะพี่โซ" ยิ้มเดินโซเซโดยมีโซประคองขึ้นรถ

"เดี๋ยวจัดให้สร่างเลยเอาไหม ฮ่าๆ"

"ราคาคุยหรือเปล่าคะเนี่ย"

"จะลองตอนนี้ไหมล่ะคนไม่มีเพราะดึกแล้ว"

"แน่หรือคะ"

"แน่"

อิ๊ด อิ๊ด อิ๊ด 

เสียงรถที่โยกดังอยู่ตรงร้านมืดมีเพียงแสงไฟกิ่งสาดถนนเห็นเลือนลาง ชายหนุ่มขยี้ขยำสาวสวยดาวคณะอย่างเมามัน โดยที่ไม่รู้ตัวว่ามุมต้นไม้มีใครบางคนแอบเฝ้าจับตามอง

หอพักสีแดง

ซ่าาาา 

"ฮือออ~ฮึก~ฮือ" 

มือเล็กปิดปากตัวเองในขณะที่นั่งร้องไห้ เปิดฝักบัวให้น้ำชโลมไหลรดร่างที่สวมใส่เสื้อผ้า เจลรู้และตะหงิดใจเธอซุ่มรออยู่บริเวณใกล้รถของโซจนกระทั่งรับรู้ทุกอย่าง 

เช้าวันต่อมา

"คิดถึงเลยแวะมาหาก่อน" ยังไม่ทันจะเที่ยงโซก็มาหาเจลเพื่อรับไปกินข้าว "อยากกินอะไร"

"อะไรก็ได้ค่ะ"

"กินเฮียไหม ฮ่าๆ"

"อย่าทำเป็นพูดดีแล้วเสื้อยับมากหนูรีดให้แล้วไม่ใช่เหรอตัวนี้"

"หกล้มสิเลยสภาพนี้ก่อนออกมา"

โซถอดเสื้อให้เจลรีดย้ำเขายืนส่องกระจกเพื่อจัดทรงผม

"เรียบร้อยเเล้วค่ะ"

"ขอบคุณครับคุณแฟน"

เจลถือเสื้อมาส่งคืนทเธอสังเกตเห็นรอยบางอย่างที่หลังทำให้แน่นิ่งและหยุดชะงักไป

"เป็นอะไร..." โซหันกลับมาถาม

"เปล่าค่ะไปกันเถอะหนูหิวแล้ว"

ความรู้สึกเจ็บปวดถาโถมเข้าใส่เธออีกครั้งเมื่อสาวสวยคนนั้นฝังบางอย่างเอาไว้เป็นรอยจ้ำหลายจุดซึ่งก็คือ 'รอยดูด'