บทที่ 104 21/1

เสียงพึมพำนั้นทำให้คนที่เพิ่งเลื่อนประตูห้องแต่งตัวออกมาถึงกับหลุดขำ

วราลีเงยหน้าขึ้นมองและส่งยิ้มหวานให้ อักข์ก้าวตรงมาหาทรุดลงนั่งบนเตียงเคียงข้าง ชายหนุ่มโอบร่างเล็กเข้ามากอดไว้หลวม ๆ กดจูบกับหน้าผากนวล

“คิดถึงท่านพ่อเหรอคะ”

ท่านพ่อ... เป็นคำศัพท์ใหม่ที่วราลียังไม่ชินเลย

“ไม่รู้สิคะ วราก็แค่ร...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ